เรื่องเสียวกล่อมนอน (มีดุ้น)​

เสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำลงมากระทบหน้าต่างบานใหญ่ของบ้าน ยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดมาตั้งแต่ช่วงบ่าย มันคือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบเหงาอันน่าอึดอัดในค่ำคืนนี้

​ฉัน ‘ไอริณ’ หญิงสาววัย 18 ปีที่เพิ่งเรียนจบไฮสคูล ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟากำมะหยี่ตัวยาวในห้องนั่งเล่นอย่างเบื่อหน่าย ฉันไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาอย่างไร้จุดหมาย ดวงตาคู่กลมโตที่หลายคนมักบอกว่าเหมือนกระต่าย (Bunnies) จ้องมองเพดานห้องสลับกับหน้าจอ

​คืนนี้เป็นอีกคืนที่น่าเบื่อ…

​ตั้งแต่คุณแม่ (แม่แท้ๆ ของฉัน) จากไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน บ้านหลังใหญ่มโหฬารหลังนี้ก็เหลือเพียงแค่ฉัน กับ ‘คุณแม่จันทร์เจ้า’ แม่เลี้ยงของฉันเท่านั้น

​คุณแม่จันทร์เจ้า…

​เธอเป็นผู้หญิงวัยสี่สิบต้นๆ ที่ดูดีและสุขุมเกินวัย เธอคือคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของฉันและแม่ในฐานะภรรยาใหม่ของคุณแม่ และหลังจากที่คุณแม่จากไป เธอก็รับหน้าที่เลี้ยงดูฉันมาเพียงลำพังตลอดสิบปี

​เธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน ทั้งพ่อและแม่ในคนเดียวกัน เธออบอุ่น ใจดี และคอยสนับสนุนฉันในทุกๆ เรื่อง

​แต่พักหลังๆ มานี้… ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป

​อาจจะเพราะฉันเองที่ไม่ใช่เด็กหญิงไอริณตัวเล็กๆ อีกต่อไปแล้ว ร่างกายของฉันเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย หน้าอกที่เคยแบนราบกลับเริ่มนูนเด่นขึ้นมาจนฉันรู้สึกอึดอัด ("หน้าอกที่เปลี่ยนไป") ทุกครั้งที่ฉันเผลอวิ่งลงบันได ความเจ็บแปลบที่หน้าอกก็จะคอยตอกย้ำว่าฉัน ‘โตเป็นสาวแล้ว’

​และความเปลี่ยนแปลงนี้ มันก็สร้างระยะห่างที่มองไม่เห็นขึ้นมาระหว่างฉันกับคุณแม่จันทร์เจ้า

​ฉันนึกย้อนไปถึงความทรงจำในวัยเด็ก…

​ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันยังตัวเล็กๆ ฉันติดคุณแม่จันทร์เจ้ามากแค่ไหน โดยเฉพาะเวลาอาบน้ำ ฉันมักจะร้องไห้งอแง วิ่งเข้าไปในห้องน้ำของเธอ แล้วอ้อนวอนขอให้เรา "อาบน้ำด้วยกัน" และเธอก็ไม่เคยขัดใจฉันเลยสักครั้ง

​ฉันจำได้ลางๆ ถึงอ่างอาบน้ำหินอ่อนขนาดใหญ่ที่เราลงไปแช่ด้วยกัน ฉันจำได้ถึงสัมผัสของฟองสบู่ที่นุ่มลื่น และจำได้ถึง ‘ส้มโอคัพ H’ ขนาดมหึมาของเธอที่ฉันชอบปีนป่ายและซบหน้าลงไปราวกับมันเป็นหมอนที่นุ่มที่สุดในโลก

​และฉันก็จำได้… ถึง ‘บางสิ่ง’ ที่ดูแปลกประหลาดที่อยู่ระหว่างขาของเธอ ที่ฉันเคยเอานิ้วไปจิ้มเล่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น ("ท่อนเอ็นที่เคยเห็น") ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจหรอกว่ามันคืออะไร รู้แค่ว่ามันนุ่มนิ่มและดูตลกดี

​แต่ตอนนี้… เราไม่ได้อาบน้ำด้วยกันมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ฉันเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น

​ความเงียบในบ้านมันดังเกินไปจนน่ารำคาญ ฉันตัดสินใจลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปหาอะไรทำแก้เบื่อ ฉันเดินผ่านห้องทำงานของคุณแม่จันทร์เจ้า เห็นเธอยังคงนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ท่าทางดูเหนื่อยล้าและเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

​“คุณแม่คะ” ฉันเรียกเสียงเบา

​เธอเงยหน้าขึ้นจากจอ ดวงตาที่อ่อนล้าคู่นั้นหันมามองฉัน “ว่าไงคะไอริณ มีอะไรรึเปล่าลูก?”

​“คุณแม่ดูเหนื่อยๆ นะคะ… พักบ้างเถอะค่ะ”

​เธอยิ้มบางๆ “เดี๋ยวแม่เคลียร์งานตรงนี้เสร็จก็จะไปแช่น้ำอุ่นสักหน่อยแล้วล่ะค่ะ คงจะเมื่อยมากจริงๆ”

​คำว่า ‘แช่น้ำอุ่น’ ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ความทรงจำเก่าๆ และความอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กสาววัย 18 มันผุดขึ้นมาในหัว

​ฉันควรจะเดินจากไป… ใช่… นั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง

​แต่ขาของฉันมันกลับไม่ยอมขยับ

​ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานของเธอช้าๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหลังแล้วใช้มือเล็กๆ ของฉันบีบนวดที่หัวไหล่ของเธอเบาๆ

​“อืม… สบายจัง ขอบใจจ้ะลูก”

​“คุณแม่คะ…” ฉันกระซิบเสียงแผ่ว “ถ้าคุณแม่จะไปแช่น้ำ…”

​“…”

​“ให้ไอริณ… ขัดหลังให้เอาไหมคะ?”

​มือที่กำลังพิมพ์งานของเธอหยุดชะงักไปในทันที!

​เธอนิ่งไปนานหลายวินาที ก่อนจะหันเก้าอี้กลับมามองฉันช้าๆ “อะไรกันน้า…” เธอยิ้มออกมา แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูอึดอัด “ครั้งสุดท้ายที่ไอริณขัดหลังให้แม่… ก็ตอนลูกยังสิบขวบโน่นเลยมั้ง”

​“ก็ไอริณอยากดูแลคุณแม่บ้างนี่คะ” ฉันอ้อนเสียงหวาน พยายามทำตัวให้เหมือนเด็กน้อยคนเดิม “นะคะ… นะคะคุณแม่… เหมือนตอนเด็กๆ ไงคะ ไอริณคิดถึง”

​เธอมองฉันนิ่งๆ สายตาของเธอไล่สำรวจร่างกายของฉันที่ตอนนี้ไม่ใช่เด็กหญิงตัวเล็กๆ อีกต่อไปแล้ว… สายตาของเธอเหมือนจะสะดุดอยู่ที่เนินอกของฉันที่กำลังเบียดเสียดอยู่ใต้เสื้อยืดตัวบาง

​เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

​“เฮ้อ… ก็ได้ค่ะ”

​เยส!

​“แต่… แค่ขัดหลังจริงๆ นะ” เธอย้ำเสียงเข้ม

​“ค่า!” ฉันรีบขานรับก่อนที่เธอจะเปลี่ยนใจ

​ฉันเดินตามหลังเธอเข้าไปในห้องน้ำหินอ่อนที่กว้างขวาง คุณแม่จันทร์เจ้าเดินไปเปิดน้ำอุ่นลงในอ่างขนาดใหญ่ที่ฝังอยู่กับพื้น กลิ่นอโรมาหอมอ่อนๆ เริ่มลอยฟุ้งไปทั่วทั้งห้อง

​เธอยังคงหันหลังให้ฉันอยู่ “จะเข้ามาก็รีบเข้ามาสิคะ เดี๋ยวก็เปียกหมด”

​คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงักไปเล็กน้อย “ถอด… ถอดหมดเลยเหรอคะ?”

​“ก็ไอริณจะขัดหลังให้แม่ไม่ใช่เหรอ? หรือจะใส่เสื้อผ้าลงมา?”

​ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง… แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว

​ฉันค่อยๆ ถอดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นของตัวเองออกอย่างช้าๆ ร่างกายของสาวน้อยวัย 18 เผยออกมาท่ามกลางไอน้ำที่พร่ามัว หน้าอกของฉันที่เพิ่งเริ่มเต็มไม้เต็มมือสั่นไหวเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว ฉันรีบก้าวลงไปในอ่างน้ำอุ่นทันที ความร้อนของน้ำโอบล้อมร่างกายของฉันไว้จนรู้สึกผ่อนคลาย

​ฉันค่อยๆ ขยับเข้าไปนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังของเธออย่างเงียบๆ

​แผ่นหลังกว้างๆ ที่ฉันคุ้นเคยยังคงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปคือบรรยากาศ… มันอึดอัดและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าประหลาด

​“คุณแม่จันทร์เจ้า…” ฉันชวนคุยกลบเกลื่อนความเขินอาย พลางหยิบฟองน้ำขัดตัวขึ้นมา “…ตัวใหญ่ขึ้นรึเปล่าคะ”

​“แม่ก็เท่าเดิมแหละค่ะ… แต่ไอริณต่างหากที่โตขึ้นมาก”

​ฉันรู้สึกได้ว่าเธอเหลือบมองผ่านไหล่ของเธอมาที่ฉันแวบหนึ่ง… สายตาของเธอเหมือนจะสะดุดอยู่ที่เนินอกของฉันที่โผล่พ้นผิวน้ำ ก่อนที่เธอจะรีบหันกลับไปจ้องมองกำแพงตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

​ฉันแกล้งทำเป็นไม่เห็น ฉันเริ่มใช้ฟองน้ำถูไปตามแผ่นหลังกว้างของเธออย่างแผ่วเบา ความใกล้ชิดนี้มันช่างแปลกใหม่… มันไม่ใช่ความรู้สึกแบบแม่ลูกเหมือนตอนที่ฉันยังเป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว หัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

​ฉันขัดหลังให้เธอไปเงียบๆ อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งมือของฉันที่กำลังจะเลื่อนลงไปขัดช่วงเอว… เผลอไถลลงไปใต้น้ำ…

​ไปสัมผัสโดน ‘บางสิ่ง’ ที่นุ่มนิ่ม… และคุ้นเคยจากความทรงจำในวัยเด็ก…

​ฉันรีบชักมือกลับทันทีราวกับโดนไฟช็อต! “อุ๊ย!”

​“เห็นไหม พ่อ… แม่บอกแล้วว่ามันไม่เหมาะ”

​แต่ฉัน… ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่มันมีมากกว่าความอับอาย… ฉันกลับค่อยๆ ก้มลงมองสิ่งที่อยู่ใต้น้ำที่เริ่มใสขึ้นเล็กน้อย

​มันยังคงหลับใหลอยู่ตรงนั้น…

​“คุณแม่…” ฉันกระซิบถามเสียงเบา “ทำไม… มันดูไม่เหมือนเดิมเลยคะ”

​“อะไรไม่เหมือนเดิม?” เธอถามเสียงห้วน

​“ก็… ตอนเด็กๆ ที่ไอริณเคยเห็น… มันก็อยู่ของมันเฉยๆ”

​“ตอนนี้มันก็อยู่เฉยๆ ไง!” เธอตอบเสียงดังกลบเกลื่อน

​“ไม่จริงค่ะ…” ฉันส่ายหน้าช้าๆ “…เมื่อกี้… ตอนที่ไอริณจับ…”

​ฉันค่อยๆ รวบรวมความกล้า เอื้อมมือเล็กๆ ที่สั่นเทาของฉันลงไปใต้น้ำอีกครั้ง… คราวนี้ฉันตั้งใจสัมผัสมันอย่างเต็มที่

​ฉันค่อยๆ กำมันไว้หลวมๆ…

​“ไอริณ!” เธอสะดุ้งสุดตัว! เสียงของเธอดังลั่นห้องน้ำ!

​“มัน… มันเริ่มแข็งแล้วค่ะ” ฉันพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็กที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นใหม่!

​“ไอริณ! ปล่อยเดี๋ยวนี้!” เธอสั่งเสียงสั่น

​ฉันไม่ปล่อย… ตรงกันข้าม… ฉันกลับยิ่งบีบเคล้นมันเบาๆ ด้วยความสงสัยใคร่รู้

​“มันใหญ่ขึ้น… ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เลยค่ะ!” ٩(｡˃ ᵕ ˂ )و