รักเล่นกล

เมญาวีกลับมาถึงบ้านในเวลาหกโมงเย็น หญิงสาวรีบเข้าไปหามารดาที่กำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว เธออยากรู้ว่าหลังจากที่ตัวเองออกไปจากบ้านแล้วสองพ่อลูกคุยอะไรต่อ

“แม่ทำอะไรคะหอมจัง”

“ต้มข่าไก่จ้ะ ทำไมกลับเร็วนักล่ะลูกไหนว่าจะไปดูหนัง” เพชรลดาแกล้งถามเธอรู้ว่าลูกสาวไม่มีทางออกไปดูหนังกับเพื่อนชายคนนั้นแน่นอน

“พอดีจอห์นเขาไม่ว่างค่ะแม่” เมญาวีรีบบอก

“วันหลังค่อยนัดกันใหม่ก็ได้ แม่ว่าจอห์นเขาก็น่ารักดีนะ เขาอยู่เมืองไทยมานานหรือยังนะ”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะแม่ เมยไม่เคยถาม”

ฟังแค่นี้คนเป็นแม่ก็รู้แล้วว่าลูกสาวของตัวเองไม่ได้สนิทสนิทสนมกับเพื่อนใหม่ที่เป็นครูสอนอยู่โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่งอย่างที่เจ้าตัวพยายามจะแสดงออก คงเพราะยังไม่ลืมรักครั้งแรก

“แม่คะ คุณสิงหลเขาคุยอะไรกับแม่บ้างคะ หลังจากที่เมยไปแล้ว”

“ก็เรื่องทั่ว ๆ ไปนั่นแหละ ไม่มีอะไรหรอก”

“แม่คงไม่กลับไปคืนดีกับเขาหรอกนะคะ”

“ไม่หรอกลูก ถึงเขาจะเป็นพ่อของเมย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแม่ะกลับไปเป็นภรรยาเขานี่ แม่มีลุงวัตถ์แล้ว ตอนนี้แม่มีความสุข”

“ถ้าไม่มีลุงวัตถ์ล่ะคะ”

“ถึงไม่มีก็ไม่กลับจ้ะ แม่ไม่ใช่เด็กหัวอ่อนจบใหม่ที่หลงคารมรุ่นพี่แบบเดิมแล้ว”

“ดีเหมือนกันค่ะ เราอยู่แบบนี้ก็มีความสุขแล้ว”

“ใช่จ้ะ แม่มีความสุข แล้วเมยล่ะลูก คิดยังไงที่จู่ ๆ ก็ รู้ว่าพ่อตัวเองเป็นใคร”

“เฉย ๆ ค่ะ เมยไม่ได้สนใจเขา”

“แต่เขาอยากให้เมยทำงานด้วย ในฐานะลูกสาวของเขา เมยมีสิทธิ์ในบริษัทนั้นครึ่งหนึ่งเลยนะลูก”

“เมยไม่ต้องการหรอกค่ะ เมยรู้ถึงเมยไม่ทำงาน แม่กับลุงก็คงไม่ปล่อยให้เมยอดตายหรอกใช่ไหมคะ”

“ใครจะปล่อยให้ลูกสาวอดตายกันล่ะ แต่ที่แม่พูดเพราะเห็นว่าตอนเด็กเมยเองก็อยากมีบริษัทผลิตขนม”

“ตอนนั้นเมายังเด็กนี่คะแม่ ตอนนี้โตแล้ว แค่ขนมใครก็ซื้อกินได้ ไม่ต้องเป็นเจ้าของบริษัทสักหน่อย”

“ไม่สนใจบริษัทแล้วยังจะสนใจลูกชายเจ้าของอยู่ไหม”

“แม่คะ แม่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้”

“หมายความว่าถ้ามันเป็นไปได้ก็ยังจะคบกับเขาอย่างนั้นเหรอ”

“เมยขอโทษนะคะแม่ เมยลืมเขาไม่ได้จริง ๆ เมยพยายามแล้วนะคะ แต่มันยาก” เสียงที่ฟังดูสดใส แผ่วลงจนแทบกลืนหายไปในลำคอ

“ลืมไม่ได้ก็ไม่ต้องลืม”

“ไม่ค่ะ ยังไงก็ต้องลืมให้ได้”

“แต่นี่มันผ่านมาเกือบสองเดือนแล้ว ถ้าจะไม่ลืมเขาแม่ก็ไม่ว่าอะไร คุณเวหาเขาก็ดูจริงใจดี” เธอพูดพลางแอบดูใบหน้าลูกสาวไปด้วย

เพราะหลังจากที่เมญาวีออกไปแล้ว เวหาก็บอกกับเธออย่างจริงจังอีกครั้ง ว่าเขาไม่เคยคิดหลอกใช้เมญาวีเพื่อแก้แค้นเลย เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นลูกใคร แม้จะคบมานานแต่เมญาวีก็ไม่เคยพาเขามารู้จักกับครอบครัว จนกระทั่งเขาได้ข้อมูลจากนักสืบ ชายหนุ่มยอมรับว่าตอนนั้นเขาสับสนและหาทางออกไม่เจอ

แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะปล่อยเรื่องราวในอดีตทิ้งไป แต่ไม่คิดว่าการมาพบมารดาของคนรักจะทำให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนั้น แต่ในเมื่อตอนนี้เขารู้แล้วว่าตัวเองและเมญาวีไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดเขาก็ขอโอกาสแก้ตัวอีกครั้ง

ชายหนุ่มสัญญาต่อหน้าบิดามารดาของคนรักว่าจากนี้เขาจะทำให้เมญาวีมีความสุข เขาพร้อมที่จะแต่งงานอย่างที่วางแผนไว้ตั้งแต่แรก ขอเพียงแค่เมญาวีเข้าใจและยอมตกลงกลับมาเป็นคนรักของเขาอย่างเดิม

“แม่ไปเข้าข้างเขาทำไมคะ เขาจะแก้แค้นเรานะคะ”

“แต่เขาก็ไม่ได้ทำแล้วนี่”

“ถึงเขาจะไม่แก้แค้น แต่เขาก็ทำให้เมยเป็นเด็กไม่มีพ่อจนโดนล้อนะคะ”

“นั้นสินะ เขาทำให้เมยโดนเพื่อนล้อจนร้องไห้ แต่เขาก็ปลอบเมยไม่ใช่เหรอ”

“มันทดแทนกันได้ที่ไหนล่ะคะ”

“เมยฟังแม่นะ เมยขาดพ่อก็จริงแต่เมยได้รับความรักจากแม่ แล้วยังมีลุงวัตถ์อีกคนที่รักเมย แต่คุณเวหาเขาน่าสงสาร เพราะเขาต้องอยู่ท่ามกลางเสียงทะเลาะกันของพ่อและแม่”

“นั้นก็ไม่เกี่ยวกับเรานี่คะ”

“จะว่าไม่เกี่ยวมันก็ไม่ถูกเพราะแม่ทำให้ครอบครัวของเขาทะเลาะกัน เขาถูกส่งไปเรียนที่ต่างประเทศตั้งแต่ยังเด็ก มีพ่อก็เหมือนไม่มี”

“ก็เห็นอยู่ว่าเขามีพ่อ พ่อคนเดียวกับเมย”

“สิ่งที่เมยเห็นมันก็ไม่ได้เป็นแบบที่คิดทั้งหมดนี่”

“แม่หมายถึงอะไรคะ”

เพชรลดาเล่าเรื่องที่ตัวเองได้ยินมาให้กับลูกสาวฟังอย่างละเอียด เธออยากให้เมญาวีทบทวนเรื่องของเวหาอีกครั้ง เพราะรู้ว่าลูกสาวยังคงรักผู้ชายคนนั้นอยู่มากและคงไม่มีทางจะลืมได้อย่างที่เจ้าตัวกำลังพยายามทำอยู่

“จริงเหรอคะแม่”

เมญาวีดีใจที่รู้ว่าตัวเองกับเวหาไม่ใช่พี่น้องกัน แต่ก็ยังโกรธเรื่องที่เขารู้ว่าเธอเป็นลูกของแม่แต่ไม่ยอมบอกเธอตั้งแต่นักสืบบอก

“ถ้าเมยรักเขาก็ต้องให้โอกาสเขา”

“เมยยังไม่อยากคิดเรื่องนั้นค่ะ เดือนหน้าเมยก็จะไปเรียนแล้วนะคะ” เมญาวียังไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไง ถ้าหากเธอกับเขาห่างกันไป บางทีความรู้สึกที่มีอยู่ตอนนี้ก็อาจจะเปลี่ยนไปด้วย

หลายวันแล้วที่หญิงสาวรู้ว่าเธอและเวหาไม่ใช่พี่น้องกัน แต่เขาก็ยังไม่ติดต่อมาเลยสักครั้ง ความน้อยใจเริ่มกัดกินความรู้สึกของเธอไปทีละนิด

แต่เธอไม่รู้เลยว่าคนที่ตัวเองกำลังน้อยใจอยู่นั้นตอนนี้เขาแอบมาดักรอเธออยู่ เพราะเขารู้ว่าวันนี้เธอมาสอบวัดความรู้ภาษาอังกฤษที่กรุงเทพ หลังจากขออนุญาตมารดาของเธอแล้วว่าวันนี้เขาจะเป็นคนมารับเมญาวีเอง

“เมย ทางนี้” เวหารีบตะโกนเรียกคนรักที่เดินออกมาจากตัวอาคารที่ใช้เป็นสถานที่สอบ

“พี่เวย์” เมญาวีทำตัวไม่ถูก เธอไม่คิดว่าเขาจะมาหาเธอที่นี่ ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจมาหาหรือเขาบังเอิญผ่านมา

“มาธุระแถวนี้เหรอคะ”

“เปล่า พี่ตั้งใจมารับเมย”

“ขอบคุณนะคะ แต่เดี๋ยวแม่ก็มารับเมย”

“แม่ให้พี่มารับเมย”

หญิงสาวไม่เชื่อว่ามารดาจะเป็นคนบอกให้เขามารับ เธอโทรศัพท์ไปถามมารดา พอได้คำตอบแล้วในหน้าสวยก็บึ้งตึงทันที

“เมยนั่งรถกลับเองก็ได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนพี่เวย์”

“รบกวนที่ไหน พี่เต็มใจมารับเมีย”

“พี่เวย์” เมญาวีหน้าร้อนผ่าว เขาพูดเสียงดังจนเธอกลัวคนอื่นมาได้ยิน

“นะครับ กลับด้วยกันนะ”

“เมยจะกลับ แต่พี่เวย์ห้ามเรียกแบบนั้นอีก เราเป็นแค่พี่น้องกัน”

“ใช่ที่ไหน พี่ไม่ใช่ลูกของพ่อสักหน่อย”

“ไม่เสียใจเลยเหรอคะ” เธอถามกลับด้วยความสงสัย ดูท่าทางเขาไม่เสียใจเลยที่รู้ความจริงว่าตัวเองไม่ใช่ลูกของคุณสิงหล

“เสียใจสิ แต่พี่ยอมรับมันได้ มันคือความจริง” สีหน้าเขาสลดลงจนเมญาวีอดสงสารไม่ได้

หญิงสาวเดินตามเขามาที่รถ เธอลืมเรื่องที่ขุ่นเคืองที่ผ่านมาไปจนหมดสิ้น ในขณะที่เธอเองรู้ว่าพ่อที่แท้จริงคือใคร แต่เวหากลับตรงกันข้าม เขาไม่รู้ว่าพ่อตัวเองคือใคร คนที่เขาเรียกว่าพ่อมาตลอดยี่สิบกว่าปีนั้นลายเป็นแค่คนอื่น

พอเข้ามานั่งในรถเขาก็ส่งแก้วเครื่องดื่มให้เธอ เมญาวีแอบดีใจที่เขาจำได้ว่าเธอขอบดื่มชาเขียว

“ขอบคุณนะคะ” เธอรับมาแล้วดูทีเดียวครึ่งแก้ว

เวหาสตาร์ทเครื่องยนต์แต่เขายังไม่ขับออกไป ชายหนุ่มท่าทางเหม่อลอยและใช้ความคิด

“พี่เวย์ คิดมากเรื่องพ่อเหรอคะ”

“ก็มีบ้างครับ มันอดคิดไม่ได้จริง ๆ พี่ไม่รู้ว่าพ่อตัวเองคือใคร ไม่กล้าถามแม่”

“แต่คุณสิงหลก็ดีกับพี่มาตลอดไม่ใช่เหรอคะ”

“เขาดีกับพี่ก็จริง แต่พี่รู้สึกได้ว่าเขาทำทุกอย่างตามหน้าที่ เราไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่ ตอนเด็ก ๆ ก็เหมือนพ่อลูกทั่วไป แต่พอโตขึ้น ก็คงหลังจากเขารู้ว่าพี่ไม่ใช่ลูก เขาก็ส่งพี่ไปเรียนต่างประเทศ พี่เคยพยายามหาเหตุผลมาตลอดว่าทำไมพ่อถึงมีรัก พี่พยายามเรียนให้เก่งอยากให้ท่านชื่นชม อยากให้พ่อภูมิใจอยากให้ท่านรัก แต่มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขายังเย็นชากับพี่เหมือนเดิม”

“แล้วตอนนี้พี่รู้สึกยังไงคะ”

“พี่ไม่คิดอะไรแล้ว ขอบคุณเขามากกว่าที่ทำให้พี่ขยันและตั้งใจเรียนแบบนั้น”

“ไม่โกรธเหรอคะ”

“อธิบายถูกครับ ตอนแรกที่รู้เรื่องก็แทบบ้าทั้งดีใจและเสียใจ”

“ดีใจเหรอคะ”

“ครับ ดีใจที่เขาไม่ใช่พ่อ”

“ประหลาด” เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

“เมยจะว่าอยากนั้นก็ได้ พี่ดีใจที่เขาไม่ใช่พ่อของพี่ เราไม่ได้มีพ่อคนเดียวกัน เพราะฉะนั้นระหว่างเรามันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม”

“ใครบอกว่าจะเป็นเหมือนเดิม”

“ทำไมครับ หรือเมยรังเกียจพี่”

“ไม่ได้รังเกียจ”

“แปลว่ารัก”