ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        เมื่อเริ่มเดินหมากทุกก้าวเป็นไปอย่างรวดเร็ว และเป็นไปตามปกติเพียงชั่วพริบตาการตอบโต้กันหลายก้าวได้ผ่านพ้นไป

        แต่ที่ทำให้คนงุนงงก็คือลักษณะการเดินหมากของหมากดำในวันนี้ไม่กระจ่างแจ้ง เพิ่งจะเปิดพื้นที่ทางมุมบนด้านขวาแต่กลับหันไปต่อสู้บนพื้นที่อื่นและไปเปิดพื้นที่บริเวณมุมซ้ายล่างทว่าพื้นที่บริเวณมุมซ้ายล่างยังไม่ทันจะเห็นเป็นรูปร่างเขาก็หันไปบริเวณพื้นที่ตรงกลางอีกแทบจะเรียกได้ว่าเริ่มตรงนี้นิดตรงนั้นหน่อย เป็นการเดินหมากที่ไม่อยู่กับร่องกับรอย

        การใคร่ครวญของหมากขาวในการเดินหมากแต่ละก้าวเพิ่มเวลายาวนานขึ้นเรื่อยๆ

        “ท่านอาวุโสหานกำลังทำอะไร เหตุใดข้าจึงดูแล้วไม่กระจ่างแจ้ง”

        “ข้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน! มียอดฝีมือช่วยวิเคราะห์หรือไม่”

        “ข้าดูแล้วอย่างไรก็เหมือนกลยุทธ์ของฟางเสียนะ ลักษณะโดดเด่นของค่ายกลฟางเสียก็คือจะกระจายไปตามพื้นที่ต่างๆวางค่ายกลไปทั่ว แรกเริ่มดูแล้วจะกระจัดกระจาย ทำให้คนมองไม่ออกทันทีที่ค่ายกลเริ่มเป็นรูปเป็นร่างมันก็จะเหมือนสายน้ำที่ไหลบ่าเข้ามาไม่อาจยับยั้งได้”

        “พี่ไถ เมื่อได้ยินท่านพูดเช่นนี้ข้าก็รู้สึกคล้ายเป็นเช่นนั้น! เมื่อสักครู่มิใช่มีคนร้องตะโกนว่าเห็นฟางเสียปรากฏตัวอยู่บนห้องพิเศษชั้นบนหรอกหรือคงไม่ใช่เรื่องจริงกระมัง หรือฟางเสียกำลังเดินหมากอยู่”

        “ให้ตายเถอะ หานไท่ฟู่ถึงกับให้ฟางเสียมาเดินหมากแทน นี่มันน่าขายหน้าเกินไปแล้วนะ”

        คนที่ก่อนหน้านี้เป็นผู้พบเห็นฟางเสียมีโอกาสระบายความรู้สึกออกมา “ข้าบอกแล้วไง ข้าเห็นฟางเสียจริงๆ พวกเจ้ากลับไม่เชื่อ!”

        ทว่ามีคนคัดค้านอย่างรวดเร็ว

        “เหมือน! แต่ไม่เหมือนทั้งหมด! แม้ค่ายกลฟางเสียจะยอดเยี่ยม แต่มันมีข้อจำกัดของการวางค่ายกลทันทีที่เห็นเป็นรูปเป็นร่างก็จะยากแก่การควบคุมหากฝ่ายตรงข้ามไม่อาจทำลายค่ายกลได้ มันก็เป็นค่ายกลที่ไร้คู่ต่อสู้หากคู่ต่อสู้ทำลายค่ายกลลงได้ค่ายกลฟางเสียก็จะระส่ำระสายไม่อาจกลับไปยังตำแหน่งเดิมได้นี่เป็นเหตุผลว่าเหตุใดสามปีก่อน เมื่อซือคงเซิ่งเจี๋ยทำลายค่ายกลฟางเสียแล้วส่งผลให้พ่ายแพ้อย่างราบคาบ”

        “ซือคงเซิ่งเจี๋ยหรือ หมายถึงนักเดินหมากในตำนานที่กล่าวว่าเป็นคนผมหงอกซือคงเซิ่งเจี๋ย คนนั้นหรือ”

        “ใช่ คือเขา!”

        “ศึกครั้งนั้นเมื่อสามปีก่อนดุเดือดเหลือเกิน! ค่ายกลฟางเสียทำให้ฟางเสียก้าวขึ้นมาอยู่ในวงการเดินหมากและทำให้เขาตกลงมาในชั่วพริบตา! เป็นค่ายกลฟางเสียที่นำมาซึ่งชัยชนะและความพ่ายแพ้!”

        “พี่ไถสายตาแหลมคม! การวางของหมากดำดูเหมือนการเริ่มเดินหมากของฟางเสียแต่ชัดเจนเหลือเกินว่ามีความคล่องตัวกว่าค่ายกลฟางเสียดูเหมือนจะเฉียบคมกว่าค่ายกลฟางเสีย!

        “ถูกต้อง นี่ไม่ใช่ค่ายกลฟางเสีย! ดังนั้นผู้ที่กำลังเดินหมากน่าจะไม่ใช่ฟางเสีย!”

        “...”ชายหนุ่มที่เป็นผู้พบเห็นฟางเสียเงียบเสียงลงอีกครั้ง

        มู่ชิงหว่านยกยิ้มลำพองใจ “แน่นอนว่าหมากดำเหนือกว่า! ท่านไม่เห็นหรือว่าหมากขาวเดินตามจังหวะการเดินหมากของหมากดำ”

        คิ้วงามนั้นเลิกขมวดเล็กน้อย นางเท้าคาง ส่ายหน้า “แต่ข้าไม่เคยเห็นวิธีการเดินหมากประหลาดเช่นนี้มาก่อนหมากดำจะต้องกำลังวางค่ายกลชั้นสูงสักอย่างทันทีที่ก่อตัวได้ย่อมทำให้หมากขาวหมดหนทางเดิน!”

        สาวใช้ตกตะลง “ร้ายกาจเช่นนี้”

        มู่ชิหว่านเลิกคิ้ว “แน่นอน! การประลองของยอดฝีมือจะชนะหรือแพ้นั้นขึ้นอยู่กับการวางแผนและการคำนวณอย่างแม่นยำ! หากทำให้ผู้อื่นทำลายและมองออกง่ายเช่นนี้เช่นนั้นจะเรียกว่ายอดฝีมืออันใดเล่า ไม่เสียแรงที่ท่านอาวุโสหานเป็นยอดฝีมือในวงการเดินหมากมาหลายสิบปีหากว่าด้วยประสบการณ์แล้วเฟิงเฉี่ยนอยู่ห่างชั้นมากนัก! ชนะสามกระดานด้วยความบังเอิญ ไม่มีอะไรคู่ควรให้ต้องเอ่ยถึงหากสามารถชนะทุกๆ กระดานนั่นจึงจะเป็นความสามารถที่แท้จริง!”

        สาวใช้มองนางด้วยแววตาเลื่อมใส “คุณหนูเก่งกาจเหลือเกินเจ้าค่ะ! หากเป็นคุณหนูเดินหมากกับท่านอาวุโสหานจะต้องเก่งกาจกว่าเฟิงเฉี่ยนเป็นแน่!”

        มู่ชิงหว่านหน้าแดงเล็กน้อย นางร้อนตัวอยู่บ้างแต่ยังคงฝืนพูดว่า “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว! ข้าไม่ออกหน้าง่ายๆแต่ถ้าออกหน้าแล้วจะต้องทำให้เฟิงเฉี่ยนพ่ายแพ้จนปัสสาวะราด!”

        ภายในห้องพิเศษ หวง ในมือของเฟิ่งเฉี่ยนถือหมากขาวเอาไว้ตัวหนึ่งคล้ายกับแข็งค้างอยู่ที่นั่นไม่ไหวติงดวงตาทั้งคู่จับจ้องไปที่กระดานหมากตกอยู่ในความคิดของตน

        คนอื่นๆ ในห้องพิเศษต่างพากันเงียบเสียง ใครก็ไม่กล้ารบกวนนาง สหายน้อยสองคนนั้นนั่งเงียบๆอยู่ด้านข้าง คิ้วเล็กๆ นั้นขมวดมุ่น ตาจ้องบนกระดานไม่กระพริบไม่กล้ากระทั่งจะหายใจแรงๆ

        มู่ชิงเซียวมองเฟิ่งเฉี่ยน เขาลอบเป็นห่วงหมากกระดานก่อนหน้านี้เฟิ่งเฉี่ยนใคร่ครวญเช่นกัน แต่ไม่ถึงกับใคร่ครวญนานเช่นนี้ดูท่าแล้วครั้งนี้เผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจเสียแล้ว!

        ห้องพิเศษฝั่งตรงข้าม หานไท่ฟู่ลูบเคราของตนแล้วหัวเราะลำพองใจ “ฮ่าๆๆ นางเด็กคนนั้น ครั้งนี้เข้าตาจนแล้วล่ะสิ รู้ถึงความร้ายกาจของข้าแล้วกระมังไม่แสดงให้เจ้าเห็นเจ้าก็ไม่สำนึก!”

        คนทั้งหมดปาดเหงื่อ

        “ท่านอาวุโสหาน หมากกระดานนี้ดูเหมือนท่านมิใช่คนเดินหมาก...” จ้าวฉีพูดตรงไปตรงมา

        หานไท่ฟู่พูดโดยที่หน้าไม่แดงแม้แต่น้อย “เมื่อครั้งฟางเสียยังเล็กใส่กางเกงเปิดก้นหัดเดินหมากข้ายังเป็นอาจารย์ที่สอนเขาคนแรกๆ! ศิษย์ชนะกับอาจารย์ชนะมีอะไรต่างกัน”

        ฟางเสียมืดแปดด้าน “ท่านอาวุโสหานข้าร่ำเรียนการเดินหมากเมื่ออายุสิบขวบ เหตุใดจึงพูดว่าข้าเปิดก้นเล่า”

        หานไท่ฟู่ยิ้มตายิบหยีด้วยอารมณ์ดี “นี่ไม่ใช่ประเด็นประเด็นก็คือเจ้าชนะก็เท่ากับข้าชนะ!”

        ฟางเสียยิ้มฝาดเฝื่อน “ถูกต้องๆๆ ท่านพูดอย่างไรก็อย่างนั้น”

        หานไท่ฟู่อารมณ์ดียิ่งขึ้นไปอีก เขามองกระดานหมาก เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ฟางเสียนี่เป็นค่ายกลชนิดใหม่ที่เจ้าทุ่มเทเวลาถึงสามปีกระมัง ดูว่องไวและพลิกแพลงได้มากกว่าค่ายกลก่อนหน้านี้มากและยากจะคาดเดายิ่งขึ้น!”

        ดวงตาของฟางเสียมีประกายพาดผ่านและกล่าวอย่างถ่อมตน “สามปีก่อน ค่ายกลฟางเสียของข้าถูกซือคงเซิ่งเจี๋ยทำลาย ข้าแพ้หลุดรุ่ยสามปีที่ผ่านมานี้ข้าวิเคราะห์จุดบอดของค่ายกลฟางเสียและปรับเปลี่ยนจากพื้นฐานเดิมของมันพร้อมกับคิดค้นค่ายกลใหม่ๆ อีกสามชนิด! วันนี้นำค่ายกลหนึ่งในสามนั้นออกมาใช้ เป็นเล่ห์กลเล็กๆ น้อยๆลองดูว่าผลจะเป็นอย่างไร”

        จ้าวฉีรีบกล่าวเสริม “ค่ายกลใหม่สามชนิดของพี่ฟางนั้นไร้ศัตรูต้านได้พวกเราล้วนประมือกับเขามาแล้ว ไม่มีใครทำลายค่ายกลได้! วันนี้นำมาต่อกรกับนางกำนัลคนหนึ่งถือเป็นกลเม็ดเล็กๆ น้อยๆ!”

        ติงไห่เจี้ยนพูดเสริมอีกว่า “ใช่แล้ว! ค่ายกลที่กระทั่งพวกเราก็ยังทำลายไม่ได้แต่นำออกมารับมือกับนางกำนัลคนหนึ่ง พี่ฟางทำเช่นนี้เป็นการรังแกผู้อื่นเกินไปหรือไม่! ฮ่าๆๆ...”

        คนอื่นๆ หัวเราะเสียงดังตามไปด้วย

        หานไท่ฟู่ได้ยินเช่นนั้นพลันวางใจได้เสมือนกินยาลูกกลอนสงบใจไปเม็ดหนึ่ง

        ค่ายกลที่ยอดฝีมือระดับเก้าทั้งห้าคนทำลายไม่ได้นางเด็กคนนั้นจะทำลายได้อย่างไร

        หมากกระดานนี้ พวกเขาชนะแน่แล้ว!

        ไม่เพียงแต่รักษาแมวเทพเอาไว้ได้หน้าของเขาและชื่อเสียงของชุมนุมเดินหมากก็กู้คืนมาได้ด้วย!

        ชนะทั้งคู่!

        เห็นรอยยิ้มลำพองใจของท่านปู่และความมั่นใจเต็มร้อยของฟางเสียแล้วหานหลินเยว่กลับรู้สึกละล้าละลังอย่างประหลาดนางมักจะรู้สึกว่ากำลังจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น

        ในวังหลวง เซวียนหยวนเช่อนั่งอยู่หน้ากระดานหมากเพียงลำพัง เขาจ้องเขม็งไปที่กระดานหมากที่หมากขาวและดำกำลังประลองกันอยู่ตกอยู่ในความคิดของตน

        เวลาผ่านไปกว่าครึ่งถ้วยชาแล้ว หมากขาวยังคงไม่เคลื่อนไหวเขารู้ว่าครั้งนี้ฮองเฮาพบกับศัตรูตัวฉกาจแล้ว!

        มีเสียงรายงานดังขึ้นจากนอกตำหนักตอนนี้เอง “ทูลฝ่าบาทท่านมหาเสนาบดีเฟิ่งมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        เซวียนหยวนเช่อไม่เงยหน้าด้วยซ้ำ “เรียกตัว!”

        ไม่นานนัก มหาเสนาบดีเฟิ่งเดินเข้ามาอย่างรีบเร่งเมื่อเดินเข้ามาใกล้เขาคุกเข่าลงถวายบังคม “กระหม่อม เฟิ่งชังถวายบังคมฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปีพ่ะย่ะค่ะ!”

        เซวียนหนวนเช่อไม่ได้บอกให้เขาลุกขึ้นทันทีสายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่บนกระดานหมาก ถามขึ้นราวกับไม่ตั้งใจ “มหาเสนาบดีเฟิ่ง ได้ยินว่าท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องการเดินหมากท่านคิดว่าหมากกระดานนี้เป็นอย่างไร”