ค่ายอ๊อก…กลายเป็ซาก มีเหลือสิ่งมีชีวิตร่างใหญ่สีเขียวหลงเหลืออยู่สักตัว
ร่างเปลือยของเรญายืนกลางลาน
เปื้อนเืทั้งของศัตรู และของตัวเอง
คราบของบางสิ่งยังเกาะที่หน้าท้องและต้นขา
แต่ไม่มีใครในค่ายนี้ อยู่ชื่นชมผลงานของเธอเลย
ไฟเผาลามไปถึงหอพิธี
เสาไม้หลังสุดถล่มลงพร้อมเสียงลั่น
ใต้ซากนั้น — มี “ประตูเหล็กบานหนึ่ง” ที่ถูกปิดไว้ตลอด
เรญามองมันด้วยสายตานิ่งเฉย
ก่อนจะก้าวเข้าไป…โดยไม่หยิบอะไรติดตัว
ทั้งร่างมีเพียงดาบ
กับเวทที่ยังปั่นป่วนอยู่ภายใน
บันไดหินแคบและเย็นจัด
เสียงฝีเท้าเปล่าเปลือยกระทบพื้นดังก้อง
แสงเวทสีน้ำเงินจาง ๆ สว่างทีละขั้น
กลิ่นชื้น
กลิ่นเืแห้ง
กลิ่นฝันร้าย…เหมือนที่เธอเคยได้กลิ่นในวัยเด็ก
เรญาเดินจนถึงประตูไม้หนา
มือของเธอแตะลงบนแผ่นเวทที่ผนึกมันไว้
เวทแตกดัง แกร๊ก… ราวกับรอให้เธอมาเปิดมันมานาน
ประตูเปิดออกช้า ๆ
เสียงลั่นจากบานพับดังจนใจสะดุ้ง
ภายในห้องกว้างมืด
แต่ไม่ได้ว่างเปล่า
กรงเหล็ก
แท่นมัดร่าง
เชือก
โต๊ะเครื่องมือ
ขวดยาแตกกระจาย
เศษผ้าที่เคยเป็เสื้อเด็ก…
ทุกอย่างเหมือนถูกทิ้งไว้ทันทีหลัง “บางอย่าง” หลุดการควบคุม
กลางห้อง มีรอยเืเป็เส้นลากยาว
ข้างมุม มี “กระจกเวท” บานใหญ่…แตกครึ่ง
และข้างหน้าเรญา—มีใครบางคนยืนอยู่
เด็กหญิง…
อายุไม่ถึงสิบขวบ
ผมยาวปรกหน้า
เนื้อตัวเปลือยเปล่า
มีรอยตราเวทเดียวกับเธอฝังอยู่ที่หัวไหล่
และข้อมือยังมีรอยเชือกเหมือนเพิ่งถูกแกะออก
เรญาหยุดนิ่ง
ลมหายใจเธอสั่นสะท้าน
ไม่ใช่เพราะกลัว…แต่เพราะ “จำได้”
ภาพในหัวเธอย้อนมาไม่ทันตั้งตัว
เสียงกรีดร้อง เสียงเฆี่ยน เสียงคำสั่งให้ “อยู่นิ่ง ๆ”
เสียงหัวเราะของนักทดลอง
และภาพของตัวเธอเอง…เคยนั่งอยู่ในกรงเดียวกัน
“ข้าเคยตายที่นี่ครั้งหนึ่ง…ก่อนจะถูกหล่อขึ้นมาใหม่”
เด็กหญิงเงยหน้าช้า ๆ
ในดวงตาของเธอ…ไม่มีอะไรเลย
ไม่มีแววตา
ไม่มีแสง
ไม่มีชีวิต
แต่เงาสีดำเริ่มแผ่กระจายจากเท้าของเธอ
กลายเป็พลังเวทผิดเพี้ยนที่ “ไร้การควบคุม”
เรญาถอยหนึ่งก้าว
ดาบในมือสั่น
มือเธอกำไว้แน่นกว่าเดิม
เสียงในหัวกระซิบว่า
“เ้าจะฆ่าเธอได้เหรอ…ฆ่าเด็กที่เหมือนเ้าตอนนั้น?”
แสงในห้องกะพริบ
เงาเริ่มสูงขึ้น
กลายเป็รูปทรงมนุษย์สูงเท่าเธอ
แต่ไม่มีิั
ไม่มีเสียง
มีเพียงแรงเกลียดชังที่กลั่นออกจากพลังเวท
ตาของเรญาแดงวาบขึ้มาอีกครั้ง เหมือนมีคนมาราดน้ำมันใส่
ริมฝีปากสั่น
“ถ้าเ้าคือสิ่งที่ข้าทิ้งไว้…ข้าจะเผาเ้าให้สิ้น”
เธอเหวี่ยงดาบ—
และการต่อสู้ระหว่างอดีต กับผู้ที่รอดจากมัน…เริ่มขึ้น