ท่ามกลางกลิ่นคาวเืคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ของกลียุคาแย่งชิงความเป็ใหญ่ การฝึกฝนที่โหดร้ายคืบคลานย่างกรายมาเยือนแคว้นต้าเหยียน อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อกฎสมบูรณ์ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ผู้แข็งแกร่งกลืนกิน กลบฝังผู้อ่อนแอ เป็บันไดให้พวกเขาเ่าั้ เหยียบย่ำขึ้นไป
บัดนี้ เหนือสนามประลองเืของสำนักเมฆาศูนย์ ท้องฟ้ามืดครึ้มขุ่นมัว สายฝนโปรยปรายลงมาบางเบา และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
การประลองเป็ตายของเหล่าศิษย์ดำเนินไปบนหน้าผาสูงชัน เสียงโลหะเฉือนทะลุเนื้อดัง ซ่า! ผสานไปกับเสียงหยาดฝน ดังขึ้นคลอเคล้าไม่ขาด
ขณะธงาโบราณผืนหนึ่งโบกสะบัดลอยเด่น อยู่เหนือลานประลอง มันกำลังสูบิญญาเพื่อบวงสรวง ให้ตัวมันเองแข็งแกร่งยิ่งขึ้น จากการตายตกศิษย์คนแล้วคนเล่า
แววตาของเหล่าอาจารย์และผู้าุโในสำนักเมฆาศูนย์ไร้ซึ่งความอ่อนแอ ความสงสารในครรลองสายตา ทุกคนต่างเตรียมใจ สำหรับศึกใหญ่ ชี้ชะตาแคว้นต้าเหยียน กำลังจะมาถึงอีกในไม่ช้า…
“ฆ่า!” เสียงคำรามของเหล่าศิษย์ดังกึกก้องไปถึงชั้นฟ้า เืของพวกเขาสาดกระเซ็นอาบย้อมพื้นสนามประลองหินชโลมไปด้วยเื
ร่างแล้วร่างเล่าศิษย์ทยอยส่งเสียงกรีดร้องตายตกลงไป…
ทว่าการประลองเป็ตายถูกจัดขึ้นครั้งนี้ กลับเย็นเหยียบ และเงียบสงบกว่าครั้งไหนๆ ที่ควรจะเป็
เมื่อผู้พ่ายแพ้กลายเป็พลังิญญาหล่อเลี้ยงธงา ส่วนผู้ชนะกลับไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความดีใจปรากฏบนใบหน้าของพวกเขาแม้แต่น้อย
ใต้หุบเหวลึกอันมืดมิด
ร่างของศิษย์ผู้พ่ายแพ้ร่วงหล่นคนแล้วคนเล่า เริ่มกองทับถมกัน จนกลายเป็เนินูเาสูง กลิ่นอายคาวเื และความตายลอยคละคลุ้ง
แต่ท่ามกลางความมืดมิดนั้น กลับมีต้นไม้โลหิต เล็กๆ ต้นหนึ่งปลิวไสว
มันก่อกำเนิดขึ้นจากเืเนื้อของศิษย์สำนักเมฆาศูนย์และเติบโตมานานหลายพันปี…จนกระทั่งเริ่มเผยจิติญญา และอยู่ใน่เวลาที่จะบรรลุพลังเทพ
เสียงพึมพำกับตนเองปนน้ำเสียงตัดพ้อดังขึ้นจากต้นไม้โลหิต เพิ่งให้กำเนิดรากปราณจิตตนเอง มีความนึกคิดขึ้นมา “โลกนี้ ช่างดูยุ่งวุ่นวายเสียจริง...”
มันกำลังขบคิด หาคำตอบ สำหรับการถือกำเนิดของตนเอง อยู่ภายในโสตประสาทอย่างเงียบๆ
เสี้ยววินาทีนั้นเอง จู่ๆ ร่างเด็กหนุ่มถูกแทงทะลุหัวใจ มือข้างหนึ่งกำใบสัญญากระดาษ หมั้นหมายไว้แน่น
ถูกเท้าถีบลงมาใต้หุบเหวลึก ประหนึ่งปากทางนรก กำลังเปิดอ้าต้อนรับเขา
ผลัก! พร้อมเืหัวใจชโลมใบดาบ สาดกระเซ็นออกไปทั่ว
พริบตานั้นกลับมีแรงดึงดูดบางอย่าง ขณะร่างเด็กหนุ่ม หลินอวิ๋น ไม่ได้ร่วงไปกองรวมเป็ซากศพเหมือนคนอื่นๆ
วูม! เปรี้ยง!
เมื่อเจตจำนงที่แน่วแน่ของเด็กหนุ่มใกล้ตายตก ยังคงฝังแน่นในความคิด ร่างพุ่งเข้าไปผสานรวมต้นไม้โลหิต อย่างประหลาด
อัก! พร้อมร่างทั้งสองสาดพลังขจรขจาย ครืน! ประหนึ่งกาลเวลาใต้หุบเหวลึกไหลหยุดนิ่งไปเสี้ยวขณะหนึ่ง
ต้นไม้เื อดไม่ได้จะสบถด่าขึ้นมาที่ร่างของมัน กำลังถูกบังคับผสานรวมเป็ขุมพลังเดียวกัน “บัดซบข้าจะกลายเป็เทพอยู่แล้ว ์กลับ้าให้ข้า เป็มนุษย์งั้นหรือ?”
เสียงบ่นนั้นของต้นไม้โลหิตเพิ่งหัดก้าวเดิน กำเนิดจิตใจเหมือนเด็กน้อย เผยความไม่จำยอมของมันออกมา
แต่พริบตาที่ฝนตกโปรยปรายนั้น มีเสียงสายฟ้าร้องดังครืดคราด แผ่กระจายออกไปทั่วท้องฟ้าราวกับใยแมงมุม
ครืน! เปรี้ยง!
ในเสี้ยวขณะนั้นเอง ผู้คนหันมองธงา บวงสรวง สายฟ้าผ่าลงมาเป็เส้นสายแล้วเส้นสายเล่า จะแผ่กลิ่นอายน่าคร้ามเกรง ระลอกคลื่นกล้าแกร่ง สาดขจรขจายออกไปทั่วอาณาบริเวณ
ตึง! ตึง! ตึง!
ใบหน้าพวกศิษย์ปรากฏเม็ดเหงื่อ หยดน้ำ โลหิตติดค้าง ยังเผยความยินดีคลี่ยิ้ม กันออกมาด้วยความคาดหวัง ที่เสียงเฮโลดังออกมาลั่น
ชนิดผู้คนไม่ได้สังเกตด้านล่างใต้เหวลึก มีแสง สว่างวาบเสี้ยวหนึ่งปรากฏ ขณะร่างหลินอวิ๋นผสานรวมเข้ากับ ต้นไม้โลหิตอย่างสมบูรณ์
เด็กหนุ่มถือสัญญากระดาษหมั้นหมายไว้จนแน่น พลางคลี่ยิ้มออกมาในตอนท้ายที่ปราณจิตของเขา ‘กำลังสูญสลาย’
เป้าหมายเดียวของเขาคือการให้แคว้นต้าเหยียน กับตระกูลรอดพ้นหายนะ
ฟิ้ว! ครืน!
ร่างนั้นกล่าวพึมพำขึ้นมา เมื่อได้รับเจตจำนงของอีกฝ่าย “หลินอวิ๋นงั้นหรือ เป็ชื่อไม่เลว ข้าจะใช้นามเ้า ร่างกายของเ้า ตามที่เ้าปรารถนาแล้วกัน…พี่ชาย”
ที่ความทรงจำของอีกฝ่าย ไหลบ่าเข้ามาภายในโสตประสาท รวมถึงการประลองก่อนหน้านี้ที่เขาตายตกลงมา
ซึ่งหลินอวิ๋น ไม่ใช่ผู้โดดเด่น มีพร์แต่ไหนแต่ไรแล้ว เมื่อถูกศิษย์พี่ลู่หยวน ผู้มีพร์จัดการปักดาบ แทงทะลุหัวใจของเขา อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
แววตาของศิษย์พี่ลู่หยวน ลงดาบให้เขาไปสบายในวาระสุดท้าย ฉัวะ! ไม่ได้มีความชิงชัง เหลือไว้เพียงความเ็าบนใบหน้าเท่านั้น
หลินอวิ๋น พลางส่ายหัวจากภาพความทรงจำ เกี่ยวกับคู่หมั้น หงเยว่ “การแต่งงานของพวกเ้า ข้าคงทำให้ไม่ได้หรอกนะ”
เมื่อเก็บสัญญากระดาษหมั้นหมายเปื้อนเื ระหว่างพวกเขา…ลงไป
พริบตาต่อมา…ก็เริ่มมีศิษย์บางคน ได้รับโชคโอกาส ฟื้นกลับคืนจากความตาย แหวกกองซากศพ กลับขึ้นไป้า
ทว่ามีน้อย ชนิดนับชื่อคนได้ ที่พวกเขาปรายตามองกันเสี้ยวแวบหนึ่ง ต่างก็อยู่ในสภาพ ไม่ค่อยสู้ดีนัก
ขณะเริ่มปีนป่ายกลับขึ้นหน้าผา
หลินอวิ๋น ที่หัวใจกลับมาเต้น ตุบ! ตุบ! าแกลางหน้าอกของเขา เปิดออกจนน่าหวาดกลัว คล้ายเพิ่งจะเข้าใจความเ็ปของมนุษย์อย่างแท้จริง
เขาพลางกัดฟันเล็กๆ ที่เคลื่อนโคจรปราณพลังรักษาาแตนเอง “ให้มันได้แบบนี้ ซิ! ร่างอ่อนแอนี่ ยังสู้ร่างต้นไม้โลหิตอ่อนแอ ของข้ากำเนิด ถูกเหยียบย่ำ ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”
หลินอวิ๋นบ่นกับตนเอง แล้วเริ่มขยับตัวปีนป่าย เกาะหินแหลมขึ้นไป เหมือนคนอื่นๆ ที่รู้ไม่ใช่เวลาบ่นตอนนี้
***นิยายแต่งเองพิมพ์เองทั้งหมด ผู้อ่านเข้ามาอ่านช่วยกดหัวใจหรือ พิมพ์มาพูดคุยแนะนำกันได้ครับ เนื่องด้วยผู้อยากเขียนเองอยากได้คำตอบจากผู้อ่านว่าดีพอหรือสนุกพอหรือไม่ เพื่อให้เป็ประโยชน์ต่อผู้เขียน
2K
