“melioidosis”
“melioidosis”
“ท่านรู้จักไหม”
“ไม่ใช่ไข้หวัดธรรมดาเหรอ”
“ข้าว่าไม่ใช่ไข้หวัดหนักเหรอ”
เสียงถกเถียงดังขึ้นภายในห้องต่างคนต่างความคิดเพราะพวกเขาไม่รู้เลยว่า “melioidosis” มันคืออะไรสุดท้ายพวกเขาก็ต้องฟังคำพูดนักปราชญ์ทั้งห้าที่อยู่ภายในห้อง
“ภาษา Gandharva สินะครับท่าน”
“ไม่ผิด เพราะเขาเขียนใบสั่งยาก็ไม่ใช่ภาษาของเราแต่เป็น ภาษา Gandharva”
“หรือท่าปราชญ์จะบอกว่าเขาสามารถเข้าใจภาษา Gandharva ถึงขั้นทั้งอ่านและเขียนได้หรือครับ”
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“เขาเป็นใคร มีใครไปสืบมารึยัง”
“เขาเป็นบุตรชายนอกสมรสของลอร์ด ชเวนกับสาวใช้ขอรับ เขาใช้ชีวิตอยู่กับแม่ที่เขตสลัมขอรับตอนนี้”
“เจ้าว่าอะไรนะ คนของตระกูล ชเวนงั้นเหรอ ตระกูลนี้มีแต่นักรบนี้ ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะปรากฏอัจฉริยะแบบนี้ได้”
“จะได้หรือไม่ได้มันก็ได้เกิดขึ้นแล้ว แล้วเคสนี้ก็ไม่มีใครในพวกเราที่ทำการรักษาสำเร็จได้เลยด้วย”
“ท่านจะเชื่อได้อย่างไรละ ว่าเขาจะรักษาได้จริงอีกทั้งเขายังบอกว่า มันจะไม่หายด้วย และยังต้องไปทำยาอีก แบบนี้ยังไม่ถือว่าผ่านนะครับ”
“ที่ท่านมาก็ไม่ถูก ท่านลืมอะไรไปหรือเปล่า ตอนที่เด็กนั้นเข้าตรวจ เขายังไม่ถามอะไรคนไข้เลย ทำไมเขาถึงรู้ว่าผู้ป่วยไปทำอะไรมาและบอกอากาศได้ตรงขนาดนี้ นี้เป็นหลักเบื้องต้นว่าเขาสามารถนำข้อสันนิษฐานมาร่วมกับการตรวจร่างกายเพื่อให้ได้ผลการวินิจฉัยท่านก็รู้ว่าขั้นตอนนี้โอกาสพลาดแค่ 90% ที่จะเป็นโรคนั้น”
“ท่าน....”
“พอได้แล้ว”
ชายที่เป็นนักปราชญ์ที่ชราที่สุดกล่าวขึ้นห้ามแล้วพูดต่อว่า
“แฮรี่ เจ้ายกเคสนี้ให้กับเขา หลังจากเขาออกมาก็มาก็มอบตรารับรองระดับปราชญ์ให้เขาซะ”
“ท่านปราชญ์สูงสุด”
ทุกคนในที่นี้ยกเว้นแฮรี่ กล่าวออกมาอย่าพร้อมเพรียง
“ขอรับ”
แฮรี่ขานรับคำพร้อมก้มหัวและถอยห่างออกไป
“พวกเจ้ายังไม่รู้สึกตัวอีกเหรอ ก่อนเข้าทดสอบเขาสามารถเข้าสู่ดินแดน Gandharva ได้อย่างสมบูรณ์ ทั้งที่สายการรักษาไม่มีใครเลยที่สามารถเข้าไปยังที่นั่นได้อย่างสมบูรณ์ แม้แต่แฮรี่ ก็ที่ได้แค่ 60% มันคือการเข้าถึงที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์เลยก็ว่าได้ แต่เด็กน้อยผู้นั้นเข้าไปได้สมบูรณ์ และการตรวจรักษาของเขาพวกเจ้ารู้เหรอว่าเขาใช้วิธีไหน”
ใช่แล้วนักปราชญ์สูงสุดคือชายชราที่นั่งเฝ้าแต่งหินต่างๆ นั้นเอง
“ก็แค่จับชีพจรไม่ใช่เหรอ”
หมอระดับอาจารย์หลุดพูดออกมาก็ทำการหันหน้าไปดูรอบ ทุกคนทำหน้าเคร่งเครียด โดยเฉพาะเหล่านักปราชญ์ทำหน้าเคร่งเครียดอย่างที่สุด
“ไม่มีทางที่จับชีพจร แล้วจะวินิจฉัยแยกโรคได้ใช่ไหมล่ะ ดีมากที่พวกเจ้าหลายคนคิดได้ในเวลานี้ จะเอาบันทึกการวินิจฉัยไปศึกษาต่อ มันจะช่วยให้พวกเจ้าได้ประโยชน์อย่างหาที่สุดมิได้”
นักปราชญ์สูงสุดพูดขึ้น
“ทีนี้ มีใครว่าเขาไม่เหมาะสมอีกไหม”
“ไม่มีขอรับ พวกเราตาสว่างแล้ว”
“ต้องขออภัย ขอรับท่านปราชญ์สูงสุด"
“ถ้าเป็นอย่างนั้น ข้าในสถานะนักปราชญ์สูงสุดขอประกาศให้ โอเวน ชเวน เป็นนักปราชญ์สายรักษาคนที่ 54 นับแต่บัดนี้เป็น”
ทุกคนก้มหัวลงพร้อมคุกเข่า