รองประธานของฉันเป็นสายลับ

น้ำทิพย์ที่เห็นว่าปาร์คชี้มาทางเธอ เธอก็เข้าใจได้ในทันทีว่ามันถึงเวลากลับแล้ว น้ำทิพย์จึงเดินออกจากโต๊ะ และบอกให้พนักงานเคลียร์ค่าใช้จ่ายให้กับเธอด้วย แต่พนักงานร้านได้ตอบกลับมาว่าปาร์คได้ดึงยอดของโต๊ะนั้นไปรวมกับค่าใช้จ่ายที่แพเดี่ยวของเขาแล้ว น้ำทิพย์ก็ได้แต่แอบเซ็ง ถ้าเธอรู้ก่อนหน้านี้ว่าจะเป็นอย่างนี้จะได้สั่งเยอะๆ ไม่พอจะได้สั่งกลับบ้านให้ปาร์คนั้นหมดเงินเยอะกว่านี้ ก่อนที่เธอจะเดินไปพบกับพวกของปาร์คที่รออยู่ทางขึ้นแพ“ว่าไงน้องชายเก็บเห็ดสนุกดีไหม.. ว่าแต่ได้มากี่ชิ้นกันล่ะ..” ปาร์คที่เห็นน้ำทิพย์เดินมาก็เอ่ยแซวในทันที แน่นอนว่าน้ำทิพย์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาเล็กน้อย“จะพูดเรื่องนั้นขึ้นมาทำไมกันล่ะเนี้ย ..ช่างเถอะ วันนี้ฉันคงต้องขอติดรถนายไปด้วยก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยกลับมาเอารถ” ทิพย์กล่าวออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ในจังหวะเดียวกันนั้นเองชัยก็นึกขึ้นมาได้ ถึงเขาจะเมาแต่ก็ไม่มาก เขาจำได้แล้วว่าน้ำทิพย์คือน้องชายคนนั้น จากการแต่งตัวแล้วก็ยิ่งชัวร์ ตอนนี้เขากำลังสับสน แล้วภาพที่เขาเห็นในตอนนั้นล่ะ แต่ชัยก็เลือกที่จะเงียบเอาไว้ก่อน“รู้แล้วครับ แต่เรื่องรถเดี๋ยวผมจัดการให้นะครับ พรุ่งนี้เช้ารถของคุณน้ำทิพย์จะอยู่ที่บ้านอย่างแน่นอนครับ..” ปาร์คกล่าว เขาเองก็จัดการอย่างนี้จนเคยชินแล้วกับงานเบื้องหลัง เขาที่คอยจัดการงานซัพพอร์ตให้กับอาร์ทมาตลอด และการที่นำรถของน้ำทิพย์กลับไปที่บ้านของเธอนั้นมันเป็นเรื่องง่ายมาก แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรออกมานั้นเอง น้ำหวาน และดาก็ข้ามฝั่งมาถึงพอดิบพอดี มันทำให้น้ำทิพย์ต้องรีบเข้าไปประคองน้องสาว“ทำไมดื่มไปซะมากขนาดนี้ล่ะ ไม่ห่วงตัวเองบ้างหรือยังไง พวกผู้ชายมันไว้ใจได้ซะที่ไหน ยิ่งกับพวกชอบฉวยโอกาสอย่างนายปาร์คอีก น้องคิดอะไรอยู่เนี้ย..” น้ำทิพย์เริ่มเทศนาน้องสาวในทันที น้ำหวานที่ได้ยินเสียงของพี่สาวด้วยสติอันเลือนลางก็หันมามองเล็กน้อย“อ้าวพี่ทิพย์ ... มาได้ยังไงกันคะเนี้ย...” น้ำหวานกล่าวออกมา ทิพย์ที่เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจก่อนจะหันไปทางปาร์คเพื่อเป็นการบอกว่าให้รีบๆนำรถมาได้แล้ว แน่นอนว่าปาร์คก็รู้ตัวเอง“ทุกคนครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปเอารถก่อนนะครับ...” ปาร์คกล่าวออกมาก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเตรียมจะไปเอารถยนต์ของเขา แต่น้ำหวานที่จู่ๆก็เป็นอะไรไม่รู้เอ่ยขึ้นมาในทันที“หยุดก่อนค่ะหัวหน้า... หนูมีเรื่องจะบอกกับหัวหน้า.. แล้วก็ทุกคนด้วยนะคะ” น้ำหวานเอ่ยออกมาก่อนจะสะบัดตัวของน้ำทิพย์ และดารุนแรง ทำให้ทั้งสามเกือบจะเสียหลักล้มลง“พอก่อนน่าหวาน เดี๋ยวก็ล้มไม่เป็นท่าหรอก... เอาไว้ค่อยบอกในตอนที่สติดีๆจะดีกว่านะ” ทิพย์พูดออกมาเพื่อให้น้องสาวของตัวเองตั้งสติได้ แต่น้ำหวานก็ยังสะบัดตัวของพวกเธอเหมือนเดิม และเหมือนว่ามันจะแรงขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง“พี่อย่าเพิ่งยุ่งจะได้ไหม.. ปล่อยหนูนะ..พี่ก็ห้ามหนูทำนู่นทำนี่มาทั้งชีวิตแล้ว ทำตัวอย่างกับเป็นพ่อเป็นแม่ แค่เกิดก่อนก็จะสั่งให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้ได้หรือยังไงกัน ทำไม ถ้าหนูจะบอกกับผู้ชายที่หนูชอบตรงๆว่าหนูชอบเขา พี่จะมาห้ามหนูทำไมกัน ปล่อยนะ..” ตอนนี้แผนของเธอที่วางเอาไว้มันก็ล่มไม่เป็นท่า เธอกะจะบอกกับหัวหน้าปาร์คอยู่แล้วว่าเธอชอบปาร์คต่อหน้าของทุกคน แต่เธอไม่คิดว่าพี่สาวของเธอจะอยู่ตรงนี้ด้วย“..ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะ แกเป็นน้องสาวของพี่นะ พี่เหลือแกแค่คนเดียวนะ..” น้ำทิพย์กล่าว“เหลือกันแค่สองคนแล้วยังไง เรื่องนั้นหนูรู้.. แต่พี่จะมาห้ามหนูทุกเรื่องไม่ได้นะ.. หนูชอบเขา หนูก็รักของหนูไหม.. ทำไมพี่ต้องห้ามหนูเรื่องนี้ด้วย หรือว่าพี่เองก็ชอบหัวหน้าของหนูด้วย...” น้ำหวานกล่าวออกมาอย่างนั้นมันก็เริ่มทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนี้แอบอึ้งๆตามกันไป พวกเขาไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะจบลงอย่างนี้ ‘นี่มันรักสามเศร้านี่หว่า...’ ความคิดของทุกคนต่างก็คิดไปในทางเดียวกัน แต่สำหรับชัยที่เห็นอะไรมากกว่านั้นก็ยิ่งเหงื่อตก เขามองไปทางปาร์คที่กำลังหน้าเสียอยู่เหมือนว่าไม่รู้จะทำอย่างไร บรรยากาศเริ่มจะมาคุขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าที่จะขยับตัวไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว“.เปล่า ..เปล่าสักหน่อย พี่กับนายปาร์คไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น แต่นี่มันคนละเรื่องแล้วนะหวาน พี่ว่าเรากลับไปคุยกันที่บ้านดีๆดีกว่านะ..” น้ำทิพย์กล่าวอย่างลนๆ แม้ว่าเธอจะเสียใจที่น้ำหวานพูดอย่างนั้น แต่จะให้ทำยังไงได้ น้ำหวานคือน้องสาวเพียงคนเดียวของเธอ เธอก็ยอมรับว่าเธอไม่ใช่พ่อกับแม่ เธอเป็นเพียงแค่พี่สาว แต่จะให้ไม่สนได้ยังกันล่ะ“หนูเคยบอกพี่แล้วนะว่าหนูจะจับพี่ได้เสมอๆเวลาพี่โกหก.. และตอนนี้พี่ก็กำลังโกหกอยู่... ทำไมพี่ต้องชอบหัวหน้าของหนูด้วย ทำไมกัน!!!” น้ำหวานกล่าวออกมาเสียงดัง น้ำตาของเธอไหลออกมาเป็นทางอาบไปทั่วใบหน้า เธอกรี๊ดออกมาก่อนที่จะสลบไป น้ำทิพย์ที่เห็นอย่างนั้นก็ตะโกนชื่อของเธอซ้ำๆ ก่อนที่ปาร์คจะเข้ามาดูอาการของหวาน อย่างน้อยๆเขาก็มีความรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง “ไม่ต้องเป็นห่วงครับคุณน้ำทิพย์.. น้องสาวของคุณแค่สลบไปเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เดี๋ยวผมไปเอารถมาก่อนนะครับ คุณดาเองก็ช่วยพยุงน้ำหวานมาที่หน้าร้านด้วยนะครับ..” ปาร์คเดินออกไปจากจุดนี้ พร้อมกับยื่นเงินให้ชัยไปสองหมื่นเพื่อจ่ายค่าอาหาร และยังบอกกับพวกเขาอีกว่าเงินที่เหลือให้พวกเขานำมันไปฉลองกันต่อไปเลย ซึ่งชัยกับภพก็มองหน้ากันอย่างมึนๆ หลังจากเหตุการณ์นี้ใครมันจะไปฉลองต่อได้กันล่ะ ไม่นานทั้งทิพย์ทั้งดาก็ต่างพยุงตัวของน้ำหวานมายังหน้าร้าน ปาร์คเองก็ขับรถมาถึงพอดี หวานถูกประคองตัวเข้าไปด้านหลังรถเก๋งของปาร์ค พวกเขาต่างช่วยกันจัดท่าทางให้หวานนั้นนอนให้สบายที่สุด แน่นอนว่ามันส่งผลให้น้ำทิพย์ต้องมานั่งด้านหน้าคู่กับปาร์ค จากนั้นรถก็เคลื่อนตัวออกไป พร้อมกับคำถามมากมายท่ามกลางความมึนงงของทั้งสามหนอที่ยังเหลือรอดชีวิตในตอนนี้ พวกเขาต่างมองหน้ากันและกันว่าจะเอาอย่างไรต่อดี“แล้วพวกเราเอายังไงต่อดีล่ะ เงินเหลือตั้ง 8 พันบาท ..” ชัยมองไปยังเงินที่อยู่ในมือก่อนจะพูดออกมาลอยๆ ดาและภพเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี พวกเขาคิดสักพักก่อนจะตัดสินใจแยกย้ายกันกลับไปนอนก่อน วันอื่นๆค่อยนำเงินในส่วนนี้ออกมาใช้ทีหลังก็ได้.. ในขณะเดียวกันนั้นเองภายในรถที่เงียบสงัด น้ำทิพย์ที่ทนไม่ไหวก็เอ่ยขึ้นมา“..ฉันรู้ว่านายจะพูดว่าอะไร.. ไม่ต้องพูดจะดีกว่า มองทางไป..” น้ำทิพย์ที่มองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นภาพสะท้อนจากปาร์คเธอก็พูดดักเอาไว้ก่อน“..ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกันครับ.. แต่จะไม่บอกทางหน่อยเหรอครับ บ้านของคุณน้ำทิพย์น่ะ..” ปาร์คกล่าว มันเล่นเอาน้ำทิพย์หน้าเสียเลยทีเดียว เธอหันมามองค้อนกับปาร์ค“..นายมัน.. ช่างเถอะ เข้าเมืองแล้วจะบอกอีกทีแล้วกัน..” น้ำทิพย์กล่าวพร้อมกับหันกลับไปมองหน้าต่างที่เดิมของเธอ เธอไม่ค่อยอยากจะสร้างสัมพันธ์อะไรต่อกับผู้ชายคนนี้ การที่เธอถอยออกมานั้นดีที่สุดแล้ว เธอเลือกที่จะเงียบปากเอาไว้ แต่นั่นมันก็ยิ่งทำให้ปาร์คสงสัย และมองไปที่เธอ“..ครับๆ.. ว่าแต่ผมสงสัยจริงๆ ว่าคุณน้ำทิพย์ชอบผมจริงๆอย่างนั้นเหรอครับ...” ปาร์คที่อารมณ์ไหนก็ไม่รู้กล่าวออกมา และด้วยคำถามนี้มันทำให้น้ำทิพย์รีบหันมาตอบอย่างร้อนตัว“..ใช่..ที่ไหนกันเล่า ใครที่ไหนจะไปชอบคนหน้าตี๋ๆตาตี่ๆอย่างนายกัน หลงตัวเองไม่เข้าเรื่อง พวกชอบฉวยโอกาส ไม่เห็นจะมีตรงไหนให้ชอบเลยสักนิด..” น้ำทิพย์กล่าวเสียงดัง และแน่นอนว่ามันทำให้ปาร์คยิ้มออกมาอย่างสุขใจก่อนที่เขาจะพูดออกมา“..ครับๆ.. แต่ผมว่า..ผมอาจจะตกหลุมรักคุณน้ำทิพย์เข้าให้แล้วล่ะครับ..” ปาร์คกล่าวพร้อมกับยิ้มให้กับน้ำทิพย์...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 53

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 53

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้