นักฆ่าอีโรติก 18+ (Erotic Assassin)

    18 เงาในห้องลึก

    ค่ายอ๊อก…กลายเป็๲ซาก มีเหลือสิ่งมีชีวิตร่างใหญ่สีเขียวหลงเหลืออยู่สักตัว

    ร่างเปลือยของเรญายืนกลางลาน

    เปื้อนเ๣ื๵๪ทั้งของศัตรู และของตัวเอง

    คราบของบางสิ่งยังเกาะที่หน้าท้องและต้นขา

    แต่ไม่มีใครในค่ายนี้ อยู่ชื่นชมผลงานของเธอเลย

    ไฟเผาลามไปถึงหอพิธี

    เสาไม้หลังสุดถล่มลงพร้อมเสียงลั่น

    ใต้ซากนั้น — มี “ประตูเหล็กบานหนึ่ง” ที่ถูกปิดไว้ตลอด

    เรญามองมันด้วยสายตานิ่งเฉย

    ก่อนจะก้าวเข้าไป…โดยไม่หยิบอะไรติดตัว

    ทั้งร่างมีเพียงดาบ

    กับเวทที่ยังปั่นป่วนอยู่ภายใน

    บันไดหินแคบและเย็นจัด

    เสียงฝีเท้าเปล่าเปลือยกระทบพื้นดังก้อง

    แสงเวทสีน้ำเงินจาง ๆ สว่างทีละขั้น

    กลิ่นชื้น

    กลิ่นเ๣ื๵๪แห้ง

    กลิ่นฝันร้าย…เหมือนที่เธอเคยได้กลิ่นในวัยเด็ก

    เรญาเดินจนถึงประตูไม้หนา

    มือของเธอแตะลงบนแผ่นเวทที่ผนึกมันไว้

    เวทแตกดัง แกร๊ก… ราวกับรอให้เธอมาเปิดมันมานาน

    ประตูเปิดออกช้า ๆ

    เสียงลั่นจากบานพับดังจนใจสะดุ้ง

    ภายในห้องกว้างมืด

    แต่ไม่ได้ว่างเปล่า

    กรงเหล็ก

    แท่นมัดร่าง

    เชือก

    โต๊ะเครื่องมือ

    ขวดยาแตกกระจาย

    เศษผ้าที่เคยเป็๲เสื้อเด็ก…

    ทุกอย่างเหมือนถูกทิ้งไว้ทันทีหลัง “บางอย่าง” หลุดการควบคุม

    กลางห้อง มีรอยเ๣ื๵๪เป็๲เส้นลากยาว

    ข้างมุม มี “กระจกเวท” บานใหญ่…แตกครึ่ง

    และข้างหน้าเรญา—มีใครบางคนยืนอยู่

    เด็กหญิง…

    อายุไม่ถึงสิบขวบ

    ผมยาวปรกหน้า

    เนื้อตัวเปลือยเปล่า

    มีรอยตราเวทเดียวกับเธอฝังอยู่ที่หัวไหล่

    และข้อมือยังมีรอยเชือกเหมือนเพิ่งถูกแกะออก

    เรญาหยุดนิ่ง

    ลมหายใจเธอสั่นสะท้าน

    ไม่ใช่เพราะกลัว…แต่เพราะ “จำได้”

    ภาพในหัวเธอย้อนมาไม่ทันตั้งตัว

    เสียงกรีดร้อง เสียงเฆี่ยน เสียงคำสั่งให้ “อยู่นิ่ง ๆ”

    เสียงหัวเราะของนักทดลอง

    และภาพของตัวเธอเอง…เคยนั่งอยู่ในกรงเดียวกัน

    “ข้าเคยตายที่นี่ครั้งหนึ่ง…ก่อนจะถูกหล่อขึ้นมาใหม่”

    เด็กหญิงเงยหน้าช้า ๆ

    ในดวงตาของเธอ…ไม่มีอะไรเลย

    ไม่มีแววตา

    ไม่มีแสง

    ไม่มีชีวิต

    แต่เงาสีดำเริ่มแผ่กระจายจากเท้าของเธอ

    กลายเป็๞พลังเวทผิดเพี้ยนที่ “ไร้การควบคุม”

    เรญาถอยหนึ่งก้าว

    ดาบในมือสั่น

    มือเธอกำไว้แน่นกว่าเดิม

    เสียงในหัวกระซิบว่า

    “เ๽้าจะฆ่าเธอได้เหรอ…ฆ่าเด็กที่เหมือนเ๽้าตอนนั้น?”

    แสงในห้องกะพริบ

    เงาเริ่มสูงขึ้น

    กลายเป็๞รูปทรงมนุษย์สูงเท่าเธอ

    แต่ไม่มี๶ิ๥๮๲ั๹

    ไม่มีเสียง

    มีเพียงแรงเกลียดชังที่กลั่นออกจากพลังเวท

    ตาของเรญาแดงวาบขึ้มาอีกครั้ง เหมือนมีคนมาราดน้ำมันใส่

    ริมฝีปากสั่น

    “ถ้าเ๯้าคือสิ่งที่ข้าทิ้งไว้…ข้าจะเผาเ๯้าให้สิ้น”

    เธอเหวี่ยงดาบ—

    และการต่อสู้ระหว่างอดีต กับผู้ที่รอดจากมัน…เริ่มขึ้น