หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 136 วันพักผ่อน

หลังจากรายงานภารกิจของตนเองแล้ว หวงซีเฉิงก็พาขบวนเดินทางของเขาอออกจากพื้นที่ท่ามกลางเสียงขอบคุณของชาวบ้านทั้งหลาย การทำงานที่รวดเร็วของขบวนความช่วยเหลือที่นำโดยแม่ทัพใหญ่นั้นเสร็จสิ้นเร็วที่สุด ดังนั้นจึงไม่เกิดความเสียหายมากนัก ทั้งเขาก็ยังติดตั้งแท่งเตือนภัยเสร็จสิ้นภายในเวลาไม่นานด้วย

ในขณะที่ขบวนอื่นๆต้องระมัดระวังในการขึ้นเขา หากเจอกับสัตว์ร้ายก็จะต้องรับมือกับความสูญเสียอีก ความแตกต่างนี้คงจะทำให้ผู้คนรู้สึกอิจฉาอย่างแท้จริง

หวงซีเฉิงคำนวณเวลาพลาดไป 1 วัน เขาเองก็รู้สึกผิดที่ไม่สามารถพาคนตัวเล็กไปส่งคืนให้กับครอบครัวได้ตามที่กล่าวเอาไว้ แต่ถ้าจะให้เขาเร่งเดินทางแล้วยกเลิกแผนการพักผ่อนออกไปก็คงจะไม่ใช่ที สุดท้ายจึงได้ยืนยันกับชิงหมินเพื่อให้เขาเป็นคนตัดสินใจ

การที่ท่านแม่ทัพใหญ่ของพวกเขาไม่สามารถตัดสินใจสิ่งใดได้อย่างเด็ดขาดเช่นนี้นับเป็นเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยครั้งนัก ทหารหลายคนรับรู้แล้วว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า แต่เหนือท่านแม่ทัพใหญ่แล้วยังมีว่าที่ฮูหยินใหญ่อยู่อีกคน 

“ท่านกล่าวว่าขบวนองค์รัชทายาทเกิดปัญหาขึ้นในการทำภารกิจหรือ? เช่นนั้นองค์จักรพรรดิไม่ได้มอบหมายคำสั่งเพิ่มเติมแก่ท่าน?” ชิงหมินเลิกคิ้วถามคนที่กำลังควบม้าอยู่ข้างๆ

เสียงของเขาไม่ได้เบานัก แต่ทุกคนที่นี่รู้เรื่องขององค์รัชทายาทแล้ว อีกทั้งยังเป็นคนของหวงซีเฉิงเองทั้งหมด ย่อมไม่มีความลับใดที่ต้องปิดบังต่อพวกเขา ยิ่งเป็นเรื่องที่อีกไม่นานก็จะรู้โดยทั่วกัน ยิ่งไม่ต้องเสียเวลาซ่อนเอาไว้

คนตัวใหญ่แค่นหัวเราะ เขามองขึ้นไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งเล่นอยู่บนหลังของสิงโตน้อยด้วยความเอ็นดู ถ้าเขาได้รับคำสั่งให้ไปช่วยเหลือองค์รัชทายาท คนที่น่าจะไม่พอใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มากที่สุดสมควรเป็นเจ้าเด็กแสบที่อยากออกเดินทางเพื่อเล่นสนุกคนนี้มากกว่าเขา

ดูเอาเถอะ กระทั่งคำถามที่ใช้ ก็ยังเป็นคำถามที่ออกมาจากความระแวดระวังเลย...คนที่ขยันขันแข็งอย่างชิงหมินไม่มีทางห่วงใยผู้อื่นจนอยากจะให้เขาไปช่วยเหลือหรอก

“ก็คงอยากจะใช้งานเหมือนกัน แต่อาจจะไม่กล้า”

“ไม่กล้า?”

“รับภารกิจมาเหมือนกัน คนหนึ่งทำสำเร็จ อีกคนทำไม่สำเร็จ หากต้องการเพิ่มงานให้คนที่ทำภารกิจสำเร็จย่อมมีค่าตอบแทนที่สูงกว่า นอกจากนี้...เจ้าก็ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมเกินไป เวลานี้การที่จะตอบแทนเจ้าสำหรับการหาวิธีใช้ผลคันได้สำเร็จนั้นก็ถือว่ายากแล้ว ถ้ายังปล่อยให้พวกเราออกไปสร้างผลงานอีก เกรงว่าประชาชนอาณาจักรเซินจะไม่สามารถมองเห็นหัวของจักรพรรดิหรือองค์ชายอีก”

“อืม แค่ทุกวันนี้ก็มีคนบูชาเทพสงครามกันมากมายแล้ว หากปล่อยให้ท่านได้ทำผลงานอีก คงจะถูกมองว่าเป็นกบฏในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าแน่”

“เหอะ!! ก็ต้องดูว่ามีความสามารถมากพอที่จะใส่ความข้าหรือไม่”

“............” หลี่ชิงหมินมองดูใบหน้าเคร่งขรึมจริงจัง อำนาจที่มากเกินไปย่อมมาพร้อมกับความหวาดระแวง ในเนื้อเรื่อง...องค์จักรพรรดิก็ยังเตือนให้องค์รัชทายาทระวังเกี่ยวกับสถานะของหวงซีเฉิง แม้ว่าเขาจะช่วยบุตรชายของตนเองขึ้นครองบัลลังก็แถอะ

ยังดีที่หวงซีเฉิงและซือซือนั้นแสดงเจตนารมณ์ของตนเองชัดเจนมาตั้งแต่ต้น พวกนางไม่มีใครต้องการอำนาจในบัลลัง ยิ่งหวงซีเฉิงที่เกลียดชังขุนนางประจบสอพลอเหล่านั้นยิ่งไม่สามารถขึ้นตำแหน่งสูงได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะตวัดดาบใส่หัวของผู้อื่นท่ามกลางห้องโถงว่าราชการแล้ว

ดังนั้นองค์รัชทายาทจึงเบาใจต่อเขาไม่น้อย ทว่า...เมื่อขึ้นครองบัลลังได้ไม่กี่ปี เมื่อหวงซีเฉิงมีบุตรชายในสกุลสองสามคน องค์รัชทายาทก็กลัวว่าอำนาจของเหล่าองค์ชายจะถูกริบรอน จึงได้ออกคำสั่งให้ตระกูลหวงส่งบุตรชายของเขาไปที่ชายแดนเพื่อเรียนรู้การทำสงคราม

 ถือว่าเป็นการตัดโอกาสแสดงผลงานในเมืองหลวงของเด็กๆเหล่านั้น แน่นอนว่าซือซือโกรธมาก แต่สุดท้ายนางก็เห็นดีเห็นงามด้วยที่ปล่อยให้ลูกๆได้มีอิสระนอกเมืองหลวง จากนั้นจึงเป็นคนพาเด็กๆไปที่ชายแดน ปล่อยให้หวงซีเฉิงอยู่ในเมืองหลวงเพียงลำพังเสียอย่างนั้น

เอาเถอะ เรื่องเหล่านี้ใช่ว่าจะไม่ดี ตัวเขาไม่มีบุตรอยู่แล้วคงไม่อยู่อย่างลำบากนัก ต่อไปถ้าหวงซีเฉิงให้กำเนิดบุตรของเขา อย่างนั้นก็ปล่อยให้มารดาของเจ้าตัวพาบุตรชายไปเลี้ยงที่ชายแดนเถอะ ส่วนเขาจะนั่งกินนอนกินรออยู่ในจวนสกุลหวงเช่นนั้นแหละ

“เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องอื่นนัก อย่างไรข้าก็สัญญาแล้วว่าจะปกป้องเจ้า ดูแลเจ้า และขุนเจ้าให้อ้วนท้วนสมบูรณ์เช่นที่เจ้าอยู่ในจวนสกุลหลี่” หวงซีเฉิงที่เพิ่งเข้าใจความคิดของเจ้าเด็กแสบมากขึ้นรีบพูดดักคอ ไม่อย่างนั้นชิงหมินก็คงจะทำท่าทางอึดอัดใจ ไม่ยอมแต่งงานกับเขาอีก

“ข้าไม่ได้ชอบกินถึงเพียงนั้นเสียหน่อย” 

ชิงหมินเบ้ปากของตนเอง ปีศาจร้ายตนนี้ขยันใส่ความเขาจริงๆ คิดจะขุนเขาให้อ้วนอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นก็ต้องมีเกี๊ยวที่อร่อยๆ มีชาหอมๆให้ดื่ม แล้วก็มีขนมหวานให้เขาได้กินทุกชั่วโมงเท่านั้นแหละ ขนาดสกุลหลี่ก็ยังไม่ยอมให้เขาได้กินตามใจปากขนาดนั้นเลย หวงซีเฉิงผู้เข้มงวดยิ่งกว่าจะยอมตามใจเขาเช่นนั้นได้อย่างไร

ถึงจะพูดเช่นนั้น ชิงหมินก็ยังเผลอลูบท้องของตนเองเบาๆ เพราะต้องออกมาทำภารกิจข้างนอก ไม่ได้หลับนอนอย่างสบายใจเหมือนอยู่ในจวน ดูเหมือนว่าเขาจะผอมลงไปอีกเล็กน้อยแล้ว

เห็นเขากินเก่งเช่นนี้ ในความจริงแล้วอาหารของเขาก็เหมือนกับเชื้อเพลิงที่ทำให้เขาใช้ทักษะของตนเองได้อย่างต่อเนื่องนั่นแหละ ชิงหมินไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่การที่เขาใช้พลังตรวจสอบอยู่ตลอดเวลาทำให้การเผาผลาญพลังงานของเขาดีขึ้นเหลือเกิน

เขามาจากโลกยุคใหม่ ย่อมรู้จักโรคเบาหวาน โรคอ้วน และอื่นๆ ถึงจะชื่นชอบขนมหวานมากแค่ไหน แต่ก็ยังต้องดูแลตัวเองเพื่อให้มีชีวิตยืนยาวอย่างมีความสุขได้ 

อย่างไรก็ตาม...เขาค้นพบตั้งแต่ที่ตนเองปลุกพลังได้ พลังงานเหล่านั้นที่เขากินเข้าไปไม่ได้สะสมในร่างกาย มันถูกขับออกเวลาที่เขาทำงานเยอะๆ หากช่วงไหนที่เขาไม่เรียกใช้พลังของตนเองเลย เขาจะมีพุงเล็กๆอื่นออกมา ในขณะที่เดือนไหนทำงานหนัก ของที่เขากินเข้าไปก็จะถูกสลายไปด้วย รวมถึงพุงที่ยื่นออกมาของเขาก็เช่นกัน

ดังนั้นชิงหมินจึงเคยชินกับการกินดื่มและใช้พลังของเขาอยู่ตลอดเวลาราวกับไม่กลัวสิ้นเปลือง นี่แหละคือความสุขของเขา ได้รู้ได้เห็นเรื่องชาวบ้าน แถมยังได้กินของอร่อยๆอีกด้วย....นับว่าเป็นพลังที่เหมาะสมกับชีวิตพระรองที่สุขสบายเหลือเกิน

การกระทำทั้งหมดของชิงหมินอยู่ในสายตาของซีเฉิงทั้งหมดแล้ว ไม่ว่าจะท่าทางภาคภูมิใจ ท่าทางกังวล และสุดท้ายยังแสดงออกถึงความสบายใจ ใบหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมานี้ทำให้ซีเฉิงอยากจะเข้าไปคว้าแก้มนุ่มมาบีบสักสองสามครั้ง รู้สึกหมันเขี้ยวเจ้าเด็กแสบนี้ไม่น้อย

การเดินทางของพวกเขาราบรื่นมาก ต่อให้เจอสัตว์ร้ายระหว่างทาง พวกมันก็ถือเป็นเสบียงเพิ่มเติมที่จะนำไปย่างกินระหว่างพักผ่อนเท่านั้น ทุกคนต่างรู้สึกมีความสุขที่ได้ออกมาทำภารกิจในครั้งนี้ แน่นอนว่าพวกเขายังคงฝึกฝนกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่การฝึกฝนที่เปลี่ยนบรรยากาศก็ทำให้พวกเขาผ่อนคลายได้แล้ว

ใช้เวลาเดินทางอย่างรวดเร็วจนกระทั่งมาถึงจุดมุ่งหมาย ซีเฉิงให้ขบวนออกนอกเส้นทาง ขึ้นเนินเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์ดุร้ายเล็กน้อยก็ได้ยินเสียงน้ำตกแล้ว ชิงหมินตื่นเต้นเป็นที่สุด...เขายังไม่ทันได้เห็นจุดหมายปลายทาง แต่ดอกไม้ที่อยู่รอบๆพื้นที่นี้ก็ทำให้เขาต้องกระโดดลงมาจากหลังของสิงโตน้อยเพื่อเก็บเกี่ยวแล้ว

เพราะบริเวณนี้มีสัตว์ร้ายชุกชุมมาก ทำให้ไม่ค่อยมีขบวนเดินทางไหนกล้ามาหยุดที่นี่ ดังนั้นความอุดมสมบูรณ์ของป่าและพรรณพืชจึงมีมากกว่าบริเวณอื่นๆด้วยเช่นกัน

เจ้าสิงโตตัวน้อยก็ช่วยด้วย ชิงหมินบอกให้มันช่วยเก็บผลไม้ประหลาดต้นไหนมันก็กระโจนออกไปคว้าด้วยลมหายใจเดียว การทำงานของทั้งสองคนที่กระตือรือร้นนั้นทำให้ขบวนต้องค่อยๆชะลอฝีเท้า กระนั้นเวลานี้ถือเป็นช่วงแห่งการพักผ่อน ไม่มีใครรู้สึกรีบร้อนอยากจะกลับไปอยู่แล้ว 

ซีเฉิงให้คนบางส่วนแยกตัวไปจัดเตรียมที่พักให้พร้อม ยังต้องโรยผงยากันสัตว์ร้าย กลบกลิ่น และอื่นๆอีก เพื่อให้คืนนี้พวกเขาไม่ถูกก่อกวนมากเกินไป ในขณะที่เขาเป็นคนเฝ้าดูแลชิงหมินอยู่ไม่ห่าง

ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนช่างเป็นภาพที่อบอุ่นเหลือเกิน ทหารจำนวนมากอยากรู้อยากเห็น อยากจะเก็บภาพสายตาอันอ่อนโยนของท่านแม่ทัพใหญ่เอาไว้บอกเล่าแก่ลูกหลานว่าครั้งหนึ่ง พวกเขาก็เคยเป็นปีศาจยิ้มได้ แต่ก็กลัวว่าถ้าจับจ้องมากเกินไปจะถูกปีศาจกินหัว ดังนั้นจึงทำได้แค่ลอบมองอยู่ห่างๆเท่านั้น

“ขอบคุณมากสิงโตน้อย ด้วยเถาดอกไม้นี้ ข้าสามารถทำธูปหอมได้แล้ว” ชิงหมินกระตือรือร้นมาก 

ตอนนี้เขาสามารถทำชาดอกไม้ ถุงหอมเพื่อพกพา หากสามารถทำธูปหอมเพื่อให้เวลาค่ำคืนของเขาพิเศษมากขึ้น เขาก็คงจะกลายเป็นชายที่มีความสุขที่สุดในโลกนี้

อีกอย่าง ธูปหอมที่จะทำโดยเถาไม้ชนิดนี้ไม่ยากเย็นนัก เขาตรวจสอบวิธีการทำและการใช้งานแล้ว หากมีแท่นสำหรับการขึ้นรูปธูปแท่ง เขาก็มีหน้าที่แค่ต้องบดและอัดมันลงในแท่นทำธูปก็เท่านั้น คุณสมบัติของเถาไม้นี้ราวกับเกิดมาเพื่อเป็นธูปหอมอยู่แล้ว เสียเพียงอย่างเดียวคือพวกมันต้องการเงื่อนไขบางอย่างเพื่อให้เติบโตได้ดี

แต่...เขามีสิงโตน้อยอยู่แล้ว ด้วยขนาดตัวของสิงโตน้อยและการกินที่ตะกละตะกลามของมัน เขาเชื่อว่ามันจะถ่ายมูลออกมาจำนวนมาก เพียงพอต่อการนำไปเป็นอาหารให้เถาไม้นี้

“ท่านแม่ทัพ ข้าสามารถปลูกเถาดอกไม้นี้ที่กองทัพได้หรือไม่ มันไม่ได้ต้องการพื้นที่ในการเติบโตมากนัก ขอแค่มีเสาสูงๆให้เกาะก็เป็นอันใช้ได้แล้ว อย่างไรก็ตาม...ข้าต้องการให้มันเติบโตในที่ที่สิงโตน้อยอาศัยอยู่ ตอนนี้สิงโตน้อยเป็นของกองทัพ ข้าไม่สามารถขอให้สิงโตน้อยมาที่จวนได้ทุกวัน”

ชิงหมินหันไปเอ่ยถามคนที่อยู่ด้านหลัง

“ปลูกเอาไว้ที่จวนเราก็แล้วกัน สิงโตน้อยเป็นของกองทัพ มันสามารถติดตามแม่ทัพใหญ่อย่างข้ากลับจวนได้” 

“โอ้ เช่นนั้นก็เยี่ยมเลย ข้าขอรบกวนด้วย” ชิงหมินตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินคำตอบนี้ แต่เมื่อทบทวนคำพูดของหวงซีเฉิงอีกที คำว่า “จวนของเรา” นี่หมายถึงจวนสกุลหวงหรือ?

ใบหน้าของเด็กหนุ่มมีสีแดงระเรื่อปรากฏขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว ชิงหมินรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกกลั่นแกล้งอยู่อย่างไรอย่างนั้น ซึ่งเสียงหัวเราะของซีเฉิงก็ทำให้เขาเข้าใจเช่นนั้นได้จริงๆ

“ท่าน...อีกนานหรือไม่ที่ท่านจะดำเนินการมาสู่ขอข้าอย่างเป็นทางการ รวมถึงกำหนดการแต่งงานที่ท่านวางแผนไว้ด้วย”

“ทำไมหรือ? เจ้ารอไม่ไหวแล้ว อยากแต่งเข้าจวนข้าเร็วๆใช่หรือไม่?” ซีเฉิงหยอกล้อ

“ข้าถามจริงจังไม่เห็นหรือ? ข้าก็แค่อยากจะเตรียมความพร้อมเท่านั้น หากต้องย้ายที่อยู่...ข้ายังมีหลายอย่างที่ต้องทำก่อน”

“เจ้าหมายถึงสวนดอกไม้ของเจ้าน่ะ?” ซีเฉิงเอ่ยถาม ซึ่งเด็กน้อยของเขาก็พยักหน้ารับ

“ใช่ ข้าต้องเก็บเกี่ยวดอกไม้เหล่านั้นให้ทันเวลา ยังต้องวางแผนที่จะมองหาพื้นที่เพาะปลูกใหม่ด้วย ข้ามีพื้นที่อยู่แปลงหนึ่งที่ซื้อในนามของตนเอง ตอนนี้มันมีดอกไม้สี่ห้าชนิดที่เติบโตเต็มแปลง ข้าต้องคำนวนเวลาเก็บเกี่ยวและไถกลบพวกมันบางส่วนเพื่อใช้พื้นที่นี้เพาะปลูกพืชใหม่”

“เฮ้อ งานของข้ายังรออีกมากมาย เพื่อที่จะแต่งงานกับท่าน ข้าต้องเจอกับความยากลำบากตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้นเลย” ชิงหมินพูดไปก็แอบตำหนิไปด้วย หวังว่าเขาจะรู้สึกผิดและช่วยไม่ให้เขาต้องเจอกับความยากลำบากในสกุลหวงเพิ่มเติมในอนาคต

“เรื่องนั้น ข้ากำลังจัดการให้”

“หืม?”

“ดอกไม้ที่มีในจวนสกุลหลี่ ในจวนสกุลหวงจะมีพวกมันทั้งหมด ข้าให้คนจัดเตรียมสวนดอกไม้เอาไว้ให้เจ้าแล้ว ที่จวนของเรา...ตอนนี้รอแค่เจ้าเข้าไปอยู่เท่านั้น”

“............”

“ส่วนเรื่องการสู่ขออย่างเป็นทางการ ข้าขอเวลาอีกเล็กน้อย ข้ากำลังจัดการตัวปัญหาทั้งหมดออกจากจวนก่อนที่เจ้าจะเข้ามา ญาติผู้ใหญ่ที่ข้าเชิญมานั้นก็กำลังอยู่ในการเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง เจ้าอย่าได้น้อยใจไปเลย ไม่ใช่ข้าไม่อยากแต่งกับเจ้า แต่ข้าอยากให้เจ้าแต่งเข้ามาแล้วมีความสุขมากที่สุด”

หวงซีเฉิงเปิดเผยรอยยิ้มของตนเอง หลี่ชิงหมินรู้สึกว่าดวงตาของเขาพร่ามัวไปกับรอยยิ้มนี้ทั้งหมดเสียแล้ว ใบหน้าของเขาก็เห่อร้อนมากขึ้น

“ถะ ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้นก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องวุ่นวาย...” คนตัวเล็กรีบลบความเขินอายของตนเองออกไป สะบัดหน้าหนีแล้วรีบให้สิงโตน้อยรับตนเองไปยังพื้นที่อื่นราวกับไม่อยากเห็นหน้าของซีเฉิงอีกอย่างไรอย่างนั้น

…………………………………………….