12
ปมในอดีต
หลังจากที่เลิกเรียนคลาสเช้าพวกผมก็พาร่างกายที่หิวโซอพยพเดินไปยังโรงอาหารพอจัดการซัดข้าวลงท้องกันเป็ที่เรียบร้อยแล้วพวกผมก็เดินเอื่อยๆ ไปตึกวิศวะครับ วันนี้คลาสบ่ายผมมีเรียนที่ตึกวิศวะข่าวเื่เซ็กเป็เื่ที่ดังกระหึ่มมากไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีแต่คนพูดถึงเื่นี้โดยเฉพาะประเด็นที่อยากรู้ว่าผู้ชายที่อยู่ในรูปคนนั้นเป็ใคร ผมแม่งเริ่มเครียดแหละจะทำยังต่อดีวะเนี่ยย!!!
ความวัวยังไม่ทันหายความควายแม่งเสือกเข้ามาอีก!! T_T
ไม่ใช่ว่าผมเื่มากอย่างนั้นอย่างนี้นะผมอย่างให้ทุกคนคิดในแง่หลักความเป็จริงหน่อยถึงแม้ว่าปัจจุบันนี้สังคมจะยอมรับพวกรักร่วมเพศแล้วก็เถอะแต่ผมก็ยังไม่เชื่อใจอยู่ดีว่าเซ็กมันจะหยุดอยู่แค่ผมจริงๆเสือยังไงมันก็ต้องเป็เสืออยู่วันยังค่ำแหละจะให้กลายมาเป็แมวในเวลาแค่ไม่เท่าไหร่มันไม่มีทางเป็ไปได้หรอก(พี่เป็แมวแล้วจริงๆ นะจ้ะ ทูนหัวววว T^T : พี่เซ็กกรีดร้อง)
แล้วอีกอย่างคุณคิดเหรอว่าความรักของเราสองคนมันจะสวยหรูเหมือนในนิยายกันนี่คือโลกแห่งความเป็จริงครับ โลกแห่งความเป็จริงมันโหดร้ายมากกว่านั้นอย่าว่าแต่ผู้ชายกับผู้ชายเลยแม้แต่ผู้ชายกับผู้หญิงยังไม่มีอะไรแน่นอนเลย
ตอนแรกรักก็บอกว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปแต่พอนานๆ ไปกลับทิ้งให้เราต้องอยู่คนเดียว
ถ้าเป็ไปได้ผมไม่อยากจะมีความรักเลยด้วยซ้ำเพราะอะไรน่ะเหรอ
ผมไม่อยากเ็ปทรมานกับความรักไงไม่อยากที่จะเชื่อใจใครเลยสักคน
ผมไม่อยากเ็ปเหมือนแม่ที่โดนพ่อทิ้งแล้วไปแต่งงานใหม่!!
หึ!! ถ้าเป็ไปได้ผมก็ไม่อยากจะพูดถึงพ่อเลยด้วยซ้ำไม่ใช่ว่าผมโกรธเกลียดอะไรเขาหรอก แต่เป็เพราะั้แ่ที่ผมเกิดมาจนจำความได้ผมก็อยู่กับแม่มาสองคนตลอด แม่เป็คนเลี้ยงผมมาคนเดียวตามลำพังไร้เงาของคนเป็พ่อั้แ่จำความได้ผมก็อยู่กับแม่และป้าศรีที่บ้านสวนซึ่งเป็แม่นมของแม่กับพวกลุงๆคนสวนนั้นแหละครับ
ผมเคยถามแม่อยู่บ่อยๆว่าพ่อไปไหน ท่านก็ได้แต่ทำหน้าเศร้าแล้วบอกว่าพ่อของผมท่านเสียไปแล้ว ตอนเด็กๆทุกๆ ครั้งที่ผมถามถึงเื่ของพ่อผมเห็นว่าแม่ทำหน้าเศร้าดวงตามีน้ำคลอเหมือนจะร้องไห้จนผมอดที่จะร้องไห้แล้วโผเข้ากอดท่านเพราะคิดว่าสิ่งที่ผมถามทำให้แม่คิดถึงพ่อที่เสียไปแล้ว ั้แ่นั้นมาผมก็ไม่เคยพูดเื่พ่ออีกเลยจนกระทั่งผมอยู่ม.ต้นเพื่อนผู้ชายในห้องล้อว่าผมเป็เด็กไม่มีพ่อผมก็ไม่ได้สนใจอะไรจนกระทั่งมันพูดพาดพิงถึงแม่ผมด้วยความโมโหทำให้ผมพุ่งเข้าไปต่อยมันทันทีเย็นวันนั้นผมกลับบ้านไปด้วยใบหน้าฟกช้ำจากการชกต่อยแต่แค่นี้มันยังน้อยไปไอ้คนที่ล้อผมคิ้วแม่งแตกเย็บไปกี่เข็มก็ไม่รู้
ทันที่ที่ผมถึงบ้านแม่ที่กำลังเดินเล่นแถวๆหน้าบ้านก็รีบวิ่งมาหาผมด้วยความใ
‘น้องซีแอลครับหนูไปทำอะไรมาทำไมหน้าลูกมีแผลแบบนี้ล่ะครับ’
‘น้องเปล่าทำนะครับ’
‘แล้วทำไมได้แผลมาเต็มหน้าแบบนี้ล่ะครับแม่เคยสอนไม่ให้ซีแอลเป็เด็กเกเรนี่นา ทำไมทำตัวไม่น่ารักเลยล่ะครับ’
‘น้องขอโทษครับแต่น้องไม่ชอบที่ไอ้พวกนั้นมันพูดจาแบบนั้นมันบอกว่าน้องเป็เด็กไม่มีพ่อน้องก็ไม่ว่าแต่นี่มันมาว่าแม่ของน้อง น้องยอมไม่ได้’
‘ซีแอล...’แม่ครางชื่อผมเบาๆ แล้วก็ร้องไห้ออกมา
‘น้องขอโทษครับที่ทำตัวไม่น่ารักแม่อย่าโกรธน้องเลยนะครับ’ ผมพูดแล้วก็โผเข้ากอดแม่พร้อมทั้งน้ำตา
‘แม่ขอโทษลูกแม่ขอโทษ ฮืออออ...’
ภาพในวันนั้นมันยังคงติดตามผมแม่ร้องไห้เหมือนจะขาดใจเราสองแม่ลูกร้องไห้กันอยู่แบบนั้นจนป้าศรีที่อยู่ในครัวต้องวิ่งเข้ามาหาด้วยความใวันนั้นแม่เลยเปิดใจกับผมเล่าให้ผมฟังทุกๆ เื่
พ่อของผมเป็คนมีหน้ามีตาในสังคมส่วนแม่ของผมเป็ลูกชาวสวนที่มีฐานะดีไม่ถึงกับรวยมากแต่ก็ไมได้ขัดสนอะไร (ความจริงตากับยายมีสมบัติเยอะมาก)พวกท่านพบรักกันที่กรุงเทพฯตอนนั้นแม่ทำงานเป็พนักงานบัญชีที่บริษัทแห่งหนึ่งเจอกับพ่อโดยบังเอิญแล้วพ่อก็ตามจีบแม่ผมจนแม่ผมท่านยอมใจอ่อน
จนวันหนึ่งแม่รู้ว่าท้องผมท่านกำลังจะบอกพ่อว่าท้องแต่พ่อก็บอกเลิกแม่ด้วยเหตุผลที่ว่าจะไปแต่งงานใหม่ท่านบอกว่าแม่ไม่คู่ควรกับท่านโดยเฉพาะทางฐานะแม่เสียใจมากเลยเก็บเื่ที่ท้องผมไว้แล้วกลับมาอยู่บ้านสวนเลี้ยงผมตามลำพังคนเดียวผมถามว่าทำไมไม่ยอมบอกพ่อว่ามีผม บางทีท่านอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้
แต่แม่กลับบอกกับผมว่า...
‘คนหมดรักต่อให้เอาอะไรมาฉุดรั้งไว้เขาก็กลับมารักเราเหมือนเดิมไม่ได้หรอก...’
แม่เลยตัดสินใจเป็ซิงเกิ้ลมัมเลี้ยงผมตามลำพังโดยที่ไม่สนคำนินทาของชาวบ้าน แม่บอกผมว่าคนเราจะมีหรือจนใช่ว่าจะดูจากภายนอกถึงบ้านผมจะเป็บ้านไม้สองชั้นธรรมดาดูไม่หรูหราร่ำรวยอะไร แต่แม่ก็บอกผมว่าไม่ต้องกลัวอดเพราะตากับยายทิ้งสมบัติไว้ให้ตั้งเยอะแยะที่มีอยู่แค่นี้ก็ใช้ได้ไปยังรุ่นหลานแล้วครับ
ั้แ่วันนั้นมาผมก็ไม่เคยถามเื่พ่ออีกเลยไม่ใช่ว่าผมจะโกรธเกลียดท่านนะครับ ผมไม่แคร์หรอกครับตอนนี้ผมมีแค่แม่ คนที่ผมรักและแคร์ที่สุดก็คือแม่ครับแค่มีแม่คนเดียวผมก็อยู่ได้แล้ว
ซิงเกิ้ลมัมของผม: )
Rrrrrrr
“คิดถึงจังครับ”ผมกดรับสายทันทีที่เห็นว่าแม่โทรเข้ามา
(“หืม ทำไมวันนี้ปากหวานจังครับคิดถึงก็กลับบ้านสิเรา”)
“เหมือนแม่รู้เลยว่าน้องกำลังคิดถึงแม่เลยโทรหาน้องใช่ไหมครับ ตอนนี้ยังกลับไม่ได้ครับ่นี้รับน้องหนักมากกกกกกก”ผมลากเสียงยาวแล้วพูดออดอ้อนเหมือนที่ชอบทำอยู่บ่อยๆ
(“ไม่ต้องมาอ้อนเลยครับก็รอให้ทำกิจกรรมเสร็จค่อยกลับมาก็ได้ลูก แม่คิดถึงน่ะเลยโทรมาหาแล้วนี่น้องซีแอลกินข้าวหรือยังครับ?”)
“กินแล้วครับแม่อ่าาา น้องบอกว่าอย่าเรียกชื่อเต็มไง มันน่ารักไป >_<”ผมพูดอย่างงอนๆ
(“ฮ่าๆก็ชื่อนี้แม่ตั้งเองนี่ครับ แม่ชอบ เอาล่ะไปเรียนได้แล้วครับ ดูแลตัวเองด้วยนะลูกแม่รักซีแอลนะครับ”)
“ครับ น้องก็รักแม่ครับแม่ก็ดูแลตัวเองด้วยน้าาา” ผมพูดจบแล้วแม่ก็วางสายไป
“น้องก็รักแม่ครับแม่ก็ดูแลตัวเองด้วยน้าาาา ฮ่าๆๆๆ กูขำวะมึงแม่งน่ารักฉิบหายเลยวะไอ้ซีสมควรแล้วที่จะมีผัว ฮ่าๆ” พอวางสายจากแม่เสร็จเสียงล้อก็ดังมาเลยครับจะเป็ใครไปไม่ได้ก็ไอ้บูมอ่ะดิ
ตลกมากมั้งไอ้สัด!!กูเป็เด็กดีเว้ยยย พูดจากับผู้ใหญ่ก็ต้องพูดเพราะๆ ดิวะ -___-
“ขำห่าอะไรหนักหนาเงียบไปเลยไอ้เหี้ย ไม่เล่นครับมึงกูปวดหัว -___-”ผมพูดพร้อมทำหน้าเอือมๆ ใส่มัน
“จิมไปหาไรหวานๆกินกัน” ผมหันไปชวนไอ้จิมที่เดินอยู่ข้างๆ ตอนนี้มีผม จิม แล้วก็ไอ้บูมครับแฟร์มันแยกเดินไปหาน้องรหัสมันเห็นบอกว่าจะเอาหนังสือไปให้
“อือไปดิไอ้บูมมึงเอาไรปะ?” จิมหันไปถามบูม
“ไม่เอาอ่ะเดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อน เจอกันในคลาสนะ” แล้วบูมก็เดินจากไป
ผมกับจิมเดินมาเรื่อยๆจนถึงหน้าตึกวิศวะที่มีซุ้มร้านค้าตั้งอยู่ไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปสั่งน้ำทันทีผมโทรไปถามแฟร์ว่าจะเอาอะไรไหมคำตอบคือมันเอาโอริโอ้ปั่น ผมนั่งลงที่ม้านั่งใกล้ๆเพราะรู้สึกถึงอาการมึนหัว เฮ้ออ...คงเพราะคิดมากเกินไป
“ฮ่าๆๆๆ”เสียงหัวเราะที่ดังลั่นไปทั่วทำให้ผมต้องหันหน้าไปดูด้วยความเสือกทันทีแต่ก็ต้องใเพราะผมเจอกับซะ...เซ็ก!! O__O
ผมกับมันจ้องตากันอยู่พักนึงข้างในหัวผมตอนนี้หว้าวุ่นไปหมดคิดไปต่างๆ นานาจากสีหน้าของมันที่เห็นผมดูก็รู้เลยว่าอยากจะเดินเข้ามาหาผมซะเต็มที่ทำไมผมถึงรู้น่ะเหรอ...
ก็ดูมันทำหน้าดิทำหน้าอย่างกะหมารอกระดูกจากเ้าของอย่างนั้นแหละ(เปรียบเทียบซะเห็นภาพเลยนะครับเมีย -__- : พี่เซ็กกรีดร้อง)
สายตาที่ส่งมาให้ผมมันทั้งดูตัดพ้อร้อนรน เป็ห่วง ต่างๆ นานา มันไม่สามารถทำให้ผมล่ะสายตาจากมันไปได้เลย
ทำไมพอเห็นสายตาแบบนั้นของมันแล้วผมต้องรู้สึกหน่วงๆด้วยนะ
“ไอ้ซีเสร็จแล้วปะอ่ะนี่ชาเขียวมึง” เสียงจิมเรียกทำให้ผมต้องหันไปรับแก้วชาเขียวจากมันมาดูด
“อือ”ผมได้แต่ตอบมันในคอ
ผมหันไปมองเซ็กอีกครั้งก็เห็นว่ามันกำลังคุยกับเพื่อนมันของมันอยู่รีบๆ เดินไปจากตรงนี้ดีกว่าไอ้ซีอยู่นานแล้วแม่งเหมือนกูจะร้องไห้ยังไงก็ไม่รู้
“เกิดเป็ไอ้เซ็กมันก็ดีเหมือนกันนะมึงนี่ขนาดเป็ข่าวใหญ่ขนาดนี้กูยังไม่เห็นมันจะเครียดห่าอะไรเลย” จิมพูดขึ้นขณะที่เรากำลังอยู่กันในลิฟต์
“เหรอ...”ผมได้แต่ครางตอบรับในลำคอไปเบาๆ
“นี่มึงรู้ปะซีว่ามันแม่งเป็ทายาทเศรษฐีเลยนะมึงบ้านแม่งทำธุระกิจห่าไรก็ไม่รู้เยอะแยะรวยฉิบหาย!!!”ผมยังคงฟังเื่ที่จิมเล่าให้ฟังเกี่ยวกับเซ็กจนถึงคลาสเรียน
พอมาคิดดูดีๆ แล้วทำไมผมถึงรู้สึกไม่คู่ควรกับมันเลยนะ
168
