“ว่าไงเ้าหลานชายมีความสุขกับชีวิตคู่หรือไม่?” ทันทีที่ดิลุค แรควินเดอร์มาเข้าเฝ้าต่อหน้าพระพัตร์เขาก็ได้รับคำพูดงี่เง่าแม้ในใจจะก่นด่าเ้าคนแก่แอ๊บเด็กไปหลายคราแต่ก็กล้ำกลืนมันลงไป
“ฝ่าาท่านพูดถึงสิ่งใดกันขอรับ?”
“เอ๋ ...โกหกได้ไม่ดีเลยนะท่านดยุก” ชายร่างเล้กนั่งอยู่บนบังลังค์ด้วยท่าทีที่ไม่จริงจังนักเขาหรี่ั์ตากลมโตไปมาเด็กน้อยที่เจอมาั้แ่ตัวเท่าข้อมือไยจะไม่รู้ยังความในใจ เ้าหลานชายผู้ที่ไม่เคยสนใจใครกลับมองตาไม่วางกับชายผู้นั้น
สนใจแต่ยังไม่หลงใหล...
“วันนี้บารอนอัลเบอริชไม่มาหรือขอรับ” ดิลุคผู้เห็นั์ตาแห่งอัลเบอริชผู้เคียงข้างฝ่าาทว่าในยามนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา นับั้แ่หมั้นหมายกับท่านชายเคย่าเขาก็ถูกสายตาทิ่มแทงราวกับเคียดแค้นจ้องมองมาตลอด มันก็ไม่แปลกเพราะว่าเขาคือผู้ที่ยื้อแย่งของสำคัญของคนผู้นั้นไป แม้จะเยือกเย็นอยู่เสมอเป็เื่ที่เกี่ยวกับครอบครัวบารอนผู้นั้นจะแปรเปลี่ยนไป
“เห็นว่าวันนี้ไปงานเลี้ยงน้ำชากับน้องสาวนะ” ฝ่าาได้แต่อมยิ้มเพราะเขารู้ดีว่าน้องสาวของบารอนเป็เช่นไร สาวนักชง ชงเข้มกลมกล่อมต้องพาพี่ชายของนางไปหาหาความรักแน่นอน เสียแต่บารอนผู้นั้นช่างใจแข็งเหลือเกินหนักแน่นดุจหินผาจนยากจะชงให้ติด ครั้นคิดมาถึงตรงนี้ฝ่าาผู้ดำรงตำแหน่งสูงส่งก็ได้แต่ปรายตาไปมองเ้าหลานตัวน้อยที่รู้จักมาั้แ่ตัวเล็ก
อืม ของเขายังมีความหวังมากกว่า ...ไม่สิ บางทีอาจจะ
“ขออภัยขอรับ” เสียงแ่เบาดังขึ้นฝ่าาเหลือบมองเขาจดจำคนผู้นั้นนั่นคือลุกน้องของเ้าหลานดูท่าทีจะมีเื่รีบร้อนถึงกล้ามาขัดจังหวะเบื้องบน เ้าหลานเมื่อไปหากลับมีสีหน้าไม่สู้ดีนักใบหน้าที่เคยเรียบเฉยไม่สนยังสิ่งใดกลับแสดงอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจนในั์ตาสีเืคู่นั้นมันเป็แววตาที่แสดงทั้งความตื่นตระหนกและความเป็ห่วง
ใครกันที่ทำให้เ้าหลานตัวดีผู้นี้แสดงสีหน้าได้กันนะ? ...อา...ดูเหมือนเขาอาจจะได้ลูกสะไภ้ในเร็ววันเสียแล้วเช่นนั้นคงต้องส่งเสริมอีกสักหน่อย
“ดูท่าจะเกิดเื่ใช่ไหม...เช่นนั้นข้าจะให้ยืมพาหนะที่รวดเร็วดุจสายลมผู้ที่เป็ของขึ้นชื่อของเมืองแล้วกัน”
ต้องรีบแล้วละ...เพราะเขายังอยากอุ้มเหลนอยู่
********************************
กลิ่นเืคละคลุ้งในอากาศจนทำให้ตาพร่ามัวภาพที่เห็นตรงหน้าเหมือนกับหนังสยองขวัญที่เขาเคยดู มันคงจะถูกจัดในหมวก R18 หากเป็สมัยก่อนเขาคงจะหัวเราะแล้วบอกหนังที่ฆ่าคนโดยเอาดาบฟันนี่มันหนังเกรด B เป็แน่แต่ในยามที่ต้องมาััด้วยตัวเอง เคยะ อัลเบอริชกลับพูดไม่ออก
อยากอ้วก....
ความคลื่นไส้และสะอิดสะเอือนพุ่งขึ้นในลำคอั์ตาเบิกกว้างมองดูั์ตาว่างเปล่าของคนที่ตายแล้วขาของเขาสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ไม่รู้ว่าลงมานั่งอยู่บนพื้นของรถม้าั้แ่เมื่อไรทั้งแขนและขาชาไปหมดเขาเป็เพียงคนธรรมดาในโลกที่ไร้ซึ่งการฆ่าฟันตอนที่ดูหนังกลับไม่กลัวพอมาประสบด้วยตัวเองเคยะคิดว่าตัวเองอ่อนแอถึงที่สุด
“อ๊ะ” เผลอครางในยามที่ข้อแขนถุกดึงขึ้นชายหนุ่มที่ตกแต่งด้วยชุดดูดีถือดาบชุ่มเืเขาเห็นหยาดหยดของเืไหลลงจากด้ามดาบเคยะรู้สึกเจ็บทว่าความหวาดกลัวกลับมากกว่าเขาก้มลงถูกลากให้ลุกขึ้นขาแตะโดนศพที่จำได้ว่าเป็คนที่คุยกันเมื่อเช้าคนเหล่านี้คือคนคุ้มกันของเขา
"ขอโทษด้วยนะคุณชายแต่เ้าเกะกะไปเสียหน่อย " หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นเขามองดูเหยื่อที่ตัวสั่นราวกับหนูด้วยสีหน้าเวทนา "ถ้าไปเกิดใหม่อย่าเลือกคนรักที่อันตรายแบบนี้อีกละ"
ที่เป็แบบนี้เพราะดิลุคงั้นหรือ?
ทำไมในเนื้อเื่ถึงไม่มีเื่เช่นนี้เอ่ยถึงเอาไว้เลย ในเกมมีเพียงประวัติคุณงามความดีและเื่ราวที่ดยุกผู้นั้นเป็นักฆ่าอย่างลับๆเท่านั้น
ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในใจเขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกเสียงอื้ออึงเ่าั้ไม่ได้เข้าหูตอนที่เห็นแสงสะท้อนของดาบอยู่เหนือศีรษะจมูกก็ได้กลิ่นของเื สีแดงสดที่สาดกระเซ็นอยู่ตรงหน้านั้นกระเด็นมาโดนร่างกายั์ตามองเห็นคอของคนที่คุยอยู่ถูกตัดขาดในดาบเดียวเนื้อเยื่อที่ลำคอขาดกระเด็นอย่างง่ายดาย เขาล้มลงได้ยินเสียงเอะอะั์ตาพร่ามัวแต่สิ่งที่จำได้คือสีแดงสด
ท่ามกลางเืสีแดงสดอาภรณ์ของคนผู้นั้นเป็สีดำสนิทมันอาบไปด้วยเืเข้าคู่กับั์ตาสีแดงเพลิงและเส้นผมสีแดงสดวินาทีนั้นเคยะเข้าใจแล้วทำไมดิลุคจึงได้สมญานามดยุกสีเื
หูได้ยินเสียงกรีดร้องผสมผสานกับกลิ่นเืที่น่าคลื่นไส้แขนของเขาถูกฉุดขึ้นอีกครั้งครานี้มันถูกดึงด้วยมือขาวผ่องที่เต็มไปด้วยสีชาดอันน่าหวาดกลัว
“ลุกขึ้น...” ดยุกสีเืเอ่ยขึ้นเพียงครั้งก่อนที่จะปิดปากสนิทเมื่อเห็นั์ตาที่ฉายแววหวาดกลัวอย่างชัดเจนเขาปล่อยมือก้มตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเ้าแมวสีน้ำเงินที่กำลังตื่นใกลัวถอดเสื้อคลุมห่อหุ้มร่างที่อาบไปด้วยสีโลหิต สีน้ำเงินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเืไม่ใช่สีที่สวยงามนัก
เคย่าเหมาะกับสีขาวและสีฟ้าอ่อนมากกว่าสีเืแดงสด...
ลุกไหวไหม? ดิลุคกำลังจะเอ่ยถามแต่เมื่อมองั์ตาคู่นั้นเขาก็เก็บคำถามลงลำคอมือข้างหนึ่งถือดาบส่วนอีกข้างประคองเ้าลุกแมวสีน้ำเงินที่กำลังตัวสั่นตอนที่อุ้มมันขึ้นมาแนบอกตัวของมันกลับสะดุ้งก่อนที่จะเสียงจะหายไปครั้นก้มลงมองถึงได้รู้ว่าเ้าตัวหลับ...ไม่สิพูดให้ถูกก็คือสลบไปเสียแล้ว
เคย่า อัลเบอริชเป้นบุตรชายคนที่สองของตระกูลอัลเบอริชเขาไม่มีทั้งวิชาดาบ ไม่ได้เป็ทั้งนักรบหรือผู้สืบตระกูลเขาเป็เพียงแค่คุณชายที่แสนอ่อนแอผู้หนึ่งเื่นี้ดิลุครู้ดี
ทั้งที่เป็เหยื่อที่อ่อนแอแต่นักฆ่ากลับเป็ฝ่ายใจอ่อน...
เคยะตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนที่รู้สึกตัวนั้นกลับเป็อาการปวดหัวและคลื่นไส้เขาอาเขียนเอาของเหลวในท้องไปจนหมด ร่างกายถูกทำความสะอาดหมดจดไม่มีกลิ่นเืถูกตกแต่งด้วยชุดนอนเบาสบาย เขาไม่รู้ว่ากลับมาที่บ้านได้ยังไงแต่คิดว่าคงสลบไปในนาทีนั้น เคยะคิดว่าตัวเองได้กลิ่นเืทั้งที่ถูกจับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างดีภาพน่ากลัววนเวียนจนเขาสำรอกออกมา
กลัว
ชายหนุ่มเคยเห็นข่าวคนถูกฆ่าตาย ศพในหนังสือพิมพ์หรือตามสื่อก็จริงแต่มันไม่ใช่ในระยะประชิดขนาดนี้ ภาพนั้นติดตาเขาจนนอนไม่หลับความรู้สึกราวกับได้กลับเข้าไปในสมรภูมินั้น พอข่มตาหลับกลับมีภาพสีเืที่ติดตา...เฝ้านึกถึงลำคอที่ถูกตัดในคราเดียวทั้งที่คอของคนมีเนื้อเยื่อและเส้นเอ็นยึดเหนี่ยวมากมายแต่ถูกตัดอย่างง่ายดายราวกับหั่นเนย
น่ากลัว....นี่เป็ครั้งแรกที่เคยะเข้าใจถึงความน่ากลัวอย่างแท้จริงของดยุกผู้นั้นเขาลูบคอของตัวเองนับว่าเคย่าในเกมนั้นตายไปอย่างมีความสุขกว่าการถูกบั่นคอ แล้วเขาละ? เขาที่ต่อต้านฝืนชะตากรรมจนมาอยู่ตรงนี้สักวันจะถูกอีกฝ่ายตัดคออย่างง่ายดายหรือเปล่า
หวาดกลัว...อยากร้องไห้
เขาไม่สามารถทานซุปที่พ่อบ้านยกมาให้ได้ แถมยังนอนไม่หลับเพราะเมื่อหลับตาลงมีเพียงภาพศพที่ติดตา เคยะยังจดจำได้อย่างดีว่าั์ตาของคนที่ตายแล้วเป็ยังไงจึงได้แต่เดินกอดหมอนออกมาที่ห้องอาหารใครจะไปรู้ว่าฆาตกรกำลังยืนรอเขาอย่างสบายใจแถมยังยื่นน้ำองุ่นมาให้อีก
กลัว...เขาหวาดกลัวดิลุคจับใจทว่าเขาที่เป็เหยื่ออ่อนแอไม่มีทั้งพลังหรือสกิลของนายเอกเกมวายได้แต่กลืนน้ำลายลงคอฝืนใจดีสู้เสือ
ใจเย็นเอาไว้เคยะ ...ใจเย็นเอาไว้ ...ถ้ากลัวและวิ่งหนีตอนนี้จะตายเอานะ
"มีไวน์ไหม ฉันไม่เชื่อว่าดยุกที่ร่ำรวยจะไม่มีไวน์ให้ฉันสักขวด"
"พ่อบ้านบอกว่านายไม่ได้ทานอะไรเลย” เมื่อมือคู่นั้นยื่นมากลับเป็เ้าแมวเหมียวที่เดินถอยหลังอัตโนมัติ
"เอาน่าไม่กินข้าวเย็นวันเดียวไม่เป็ไรหรอก" แม้จะแก้ตัวเช่นนั้นแต่อีกฝ่ายกลับยื่นน้ำองุ่นมาให้ บ้านของดยุกนี่ขี้งกเสียจริง แค่ไวน์แก้วเดียวกลับให้ไม่ได้ถ้ามีแอลกอฮอล์ก็อาจทำให้ลืมเื่ที่เกิดไปได้
"นอนไม่หลับหรือ?"
"เพราะที่นี่มันไม่มีคุณนาย คุณหนูที่แสนน่ารักเลยเลยนะสิ ข้าเพิ่งผ่านเื่ราวอันโหดร้ายย่อม้าสาวงามปลอบใจ" เคยะถอนหายใจเขากอดหมอนที่ถือติดมาด้วยแน่น "ให้กินล้างปากหน่อยไม่ได้หรือไงกว่านายจะมาฉันกินของน่าขยะแขยงไปตั้งเยอะ"
"..." ครั้นพูดออกไปดยุกสีเืกลับเป็ฝ่ายเผยสีหน้าแปลกประหลาดออกมา ใบหน้าน่ารักนั้นเม้มปากแน่นยื่นมือลูบเส้นผมสีน้ำเงินเมื่อมองเห็นมือคู่นั้นเคยะยอมรับว่าตัวเองกลัวแต่กลับเป็ฝ่ายใจแข็งปล่อยให้มือข้างนั้นลูบศีรษะก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนลง "ขอโทษ"
ชายหนุ่มสีครามไม่แน่ใจว่าดิลุคขอโทษที่ตัวเองมาช้า ขอโทษที่ลากเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง หรือขอโทษที่ให้เขาเห็นภาพอันน่าสยดสยอง
"ท่านดยุกท่านขอโทษเื่อะไรกัน "
"ทั้งหมด"
รวมถึงเื่ที่นายคิดจะฆ่าฉันด้วยไหม?
"ตกลงมีอะไรให้ข้าได้ดื่มเพื่อฝันดีบ้างหรือไม่?" ครั้นทวงถามไปสิ่งที่ได้กลับมาคือจูบหวานละมุน มันเป็จูบที่อ่อนนุ่มริมฝีปากของดยุกสีเืไม่ได้ก้าวร้าวเหมือนกับการกระทำตรงกันข้ามมันนุ่มมาก รสชาติหวานหอมที่ละเลียดคลอเคลียพาให้เคยะเลียริมฝีปาก พวกเขาจูบกันหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง หรืออาจมากกว่าห้าครั้ง จูบสุดท้ายนั้นเป็จูบที่ดิลุคผลักรสชาติหวานคละเคล้าคุกกรุ่นแอลกอฮอล์เข้ามามันคือไวน์ที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย ดยุกหนุ่มตระเตรียมไวน์ชั้นดีเอาไว้เพียงแต่เขาไม่อยากเห็นเ้าแมวสีน้ำเงินดื่มมากจึงมอบเพื่อปลอบใจมันแค่หนึ่งจูบ
รสชาติหวานละมุนอ่อนโยนผสมผสานไปกับรสชาติเข้มข้นของไวน์ชั้นดีพาให้เคยะอ้าปากตักตวงรสชาติที่ถูกใจนั้นเขาเคลิบเคลิ้มไปปล่อยให้อีกฝ่ายโอบกอดร่างกายั์ตาปรือลงความง่วงงุงจู่โจมในจูบสุดท้าย จูบสุดท้ายกลับเป็จูบที่อ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อพาให้ชายหนุ่มหลับไปทั้งแบบนั้น ครั้นตื่นขึ้นมากลับพบว่าตัวเองอยู่ในวงแขนของใครบางคน ดิลุคกอดเขาเอาไว้ทั้งที่ยังลืมตาอยู่พาให้ชายหนุ่มเกือบนึกว่าเจอปีหลอกกลางวันแสกๆ
“มีอะไรหรือ?”
“เปล่า” ดยุกผู้เ็าผู้นั้นหลุบตาลงเขายันตัวขึ้นเล็กน้อยมือแตะต้องเ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินลูบเส้นผมของมันแ่เบา
“...” เคยะไม่คุ้นชินััเช่นนี้เมื่อวานเขาหวาดกลัวอีกฝ่ายเป็อย่างมากเมื่อเห็นั์ตาสีไพลินนั้นกลับเป็ฝ่ายผงะเพียงแต่อ้อมกอดแ่านั้นเหมือนพันธนาการที่ฉุดรั้งตัวเขา เ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดราวกับคีมเหล็กทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ปล่อย พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองเพียงชั่วครู่ก่อนเปลวเพลิงสีแดงจะเป็ฝ่ายปลดปล่อย ความอึดอัดที่รัดแน่นออกไปพร้อมกับความอบอุ่นมันทำให้เคยะรู้สึกเหงานิดหน่อย
นับั้แ่นั้นเคยะคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาแปลกไปมาก ดิลุคมักจะยื่นมือมาอย่างเชื่องช้ารอให้สายตาของเขามองดูมือข้างนั้นก่อนจะลูบหัวแถมยังเข้ามานอนเบียดเขาบนเตียงของเขาในทุกคืน บุกรุกห้องที่ราวกับห้องขังการกระทำอันไร้ความหมายนี้ทำให้เคยะไม่เข้าใจดิลุคมากขึ้น
"คุณชายเคย่ารู้ไหมขอรับ ...มีคนบางคนถามข้าว่าหากทำให้ลูกแมวตัวน้อยหวาดกลัวไปแล้วต้องทำยังไงมันถึงเข้าหา"
เอ๊ะ? เคยะมองหน้าพ่อบ้านเอลเซอร์ที่อมยิ้มเขารู้ความหมายโดยนัยนั้น บ้าเอ้ย ...เขาไม่ใช่สัตว์เล็กที่แสนขี้กลัวสักสักหน่อย ก็แค่ใจนตัวสั่นไปทั้งตัว ใน่เวลาที่เขาฝันร้ายและนอนไม่หลับดิลุคจะมาลูบหัวนอนกอดและบอกว่าขอโทษ
เขาก็แค่ไม่ชินเท่านั้นเอง ในโลกใบนี้...ไม่ได้เสียแล้วเขาเป็ถึงเพลย์บอยในโลกใบก่อนพอตื่นในิดหน่อยกลับกลายเป็ลูกแมวแทนเสือลายตัวเขื่องแล้วหรือไร ดังนั้นเพื่อไม่ให้เขาต้องกลายเป็ลูกแมวเหมียวที่แสนเชื่องเขาต้องแสดงความก้าวร้าวเสียบ้าง...อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็คือนักล่าหากเหยื่อแสดงตัวเป็เหยื่อย่อมพลาดพลั้ง
“ไม่ทราบว่าท่านดยุกมีอะไรหรือขอรับ นี่คือห้องของข้าท่านควรกลับไปได้แล้ว” เคยะแสดงท่าทีขัดขืนหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จเขามองดูดยุกสีเืที่เดินตามมาราวกับจะเข้าห้องเพื่อหลับนอนเป็ปกติมือเรียวจับประตูก่อนจะแยกยิ้มสวยให้แล้วปิดประตูใส่คนหน้ามึนตรงนั้น
หึ! เขาไม่ใช่สัตว์ตัวเล็กเสียหน่อย!
***********************************
สารภาพว่าตอนแรกจะให้ดยุกให้เหล้าและเคยะดื่มเมาจนไปเลื้อยและได้ออรัลเซ็กส์กันแต่คิดไปคิดมาไวไปหน่อย ยังซื้อใจลุกเราได้ไม่เท่าไรเลย หึ
จริงๆคือคนเขียนอยากเขียนเรทแล้วจีบติดไวๆสิ
ปล. ที่เวนติบอกว่า 'อยากอุ้มหลาน' ไม่ได้พุดเล่น
1K
