คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[11 มิถุนายน | 19:00 น.]

ณ ป้อมรักษาการณ์ เมืองเขาชะอม

ภายใต้ร่มเงาของพฤกษาขนาดมหึมาที่แผ่กิ่งก้านปกคลุมเมืองเขาชะอม 

แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมาตามช่องว่างของใบไม้ แต่มันไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ยามกลางวัน 

สำหรับอคิน แสงจันทร์นี้เปรียบเสมือนกระแสไฟแผ่วเบาที่กระตุ้นเส้นประสาทให้ตื่นตัว 

ทุกครั้งที่ตื่นขึ้น ผิวสัมผัสกับไอเย็นของราตรี กล้ามเนื้อของเขาจะเริ่มกระตุกเร้าด้วยพละกำลังที่เกินมนุษย์

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก... แต่สิ่งที่ผ่านเข้าสู่โสตประสาทกลับไม่ใช่กลิ่นโอโซนชื้นๆ ของป่าหลังฝน หรือกลิ่นยางไม้ 

แต่มันคือความ 'ว่างเปล่า' ที่สะอาดสะอ้านเกินไป ราวกับประสาทสัมผัสทางกลิ่นของเขาถูกตัดขาดจากโลกภายนอก 

และถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างระบบสีฟ้าที่ขึ้นข้อความสถานะ

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 11 มิถุนายน]

อคินก้าวลงจากบ้านต้นไม้ ท่วงท่าของเขานุ่มนวลและเงียบกริบดุจนักล่าที่กำลังลาดตระเวน 

ชุดเกราะหนังสีหม่นที่เขาสวมใส่ไม่ได้ส่งเสียงเสียดสีของแผ่นหนังอย่างที่ควรจะเป็น 

แต่มันกลับสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเย็นเยียบราวกับสร้างจากเกล็ดของสิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้วนานแสนนาน

ที่เบื้องล่าง นายทหารยามในชุดเกราะหนังสัตว์หยาบๆ สะดุ้งโหยง มือหนากุมหอกแน่นด้วยสัญชาตญาณระวังภัยเพียงชั่วอึดใจ 

ก่อนที่แววตาหวาดระแวงจะเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสเมื่อแสงจันทร์ตกกระทบหน้าต่างอัศวินที่เยือกเย็น

"ท่านอคิน! มาตามนัดจริงๆ ด้วย" 

นายทหารหนุ่มรีบปล่อยมือจากอาวุธ 

"ขอบคุณมากครับสำหรับข้อมูลเรื่องโทรลล์ผู้บัญชาการ ถ้าไม่ได้ท่านป่านนี้พวกเราคงยังงมทางอยู่ในเขาวงกตนั่น"

เขายื่นถุงหนังหนักอึ้งให้ แรงเหวี่ยงส่งผลให้เสียงเหรียญภายในกระทบกันดัง กรุ๊งกริ๊ง 

อคินรับมันมา... ทว่าความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่ความหนักหน่วงของโลหะที่ควรกดทับฝ่ามือ 

มือของเขาทำเพียง 'รับรู้' ว่ามีวัตถุเข้ามาอยู่ในระยะสัมผัส 

เขามองถุงเงินด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ส่งมันเข้าสู่ 'กระเป๋ามิติ'

"นี่คือแผนที่ฉบับใหม่ที่รวบรวมข้อมูลจากหน่วยกวาดล้างกะกลางวันครับ" 

ทหารยามกางแผ่นหนังเก่าคร่ำลงบนโต๊ะไม้ที่ขาสั่นคลอน 

"พวกเราเด็ดหัวเจ้าโทรลล์นั่นได้แล้วตามที่ท่านบอก... แต่มันน่าแปลก ถ้ำนั่นมันซับซ้อนกว่าที่เห็นจากภายนอกมาก นักผจญภัยกะกลางวันเกือบครึ่งปาร์ตี้ต้องถอยออกมาเพราะทนความร้อนไม่ไหว"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลดเสียงลงมองอคินด้วยสายตาที่ซับซ้อน 

"ทางเราอยากรบกวน 'หน่วยพิทักษ์รัตติกาล' ช่วยสำรวจพื้นที่ส่วนลึกที่ยังไม่มีใครเข้าถึง... เราเชื่อว่ามีบางอย่าง 'ผิดปกติ' อยู่ข้างในนั้น บางสิ่งที่อาจจะยิ่งใหญ่กว่าแค่รังโทรลล์"

อคินโน้มตัวลงจ้องมองเส้นทางบนแผ่นหนัง แววตาใต้หน้ากากเปล่งประกายเข้มขึ้น 

ระบบสีฟ้าตรงหน้ากะพริบเบาๆ อย่างมีจังหวะ ราวกับเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ในจอภาพ

[เป็นโอกาสที่ดีนะอคิน! นอกจากจะได้เพิ่มเลเวลแล้ว รางวัลจากภารกิจนี้อาจจะทำให้เราซื้อ 'ของขวัญ' ให้เจ้าแมวแสบนั่นได้ด้วยนะ]

มุมปากของอคินยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความที่ดูขี้เล่นเกินกว่าจะเป็น AI ทั่วไป 

"ได้ครับ... เราจะจัดการส่วนที่เหลือเอง"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูราบเรียบไร้ระลอกคลื่น 

อคินไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า ในขณะที่เขาหันหลังเดินจากไป นายทหารคนนั้นยังคงจ้องมองแผ่นหลังของเขาอยู่... 

เป็นสายตาที่ปนเปไปด้วยความยำเกรงในฝีมือ และความเวทนาอย่างลึกซึ้งที่เห็นอัศวินผู้กล้ายังคงสวมบทบาทเป็นมนุษย์ 

ทั้งที่ร่างนั้นดู... เบาบางจนแทบจะกลืนหายไปกับเงามืด

...

ณ เหมืองโกเล็มผลึก พื้นที่ลึกสุดของถ้ำโทรลล์เดิม

ลึกเข้าไปในอุโมงค์ที่ครั้งหนึ่งเคยคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสาบของพวกยักษ์ถ้ำ 

อคินนำปาร์ตี้ 'นักล่าราตรี' ก้าวผ่านซากศพของโทรลล์ที่ตายไปหลายวัน 

บรรดาศพเหล่านั้นไม่ได้เน่าเปื่อยตามกาลเวลา แต่ถูกเผ่าจนดำเป็นตอตะโก 

ภายใต้กฎของโลกใหม่หากไม่แยกส่วนศพ หรือเผาทำลายไม่นานมันจะฟื้นกลับมาเป็นอันเดด

"สภาพอากาศเปลี่ยนไปแล้ว" 

จูเลียพึมพำ เธอประทับปืนเวทมนตร์ขึ้นบ่า นิ้วเรียวเหนี่ยวไกเตรียมพร้อม

เมื่อก้าวผ่านทางแยกที่ไร้ชื่อบนแผนที่ 

บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนจากความชื้นเย็นเป็นความร้อนระอุจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นลอนคลื่น 

จูเลียต้องยกผ้าขึ้นปิดจมูกเพราะกลิ่นกำมะถันที่รุนแรงจนแสบตา 

แต่สำหรับอคิน... เขารับรู้ความร้อนนั้นเป็นเพียงตัวเลขที่พุ่งสูงขึ้นในหน้าต่างสเตตัส 

ร่างกายของเขายังคงนิ่งสงบ ไร้เหงื่อ ไร้การหอบกระหาย

"นี่มัน... สวนสัตว์ประหลาดชัดๆ" 

จูเลียอุทาน

บนเพดานถ้ำ สิ่งมีชีวิตรูปร่างบิดเบี้ยวขนาดเท่าลำต้นไม้ใหญ่กำลังเคลื่อนไหว 

ขาที่เป็นปล้องเหล็กของมันขูดขีดผนังหินจนเกิดประกายไฟ 

'ตะขาบหลอมเหล็ก' นับสิบตัวขดตัวอยู่เหนือหัว พวกมันรอกระโจนลงมาด้วยดวงตาสีส้มที่ลุกโชนด้วยไฟจากภายใน

ฟู่!

ของเหลวสีส้มแดงพุ่งกระเด็นออกจากปากของพวกมัน กรดละลายโลหะที่ร้อนจัดจนหินแกรนิตยังละลายเป็นแอ่ง 

อคินเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณที่ว่องไวผิดมนุษย์ 

ท่วงท่าของเขาดูเหมือนการเคลื่อนไหวที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำด้วยอัลกอริทึมมากกว่าการตอบสนองของเส้นประสาท

"บัวลอย!"

เขาร้องเรียกชื่อแมวสามสีที่ลอยตัวนิ่งสนิทอยู่ในเงามืดเบื้องหลัง บัวลอยไม่ได้ส่งเสียงร้องอย่างแมวทั่วไป 

แววตาของนางนิ่งสงบดุจนักปราชญ์ นางสะบัดอุ้งเท้าเพียงแผ่วเบา 

แสงสีม่วงดำซึ่งแฝงไปด้วยไออุ่นแห่งพลังเงาก็ระเบิดออกมา 

เคลือบไปบนดาบกของอคินจนใบดาบนั้นดูเหมือนจะดูดกลืนแสงสว่างรอบข้างเข้าไป

" [เคลือบอาวุธ] !"

[อาวุธของคุณถูกเสริมด้วยธาตุมืด]

อคินวาดมือผ่านหน้าต่างระบบที่เขาคิดว่าเป็นสกิลสนับสนุนของตน แสงสีม่วงนวลอาบไล้ไปทั่วร่าง 

เขารู้สึกได้ถึงพลังที่พุ่งทะยานจนขีดสุด เขาพุ่งเข้าใส่ตะขาบยักษ์ ดาบที่เคลือบด้วยเงาสีดำฟาดฟันลงบนเปลือกเหล็ก 

เสียงโลหะปะทะโลหะดังสนั่นจนหูแทบดับ 

แต่ความรู้สึกที่ส่งผ่านมายังมือของเขากลับเบาหวิว... ราวกับเขากำลังฟันลงบน 'ความว่างเปล่า' ที่มีรูปทรงชัดเจน

"โบ้! ยั่วยุมัน!"

สุนัขขนเหล็กขนาดมหึมาขยายร่างจนกล้ามเนื้อดูน่าเกรงขาม มันเห่ากระโชกเพียงครั้งเดียว 

คลื่นเสียงสั่นสะเทือน [ยั่วยุ] กระแทกเข้าใส่ฝูง 'แมงมุมคริสตัล' ที่พยายามจะเข้ามาลอบกัด 

แมงมุมพวกนั้นว่องไวเป็นประกายไฟ ขาคริสตัลแหลมคมดุจใบมีดกรีดอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว 

แต่เมื่อปะทะกับร่างกายที่เสริมพลังด้วยสกิล [กำแพงเหล็กกล้า] ของโบ้ พวกมันกลับเป็นฝ่ายกระเด็น และแตกกระร้าวเสียเอง

อคินตวัดดาบเป็นวงกลม ตัดผ่านร่างของตะขาบหลอมเหล็กจนขาดเป็นท่อนๆ 

ของเหลวร้อนระอุสาดกระเด็นโดนชุดเกราะของเขาจนส่งเสียง ซู่ 

แต่ด้วยสกิล [เคลือบอุปกรณ์] และ [เงามืดกลืนกิน] ของบัวลอยก็ช่วยต้านทานเอาไว้ได้

มันทำให้เกราะของอคินไม่เกิดรอยไหม้ กลับกัน... คราบเหล่านั้นค่อยๆ ซึมหายไปในเนื้อผ้าที่ดูเหมือนจะมีมิติที่มองไม่เห็นกั้นขวางอยู่

เมื่อพวกเขาทะลุผ่านโถงแคบๆ เข้ามาสู่ใจกลางถ้ำ 

ภาพตรงหน้าก็ทำให้อคินต้องชะงักฝีเท้า 

ผนังถ้ำทุกด้านประดับด้วยผลึกแร่ธาตุหลากสีที่ส่งแสงวิบวับดุจดวงดาวในคืนมืด 

และที่นั่น... สิ่งมีชีวิตรูปร่างกำยำนับร้อยตัวที่ดูเหมือนประติมากรรมหินเดินได้กำลังเดินเตร่ไปมา

"โกเล็มผลึก... นี่มันไม่ใช่รังธรรมดา แต่มันคือเหมือง!" 

อคินเอ่ยเสียงหนัก

ผิวหนังของพวกมันแข็งแกร่งดุจเพชร ดาบกระดูกอสูรที่เขาภาคภูมิใจทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วนเล็กๆ 

โกเล็มตนหนึ่งเงื้อหมัดหินขนาดมหึมาทุบลงมาดั่งอุกกาบาต 

อคินยกโล่ขึ้นรับ แรงปะทะทำให้พื้นดินรอบตัวแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ 

แรงสั่นสะเทือนนั้นแรงพอจะทำให้บ้านทั้งหลังถล่มลงมาได้ 

แต่ร่างของอคินกลับยืนนิ่งไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย

"แข็งแกร่งชะมัด ทำไงดี... ฟันมันไม่เข้าเลย แถมป้องกันตรงๆก็ไม่ได้มันทุบแรงมาก"

เขาเอ้ยขึ้น พร้อมกับหลับตาลงเรียกใช้พลังจากส่วนลึกที่เขาสัมผัสได้ลางๆ แต่ยังไม่เข้าใจมันอย่างถ่องแท้

[ใช้หยิบยืมพลัง โดยไม่ต้องใช้เข้าทรงจะสามารถยืมอาวุธมาใช้ได้ชั่วคราวโดยไม่เปลืองพลังนะลองดู]

หน้าต่างระบบสั่นไหวและแสดงข้อความเด่นชัด

" [หยิบยืมพลัง] !"

วูมมมม!

แสงสีทองหม่นอาบไล้ไปที่มือของเขา 

กระบองลงอาคมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นแทนที่ดาบในมือ รูปทรงของมันคล้ายกระบองของยักษ์ในตำนาน

แต่มันกลับดูโปร่งแสงและสั่นไหวราวกับภาพโฮโลแกรมที่ไม่สมบูรณ์ ทว่ารัศมีที่แผ่ออกมากลับเปี่ยมไปด้วยคุณสมบัติในการ 'บดขยี้'

" [ทัณฑ์สวรรค์] !"

อคินพุ่งเข้าไปพร้อมกระบองยักษ์ เพียงการทุบครั้งเดียวที่ดูเหมือนเขาไม่ได้ออกแรงมากนัก 

แต่กลับเกิดคลื่นสั่นสะเทือนความถี่สูงที่ทะลุผ่านเกราะหินเข้าไป 

แก่นพลังเวทที่ใจกลางอกของโกเล็มผลึกแตกละเอียดเป็นผุยผง ร่างยักษ์ทรุดฮวบสลายกลายเป็นเศษแร่มีค่าในพริบตา

"ฟาร์มพวกมันซะ! เก็บทุกอย่างเข้ากระเป๋ามิติอย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว!" 

เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

ตลอดห้าวันเต็มในเขาวงกตใต้ดิน อคินและปาร์ตี้จมดิ่งอยู่กับการล่าที่บ้าคลั่ง 

เขาไม่เคยรู้สึกเหนื่อย ไม่เคยหิว และไม่เคยง่วงนอน 

ทุกครั้งที่แถบพลังงานลดลง เขาแค่จะทิ้งตัวลงพักสายตาเพียงชั่วครู่ 

และเมื่อลืมตาขึ้นมาเขาก็จะกลับมาเปี่ยมพลังราวกับถูกรีเซตค่าใหม่

'นี่สินะ... สิทธิพิเศษของอัศวินที่ถูกเลือก' 

เขาคิดขณะมองดูสเตตัสที่พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด 

โดยหารู้ไม่ว่าวิญญาณดวงหนึ่งกำลังสั่นไหวอย่างหนักหน่วง และสั่นเทาจากการแบกรับภาระมหาศาล

...

[16 มิถุนายน | 02:00 น.]

อคินเดินออกจากถ้ำเป็นคนสุดท้าย 

ร่างกายของเขาอาบไปด้วยฝุ่นอัญมณีสีละเอียดและคราบเลือดอสูรสีฟ้าที่เรืองแสงจางๆ ในความมืด 

แถบสถานะตรงหน้ากะพริบเป็นสีทองแจ้งเตือนความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่

เมื่อพวกเขาเดินทางกลับมาถึงหน้าประตูเมืองเขาชะอม 

ทหารยามกะกลางคืนที่รออยู่ถึงกับหน้าซีดเผือด

เมื่อเห็นกลุ่มคนเจ็ดคนที่เดินออกมาจากความมืดด้วยท่าทางราวกับเพิ่งเดินออกมาจากนรกแต่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์เกินไป

อคินยื่นแผ่นหนังที่บันทึกเส้นทางเหมืองทั้งหมดให้ทหารยาม 

"ภารกิจสำรวจเสร็จสิ้น... ด้านล่างนั่นคือคลังสมบัติของพวกเรา ฝากจัดการต่อช่วงกลางวันด้วยนะครับ"

ทหารยามรับแผนที่ไปด้วยมือที่สั่นเทา ไม่ใช่แค่เพราะความดีใจที่ได้ทรัพยากรใหม่ 

แต่นิ้วของเขาบังเอิญไปสัมผัสกับปลายนิ้วของอคิน... 

มันเป็นสัมผัสที่เย็นเยียบ ยิ่งกว่าน้ำแข็ง ยิ่งกว่าเหล็กกล้า 

มันเป็นความเย็นที่ 'ว่างเปล่า' ราวกับเขากำลังสัมผัสกับศพที่ถูกแช่แข็งมานับศตวรรษ

ติ๊ง

[วันนี้ทำได้ดีมากเลยนะอคิน! เลเวลเพิ่มขึ้นมาถึง 82 แล้ว เพื่อนๆ ในปาร์ตี้เองก็แตะระดับ 80 กันหมดแล้วนะเนี่ย เก่งที่สุดเลย!]

"จริงเหรอ... หน้าต่างสเตตัส เปิดเมนูปาร์ตี้"

หน้าต่างสีฟ้าเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

[หน้าต่างปาร์ตี้: นักล่าราตรี (7/7) ]

อคิน เลเวล 82

ทองดี เลเวล 83

อัคคี เลเวล 83

โบ้ เลเวล 81

มายา เลเวล 81

บัวลอย เลเวล 80

จูเลีย เลเวล 80

อคินมองตัวเลขเหล่านั้นแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูแข็งทื่อและแปลกประหลาดราวกับตุ๊กตาไม้ที่เพิ่งหัดขยับใบหน้า 

"ทองดี อัคคี จูเลีย... ขอบคุณมากสำหรับที่ผ่านมานะ"

เขาหันไปหาเพื่อนร่วมรบ ในสายตาของอคิน พวกเขาคือมนุษย์ที่ซื่อสัตย์และแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา 

แต่ในสายตาของทหารยามที่มองอยู่ห่างๆ ... 

ภาพที่เห็นคืออัศวินชุดเกราะสีเงินกำลังยืนคุยอยู่กับหมาหลังอานสวมเกราะ 

แมวสามสีลอยตัว และสัตว์ป่าปลุกพลังที่ยืนสองขาอีกหลายตัวอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง

"พวกนายจะเอายังไงต่อ?" 

อคินถาม

"เราจะกลับไปที่สำนักงานใหญ่แคลนอะนีมาเนียค่ะ" 

จูเลียยิ้มกว้าง แววตาของเธอดูเศร้าสร้อยอย่างประหลาดขณะจ้องมองใบหน้าของอคิน 

"เราต้องไปศึกษาการอัปเกรดคลาสหลัก... เลเวล 80 แล้วนะ จะหยุดแค่นี้ได้ยังไง!"

อคินพยักหน้าเข้าใจ 

"นั่นสินะ... ส่วนฉัน... มีของขายขนาดนี้ ฉันน่าจะมีเงินมากพอแล้ว ฉันจะไปซื้อบ้านหลังนั้น บ้านที่ฉันจะขังเจ้าแต้มไว้ไม่ให้มันหายไปไหนอีก... ป่านนี้มันคงไปเที่ยวเล่นที่ไหนสักแห่ง แต่ฉันเชื่อว่ามันยังรอฉันอยู่"

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:02:55]

เขามองดูตัวเลขที่เหลือเพียงไม่กี่นาที ความง่วงงุนมหาศาลที่ถูกกดทับไว้ตลอดห้าวันพลันจู่โจมเขาราวกับคลื่นยักษ์ 

ร่างกายของอคินเริ่มพร่าเลือน ขอบภาพในสายตาเริ่มกลายเป็นเม็ดพิกเซลสีน้ำเงินที่แตกกระจาย

'ทำไม... ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนกำลังจะสลายไป...'

เขาพยายามประคองสติ เดินกลับไปยังที่พักที่ทีมงานจัดเตรียมไว้ 

เมื่อถึงเตียงไม้ เขาก็แทบทิ้งตัวลงนอนด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย 

โบ้และบัวลอยเดินเข้ามาคลอเคลียข้างกาย แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความรักและความเศร้าที่ยากจะอธิบาย

[เจ้าทำได้ดีเกินคาดจริงๆ อคิน... เลเวล 80 แล้วสินะ... หึหึ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาตรวจสอบรายละเอียดการพัฒนาอาชีพหลักแล้วกันนะ...]

หน้าต่างระบบสีฟ้าสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับเสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความโล่งใจและแผนการบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในข้อความนั้น

[ฝันดีนะ... เจ้าอัศวินของข้า]

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]