(จบ)ทะลุมิติกลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคในยุค 70

บทที่ 33 มีปัญญาก็ค้นตัวสิ

ไป๋อวี้ไม่สนใจฉินต้าซาน แต่รีบผลักประตูเข้าไปแล้วเอ่ยเสียงดัง “นายว่าฉันเอาอะไรของนายไปนะ”

สมาชิกครอบครัวตระกูลจ้าวทั้งสามคนคิดไม่ถึงเลยว่าจู่ ๆ เธอจะโผล่มาจึงตกตะลึงไปชั่วขณะ

ศัตรูปะทะกันความโกรธยิ่งเพิ่มทวี คำนี้อาจเป็นจริงก็ได้ เพราะตอนนี้นัยน์ตาของจ้าวต้าหมินพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

“นางแพศ...”

ยังไม่ทันพูดคำว่า ‘ยา’ ออกมา ร่างสูงใหญ่ของฉินต้าซานก็เดินเข้ามาทางประตู

ทันใดนั้น จ้าวต้าหมินก็รู้สึกเหมือนกับว่าโดนใครบีบคอเอาไว้ ก่อนฉินต้าซานจะถามเขา “แกบอกว่าเธอเอาของแกไปงั้นเหรอ”

จ้าวต้าหมินตกใจจนนิ่งอึ้งไป

ประเด็นเพราะน้ำเสียงของฉินต้าซานไม่เจือความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย…

มีหรือเขาจะกล้าพูดว่าวันนี้เขาฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวไป๋อวี้ตอนที่เธออยู่คนเดียว แล้วถูกเธอทุบตีรวมถึงขโมยของไป

ไป๋อวี้อาจจะไม่มีความสำคัญอะไรในฉินเจียถุน

แต่ฉินต้าซานกลับมีความสำคัญเป็นอย่างมาก

พอเห็นเขามาด้วย จ้าวโหย่วเต๋อกับจ้าวอิ้งหงก็ใจเย็นลงนิดหน่อย

“ต้าซาน” จ้าวโหย่วเต๋อมองลูกชั่วที่ตัวเองเลี้ยงมากับมืออย่างไม่สบอารมณ์แวบหนึ่งแล้วกล่าว “เขาทำกุญแจห้องเก็บของ ใบสั่งซื้อของของสหกรณ์กับเงินมัดจำหายหมดเลย!”

ฉินต้าซานขมวดคิ้วแล้วถามตรง ๆ ว่า “หมายความว่ายังไง จะใส่ความว่าเธอเป็นคนเอาไปเหรอ?”

ไป๋อวี้ไม่คิดว่าเขาจะออกหน้าแทนเลยตกใจนิดหน่อย

แต่เธอตัดสินใจว่าจะขอดูสถานการณ์ก่อน

จ้าวโหย่วเต๋อกับจ้าวอิ้งหงไม่กล้าปริปากเลยสักคน

เหตุผลเพราะว่าของหายไปแล้วจริง ๆ ตอนนี้พ่อสามีกับลูกสะใภ้ตระกูลจ้าวมึนงงจนทำอะไรไม่ค่อยถูก

จ้าวต้าหมินถูกฉินต้าซานจ้องเขม็งก็ยิ่งปวดกบาล เหงื่อบนหัวผุดซึมออกมาราวกับเม็ดถั่ว

เขาอดกลั้นอยู่นาน แต่ของหายไปแล้ว เขาจำต้องตามหามันให้เจอ

“เธอนั่นแหละ… ขากลับฉันเจอเธอระหว่างทาง เธอทุบตีฉันแล้วแย่งเอาของไป”

ฉินต้าซานโพล่งถามว่า “นายบอกว่าเธอเจอนายแล้วก็ตีนายเลยงั้นเหรอ?”

“ใช่” จ้าวต้าหมินเอ่ย “เธอไม่ได้เป็นแค่ขโมย แต่เป็นโจรด้วย! ซัดฉันซะเหี้ยมเชียวละ เธออยากจะฆ่าฉัน!”

จ้าวโหย่วเต๋อสีหน้าถมึงทึง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

ส่วนจ้าวอิ้งหงเห็นได้ชัดว่าทำอะไรไม่ถูก

เธอนึกถึงที่ไป๋อวี้บอกว่าวันนี้ได้คดข้าวไปสองชาม…

ฉินต้าซานฟังแล้วหัวเราะ คว้ามือไป๋อวี้ขึ้นมาเล่นทำเอาเธอสะดุ้งโหยง

“ทำอะไรน่ะ!”

ฉินต้าซานไม่สนใจเธอ แต่ชูมือน้อย ๆ ของไป๋อวี้ขึ้นแล้วเอ่ย “จะหิ้วแบกหามข้าวของก็ยังทำไม่ได้อย่างเธอจะไปทุบตีนายระหว่างที่เจอกันกลางทางได้ยังไง จ้าวต้าหมิน แกเป็นผู้ชายนะ”

“เธอ...เธอยั่วฉัน!” จ้าวต้าหมินทึ้งแขนเสื้อจ้าวอิ้งหง ตกใจจนน้ำตาแทบเล็ด “อิ้งหง ฉันขอโทษ ฉันห้ามใจไม่ได้ ปล่อยให้เธอได้โอกาส...”

ในใจจ้าวอิ้งหงเย็นเฉียบ กระชากแขนเสื้อตัวเองกลับไม่พูดไม่จา

จ้าวโหย่วเต๋อด่าเขาว่า “หุบปาก! เจ้าสารเลว!”

ยังจะบอกว่าคนอื่นยั่วยวนตัวเองอีก ถ้ายั่วยวนจริงคงไม่โดนทุบตีหรอก!

เขาได้แต่พูดกับฉินต้าซานอย่างลำบากใจ “ต้าซาน… คืนของมาก่อนเถอะ ส่วนเรื่องของเขา รอฉันถามให้รู้เรื่องแล้วจะให้คำตอบเอง”

ฉินต้าซานขมวดคิ้ว

เขาไม่เชื่อหรอกว่าไป๋อวี้จะยั่วยวนจ้าวต้าหมิน

ในโลกใบนี้ นอกจากคนโง่อย่างจ้าวอิ้งหงแล้ว ใครเล่าจะชอบคนอย่างมัน

ชอบที่มันอัปลักษณ์ หรือชอบที่มันขี้แพ้ไม่เอาไหนกันล่ะ?

แต่…

เขาก้มลงถามไป๋อวี้ “เธอได้เอาของเขาไปไหม?”

นัยน์ตาโตคู่นั้นของไป๋อวี้พลันชื้นแฉะขึ้นมา

ฉินต้าซานอึ้ง “...”

“ฉันไม่ได้แตะต้องเขา” ไป๋อวี้กล่าว “และไม่ได้เอาของเขาไปด้วย”

จ้าวต้าหมินพูดอย่างร้อนรน “ทะ...ทำไมเธอไม่ยอมรับ! เธอเอาเงินไปไม่พอ ไหนจะกุญแจ ไหนจะใบสั่งซื้อ! นั่นมันของสำคัญทั้งนั้นเลยนะ!”

ไป๋อวี้ก็เดือดพล่านมากเช่นกัน “บอกว่าไม่ได้เอาไปก็คือไม่ได้เอาไปไงเล่า! นี่เป็นครั้งแรกของวันที่ฉันเจอนายด้วยซ้ำ! ถ้ายังไม่เชื่ออีกก็มาค้นตัวเลยสิ!”

จ้าวโหย่วเต๋อรีบกล่าวเป็นพัลวัน “แม่กั่วเอ๋อร์ ใจเย็นก่อนนะ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน...”

“เขาพูดขนาดนี้แล้วจะให้ฉันค่อยพูดค่อยจาได้ยังไง! ไม่ใช่แค่ใส่ร้ายว่าฉันมีสัมพันธ์เชิงชู้สาว ยังบอกว่าฉันขโมยของอีก! กะจะบีบฉันให้ตายเลยหรือไง!”

จ้าวต้าหมินก็มีน้ำโหแล้ว “ทำไมเธอกล้าโกหกหน้าด้าน ๆ แบบนี้ จะตีฉันให้ตายหรือตีให้พิการก็ย่อมได้! แต่คืนของมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

“ฉันไม่ได้เอาไป จะให้คืนยังไง!”

“แม่กั่วเอ๋อร์...”

ฉินต้าซานกล่าว “อิ้งหง พาเธอไปค้นตัว”

จ้าวอิ้งหงไม่รู้จะทำยังไง “คือว่า...”

ความจริงเธอก็ร้อนใจรวมถึงสงสัยเหมือนกัน

แต่ถ้าพูดกันอย่างเปิดเผย ก็จะมองหน้ากันไม่ติดเอาได้

เป็นจ้าวโหย่วเต๋อที่มองฉินต้าซานอย่างแปลกใจ

ชายหนุ่มยืนกรานจะให้ค้นตัว ไม่ใช่เพราะเขาไม่เชื่อไป๋อวี้

ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เขาเชื่อว่าภรรยาของตนไม่ได้ขโมย

เขาเอ่ยทันใดอย่างที่คาด “เธอทำอะไรที่บ้านนี้บ้างฉันไม่รู้หรอกนะ แต่ตอนกลับบ้านไปส่งมื้อเที่ยงอยู่ในสายตาฉันตลอด จากนั้นฉันก็มาส่งเธอที่นี่ด้วยกัน ถ้าค้นตัวเธอแล้วไม่เจออะไร เท่ากับว่าของยังอยู่ในบ้านนี้”

ตอนนี้ไป๋อวี้เพิ่งรู้สึกตัวว่า เขากำลังออกโรงปกป้องเธองั้นเหรอ?

ภายใต้แรงกดดันของฉินต้าซาน จ้าวโหย่วเต๋อที่เจนโลกจำใจพูดว่า “ช่างเถอะ...”

จ้าวต้าหมินกล่าวอย่างร้อนรน “พ่อ! ช่างมันได้ยังไง! นังผู้หญิงคนนี้เป็นคนทุบตีผมแล้วยังขโมยของของผมไปอีก! คนพรรค์นี้อยู่ในหมู่บ้านเรา พ่อสบายใจหรือ?”

ไป๋อวี้ทำท่าเด็ดเดี่ยวผ่าเผย “พี่สะใภ้อิ้งหง ค้นตัวฉันเลย”

จ้าวอิ้งหงมองจ้าวโหย่วเต๋อ

ไป๋อวี้เอ่ยขึ้นมา “ถ้าวันนี้ยังคุยกันไม่รู้เรื่อง ฉันจะกลับไปแขวนคอตาย!”

ฉินต้าซานย่นคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ปริปากพูดอะไร

จ้าวโหย่วเต๋อโมโหจนตัวสั่น

ก่อนนี้ป้าฮวาภรรยาเขาเคยบอกไว้ว่า ห้ามเอ่ยถึงอดีตของไป๋อวี้อีกเด็ดขาด ให้เธอใช้ชีวิตที่นี่อย่างสบายใจ

ถ้าไม่ใช่ภรรยาเขาเคยลั่นวาจาไว้ เขาจะไปตบหน้าอีกฝ่ายเสียเดี๋ยวนี้

อีกอย่างถ้าวันนี้ค้นเจอของก็แล้วไป แต่ถ้าค้นไม่เจอล่ะก็ เท่ากับว่าทำให้ฉินต้าซานไม่พอใจอย่างสมบูรณ์!

แต่ถูกบีบคั้นถึงขั้นนี้แล้ว เขาเลยได้แต่กัดฟันพูดว่า “อิ้งหง!” จ้าวอิ้งหงเลยจำต้องพาไป๋อวี้ไปค้นตัวในห้องข้าง ๆ ที่เด็ก ๆ นอนอยู่

……

อีกห้องหนึ่ง เสี่ยวกั่วกับลูกชายเธอกำลังนอนหลับอุตุอยู่

ผู้ใหญ่สองคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ

ไป๋อวี้ปลดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็วฉับไว

ตอนนี้อากาศอบอุ่น ไป๋อวี้เลยใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น พอเปิดเสื้อสีน้ำเงินออก ข้างในก็เป็นชุดชั้นในแล้ว

กางเกงเธอก็ถอดแล้วเช่นกัน ร่างกายเปลือยเปล่าไม่มีอะไรเลย

จ้าวอิ้งหงตาแดงก่ำ “ลำบากเธอเสียแล้ว”

มันเป็นความอัปยศอย่างใหญ่หลวงสำหรับเธอ แน่นอนว่าไป๋อวี้ย่อมคับข้องใจอยู่แล้ว

แต่หญิงสาวกลับพูดอย่างนิ่งเฉย “ถ้าไม่คุยให้รู้เรื่องฉันก็ไม่สบายใจ”

จ้าวอิ้งหงจะว่าอะไรได้

พอพาไป๋อวี้กลับไปที่ห้องนั้น เธอก็พูดกับพ่อสามีว่า “ไม่มี”

จ้าวต้าหมินเอ่ยอย่างตกใจ “จะไม่มีได้ยังไง! เธอเอาไปซ่อนที่บ้านแน่ ๆ!”

ฉินต้าซานโพล่งขึ้นทันที “ฉันบอกแล้ว เธอกลับถึงบ้านแล้วอยู่ในสายตาฉันตลอด แกพูดแบบนี้จะบอกว่าฉันเอาไปรึไง หรือจะค้นตัวฉันด้วยล่ะ ไปค้นบ้านฉันด้วยไหม?”

จ้าวต้าหมินกลับอาจหาญพูดว่า “ได้ งั้นก็ค้น! ไปค้นที่บ้านแกด้วย!”

จ้าวโหย่วเต๋อพลันหน้าแดงก่ำเป็นสีเลือดหมู หันขวับไปตบหน้าลูกชายตนทันที

“หุบปาก! เจ้าคนหน้าไม่อาย!”

จ้าวอิ้งหงอยากให้แผ่นดินมีรอยแยกเหลือเกิน เธอจะได้มุดเข้าไปตอนนี้เลย!