บทที่ 5 มีหมาป่าอยู่นอกประตู
ซูช่านอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้ จากนั้นเขาก็ส่งสายตาขอบคุณไปยังเย่จื่อเมิ่ง
เขาไม่คิดว่าเสี่ยวเสี่ยวจะเป็มิตรกับเย่จื่อเมิ่งมากขนาดนี้
หลังจากนั้นเย่จื่อเมิ่งก็พาเสี่ยวเสี่ยวไปกินอาหารเช้าที่ห้องอาหาร จากนั้นก็อุ้มเด็กหญิงเข้าไปในห้อง กระทั่งเสี่ยวเสี่ยวหลับไป เธอจึงเดินออกมาจากห้อง
"คุณซู ตอนนี้เราคุยกันได้ไหมคะ?" เย่จื่อเมิ่งเดินเข้าไปหาซูช่านและพูดเบา ๆ
ซูช่านทำท่าเชิญ แล้วนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น
"ลูกสาวของคุณ..."
"อาการาเ็ทางจิตใจอย่างรุนแรง" ซูช่านพูดต่อจากเย่จื่อเมิ่ง
ใน่ห้าปีที่อยู่ในคุก ซูช่านได้ฝึกฝน ‘คัมภีร์ไท่กู่เสวียนหวง’ และศาสตร์ทั้งห้าของลัทธิเต๋า ซึ่งรวมถึงวิชาแพทย์แผนจีนด้วย
เขารู้ั้แ่แรกแล้วว่าเป็โรคเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ถึงแม้ว่าซูช่านจะมีทักษะทางการแพทย์ที่เหนือธรรมดา เขาก็ไม่สามารถรักษาเสี่ยวเสี่ยวได้ เพราะโรคทางใจของเสี่ยวเสี่ยวก็คือตัวเขาเอง
"คุณซูเป็หมอเหรอคะ" เย่จื่อเมิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง เพราะในข้อมูลที่ลุงจ้าวให้มา ไม่ได้ระบุว่าซูช่านเคยเรียนแพทย์มาก่อน
"เรียนมาตอนอยู่ในคุก ก็พอรู้บ้างนิดหน่อย" ซูช่านพยักหน้า
เย่จื่อเมิ่งเข้าใจแล้ว เธอพูดเสียงเบาว่า "ฉันอยากขอให้คุณซูมาเป็ผู้ช่วยของฉัน ทดลองงานหนึ่งเดือน ใน่ทดลองงาน จะจ่ายเงินเดือนให้หนึ่งล้าน เป็ยังไงบ้างคะ" เมื่อเห็นซูช่านขมวดคิ้ว เย่จื่อเมิ่งก็ขมวดคิ้วตาม
เงินเดือนสูงขนาดนี้เขายังไม่สนใจอีกหรือ?
"แน่นอน เวลาทำงานยืดหยุ่นได้เต็มที่ ไม่จำเป็ต้องเข้าออกงานตรงเวลา แค่ไปนั่งที่บริษัทเป็ครั้งคราวก็พอค่ะ" น้ำเสียงของเย่จื่อเมิ่งเริ่มมีความไม่พอใจแล้ว
ซูช่านเงยหน้าขึ้นมองตรงไปที่เย่จื่อเมิ่ง แล้วถามว่า "แล้วเงื่อนไขล่ะ? คุณเย่สาวสวยให้ผลตอบแทนผมสูงขนาดนี้ คงไม่ใช่ว่าไม่มีเงื่อนไขอะไรเลยใช่ไหม?"
ในวินาทีถัดมา ใบหน้าอันงดงามของเย่จื่อเมิ่งก็แดงระเรื่อ เธอก้มหน้าลง อึกอักพูดไม่ออก
ลุงจ้าวที่ยืนอยู่ด้านหลังหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว นั่นคือต้องขอเชิญคุณซูไปพักอาศัยที่บ้านของคุณหนูของผม"
พรืด!
สืออีที่อยู่ข้าง ๆ ไม่สามารถกลั้นหัวเราะไว้ได้ และหัวเราะออกมาเสียงดัง นี่มันเงื่อนไขอะไรกัน?
ซูช่านชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน "ผมไม่สนใจว่าคุณเย่มาหาผมด้วยจุดประสงค์อะไร แต่ผมก็มีเงื่อนไขหนึ่งเหมือนกัน..."
ในตอนนั้น จู่ ๆ เสี่ยวเสี่ยวก็ปรากฏตัวที่ประตูพร้อมกับกอดหมอน เธอะโใส่ซูช่านอย่างโกรธ ๆ ว่า "หนูอยากอยู่กับพี่สาวจื่อเมิ่ง หนูไม่อยากอยู่กับคุณ"
ซูช่านงงไปชั่วขณะ "ก็ได้ ยินดีร่วมมือกัน" พูดพลางยื่นมือขวาออกไป
เย่จื่อเมิ่งมองดูแต่ไม่ได้ยื่นมือออกไป เธอลุกขึ้นพูดว่า "งั้นก็ย้ายมาที่บ้านฉันก่อนคืนนี้นะ สำหรับรายละเอียดต่าง ๆ ลุงจ้าวจะเป็คนบอกคุณเอง"
เย่จื่อเมิ่งเดินเข้าไปหาซูเสี่ยวเสี่ยว แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มเบา ๆ ว่า "เสี่ยวเสี่ยว พี่สาวจื่อเมิ่งต้องไปประชุมที่บริษัท ตอนเย็นจะมาเล่นกับเสี่ยวเสี่ยวนะ ได้ไหม?"
่นี้เธอกำลังศึกษาโครงการใหญ่ของหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่ เธอก็ยุ่งมากเหมือนกัน
"เกี่ยวก้อยสัญญานะ ห้ามเปลี่ยนใจ" ซูเสี่ยวเสี่ยวยิ้มพลางพยักหน้าและยื่นมือน้อย ๆ ออกมา
เย่จื่อเมิ่งสังเกตอย่างละเอียดแล้วว่า ซูเสี่ยวเสี่ยวมีผิวเหลืองซีดและร่างกายผอมแห้งเพราะขาดสารอาหารเป็เวลานาน แต่ถ้าได้รับการดูแลที่ดีขึ้น เธอก็จะเป็สาวน้อยที่น่ารักทีเดียว
หลังจากที่เย่จื่อเมิ่งจากไป ซูช่านก็พาเสี่ยวเสี่ยวตามลุงจ้าวขึ้นรถ
ก่อนขึ้นรถ ซูช่านหันไปพูดกับสืออีว่า "ที่บ้านเก่านั่น นายไปหาบริษัทตกแต่งภายในมาปรับปรุงใหม่หน่อย รอให้เสี่ยวเสี่ยวดีขึ้น ฉันจะเปิดคลินิกแพทย์"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็จอดอยู่หน้าบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งทางทิศตะวันออกของเมือง
ในห้องรับแขก ลุงจ้าวยิ้มพูดกับซูช่าน "คุณซู ขอรบกวนคุณอดทนหน่อยนะครับ ขอให้พักที่ห้องรับแขกชั้นล่างก่อน ถ้าไม่มีธุระสำคัญ คุณหนูไม่อนุญาตให้ใครขึ้นไปชั้นสอง แต่นี่เป็แค่ชั่วคราวนะครับ..."
"นอกจากนี้ ถ้าคุณ้าอะไร บอกผมได้เลยนะครับ"
"ลุงจ้าวใจดีจังเลย คุณไปทำงานเถอะครับ" ซูช่านยิ้มพลางโบกมือยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นและมองไปรอบ ๆ การตกแต่งภายในบ้านหลังนี้หรูหรามาก โคมไฟระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ตรงกลางคงมีราคาไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้าน ส่วนการตกแต่งภายในบ้านก็ไม่ต้องพูดถึง
ตลอดทั้งบ่าย เสี่ยวเสี่ยวนั่งดูการ์ตูนอยู่บนโซฟา ลุงจ้าวก็เตรียมขนมและผลไม้ไว้มากมาย เสี่ยวเสี่ยวไม่สนใจซูช่านที่อยู่ข้าง ๆ เลย
แต่ซูช่านไม่กล้าห่างไปแม้แต่ก้าวเดียว บางครั้งก็จ้องมองลูกสาวอย่างเหม่อลอย ใบหน้าเผยรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว
ยามพระอาทิตย์ตกดิน เย่จื่อเมิ่งกลับมา เธอถือถุงสองใบในมือ รูปร่างสูงโปร่งอวดโฉมของเธอทำให้ซูช่านอดไม่ได้ที่จะมองหลายครั้ง
"พี่จื่อเมิ่ง" เสี่ยวเสี่ยวร้องเสียงดังด้วยความดีใจ วิ่งด้วยเท้าเปล่าะโเข้าไปในอ้อมกอดของเย่จื่อเมิ่งทันที
"เสี่ยวเสี่ยวไม่เชื่อฟังแล้วสินะ ไม่ใช่บอกให้กลับมาอาบน้ำก่อนเหรอ?" เย่จื่อเมิ่งเงยหน้ามองไปทางซูช่าน
ซูช่านทำหน้าจนปัญญา เขาก็อยากจะอาบน้ำให้เสี่ยวเสี่ยว แต่ลูกสาวไม่ยอมนี่สิ "พี่ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้หนูแล้ว ขึ้นไปลองดูดีไหม?"
เมื่อเห็นเย่จื่อเมิ่งจูงมือเด็กน้อยขึ้นบันไดไปอย่างมีความสุข ซูช่านก็รู้สึกโล่งอก
เย่จื่อเมิ่งที่เดินไปถึงหน้าบันไดอยู่ ๆ ก็หันกลับมา เดินมาหน้าซูช่านแล้วพูดว่า "คุณซู ลุงจ้าวคงบอกคุณแล้วใช่ไหม? ถ้าไม่มีธุระสำคัญเป็พิเศษ ชั้นสองเป็เขตหวงห้าม"
เมื่อเห็นซูช่านพยักหน้า เย่จื่อเมิ่งจึงเริ่มเดินขึ้นบันได
ไม่นานนัก เย่จื่อเมิ่งก็เปลี่ยนเป็ชุดลำลองสำหรับอยู่บ้าน สวมรองเท้าแตะ อุ้มซูเสี่ยวเสี่ยวที่อาบน้ำเสร็จแล้วลงมาชั้นล่าง
ซูช่านมองไป ทันใดนั้นดวงตาก็เปล่งประกาย
เสี่ยวเสี่ยวอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเป็ชุดกระโปรงสีชมพูตัวเล็ก บนหัวยังติดกิ๊บผีเสื้อ ดูแล้วแตกต่างจากก่อนหน้านี้ราวกับเป็คนละคน ตอนนี้ดูสวยงามราวกับเ้าหญิงตัวน้อย
"พ่อหน้าตาไม่ค่อยดีเลย แต่ลูกสาวกลับสวยขนาดนี้ แปลกจริง ๆ" เย่จื่อเมิ่งอุ้มเด็กน้อยนั่งบนโซฟา พึมพำประโยคหนึ่ง แล้วเปิดโทรทัศน์ดูการ์ตูน
ซูช่านลูบหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว พ่อขี้เหร่เหรอ? ก็ยังพอไหวนะ
อาหารเย็นเป็ลุงจ้าวที่ทำอาหาร ระหว่างกินข้าว ซูช่านเอ่ยปากว่า "ลุงจ้าว พรุ่งนี้เป็ต้นไปผมจะทำอาหารเอง ลุงรับผิดชอบซื้อของก็พอครับ"
"หา? นี่..."
"ถ้าเขาชอบก็ปล่อยให้เขาทำเถอะ ถ้ารสชาติไม่ดีจะสั่งอาหารนอกบ้านก็ได้" เย่จื่อเมิ่งวางตะเกียบลง
ซูช่านไม่ได้ชอบทำอาหาร แต่เขา้าเสริมอาหารให้กับเสี่ยวเสี่ยว เพื่อให้ร่างกายของเธอฟื้นตัวได้เร็วขึ้น
จบมื้ออาหารเย่จื่อเมิ่งก็อุ้มเสี่ยวเสี่ยวขึ้นไปชั้นสอง ส่วนซูช่านก็เข้าไปในห้องของตัวเอง
เพิ่งจะนั่งลง โทรศัพท์ของซูช่านก็สั่น เขายกขึ้นแนบหู เสียงของสืออีดังออกมา [หลงจู่ ผมเพิ่งได้รับข่าวว่างานแต่งงานของตระกูลหลูและตระกูลเฉินจะจัดขึ้นมะรืนนี้]
[พวกเขาไม่สนใจคำพูดของคุณเลย นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ!]
แสงเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตาของซูช่าน เขาพูดเสียงเย็น "ในเมื่อไม่ฟังคำพูดของฉัน ไม่รับโอกาสที่ให้ งั้นมะรืนนายไปกับฉันด้วย เตรียมของให้พร้อม!"
"ฉันจะส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกเขา!"
พูดจบก็วางสายไป ซูช่านไม่คิดว่าตระกูลเฉินจะรีบร้อนขึ้นไปเกาะขาคนมีอำนาจขนาดนี้ ส่วนตระกูลหลูก็ไม่แม้แต่จะไว้หน้าโจวซื่อฉยง น่าสนใจจริง ๆ!
ซูช่านนั่งขัดสมาธิ กลั้นหายใจและรวบรวมสมาธิ ปากเริ่มท่อง ‘คัมภีร์ไท่กู่เสวียนหวง’ เห็นได้ชัดว่าร่างกายทั้งหมดของเขาเข้าสู่สภาวะลึกลับอย่างรวดเร็ว ระหว่างการหายใจเข้าออกทางจมูก มีลมหายใจสีทองอ่อนหมุนเวียนเข้าออก
"อย่า อย่าตีเสี่ยวเสี่ยว ฮือ ๆ อย่าเข้ามา" ทันใดนั้นเสียงร้องไห้ใของเสี่ยวเสี่ยวก็ดังมาจากชั้นบน
ซูช่านลืมตาขึ้นทันที ไม่ทันได้สวมรองเท้า วิ่งพุ่งออกไปนอกประตูทันใด
เขาวิ่งขึ้นไปชั้นสอง พุ่งเข้าไปในห้องของเย่จื่อเมิ่งด้วยการผลักประตูเปิดอย่างแรง
ในวินาถัดมา ซูช่านหยุดกะทันหัน เขาเกือบจะชนเข้ากับร่างของเย่จื่อเมิ่ง
เพราะเย่จื่อเมิ่งสวมชุดนอนสีดำ มือถือแก้วน้ำ กำลังจะนำน้ำไปให้เด็กน้อยที่ฝันร้ายดื่ม
กลิ่นหอมโชยมา สายตาของซูช่านเลื่อนจากร่างของเด็กน้อยที่หลับไปแล้วมายังร่างของเย่จื่อเมิ่ง เห็นเพียงผิวขาวราวหิมะที่สวมเพียงชุดนอนสายเดี่ยว
และภายในนั้นกลับว่างเปล่า เป็ภาพพร่ามัวของสีขาวดำที่ผสานกัน
โอ้! เจิดจ้ามาก!
"ไอ้บ้า ไอ้เลว คุณยังจะมองอีกเหรอ ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้!" เมื่อเย่จื่อเมิ่งเห็นสายตาของซูช่านกวาดมองขึ้นลงบนตัวเธอสองรอบ เธอก็รู้สึกตัวทันที จึงกัดฟันกรอด และตบไปที่หน้าของซูช่านทันที
ซูช่านหมุนตัวหลบและถอยออกไปนอกประตู เขาขอโทษว่า "ผมไม่ได้เห็นอะไรเลย ผมรู้ว่าเสี่ยวเสี่ยวฝันร้าย คุณ..."
ปัง!
ประตูห้องปิดลงอย่างแรง
"พี่จื่อเมิ่ง มีคนอยู่ข้างนอกหรือเปล่า?" เสียงของเสี่ยวเสี่ยวที่เพิ่งตื่นนอนดังขึ้นมา ฟังดูงัวเงีย
"ข้างนอกมีหมาป่าตัวหนึ่ง หมาป่าตัณหากลับ" เสียงโกรธเกรี้ยวของเย่จื่อเมิ่งดังออกมา
ซูช่านได้แต่ยักไหล่อย่างจนปัญญา จำต้องหันหลังเดินลงบันได แต่ภาพเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เย่จื่อเมิ่งก็ออกจากบ้านไปทำงานแล้ว ส่วนซูช่านเขียนรายการอาหารและตำรับยาส่งให้ลุงจ้าวออกไปซื้อของ
สองวันต่อมา ทุกครั้งที่เย่จื่อเมิ่งเห็นซูช่าน เธอก็ทำหน้าเ็า ราวกับว่าการที่เขาเห็นเธอเต็มสองตาคืนนั้น เป็เื่ควรเกลียดชังเท่ากับการขุดหลุมศพบรรพบุรุษของเธอ
วันที่สามตอนเช้า ซูช่านให้ลุงจ้าวพาเสี่ยวเสี่ยวไปที่บริษัทของเย่จื่อเมิ่ง ส่วนตัวเขาเองออกไปเรียกแท็กซี่ มุ่งหน้าตรงไปยังโรงแรมคาร์ลตันอินเตอร์เนชันแนล
ทันทีที่ลงจากรถ เขาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ที่ประตูทางเข้าหลักของโรงแรม แสดงข้อความว่า : ขอแสดงความยินดีกับคุณหลูเชาและคุณเฉินเชี่ยนในโอกาสมงคลสมรส
1K
