ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

เช้าวันถัดมาในที่สุดร่างของโคที่อยู่ในบ่อน้ำสมุนไพรเกือบทั้งคืนก็ค่อยๆฟื้นฟูร่างกายได้แล้วประมาณ 9 ใน 10 ส่วนกระทั้งความแข็งแรงของร่างกายยังเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ที่นี่มัน...”โคค่อยๆพยายามลืมตาขึ้นช้าๆพลางกรอกตาไปมาเพื่อมองสถานที่โดยรอบ“ที่ที่ข้าหลับไปใช่ไหมนี่…นี่ข้าหลับไปทั้งคืนเลยหรืออย่างไรกัน”
เมื่อสภาพร่างกายดีเรี่ยวแรงก็กลับมาในสภาวะที่ใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์พร้อมโคก็ลุกขึ้นมาจากบ่อน้ำสมุนไพรได้อย่างง่ายดายกระทั้งการหายใจยังดูนิ่งกว่าครั้งลงไปมากโขและหลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆเดินออกจากห้องนี้ไปทิ้งไว้แต่เพียงบ่อน้ำสมุนไพรที่มากเปล่าทิ้งเอาไว้
ตัดกลับมาในด้านเคแกนและทาเนียพวกเขาในตอนนี้ล้วนแต่จ้องมองไปยังเด็กน้อยที่ชื่อซิวาอย่างงุนงงจากดวงตาที่เคยเป็นสีดำสนิทของเด็กชายพลันกระจ่างใสกลายเป็นสีเขียวหลังจากที่เขาปลุกพลังนับเป็นการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่น่าตกใจนัก
“เอาละเจ้ามีอะไรจะอภิบายหรือไม่?”เทอเรนเค้นเสียงขึ้นมาอย่างพอควรกระทั้งจิตสังหารที่เคยมีเวลาพูดคุยกับถูกระงับไปจนหมดสิ้นแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้ซิวาต้องตัวสั่นสะท้านอย่างช่วยไม่ได้
ซิวาไม่เพียงไม่ตอบการกระทำของเขายังทำให้เคแกนดูกลายเป็นตัวร้ายโดยแท้จริงภาพที่ปรากฏในครานี้แทบมิต่างจากจอมมารที่กำลังเค้นความจริงจากชาวบ้านปุถุชนคนธรรมดาๆผู้หนึ่ง
“ไม่คิดจริงๆว่าคนที่มีผู้คนนับหน้าถือตาเช่นท่านพ่อแท้จริงแล้วก็ทำให้ภาพเช่นนี้เกิดขึ้นในสายตาของข้าได้ นับถือ นับถือ”สุ่มเสียงกวนประสาทอีกเช่นเคยดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาแต่มันเพียงพอแล้วที่จะทำให้ทุกคนในห้องได้ยินโดยชัดเจน
ก่อนเผยให้เห็นเป็นร่างชุ่มแปลกของเด็กชายที่เปลือยท่านบนจนเห็นเป็นมัดกล้ามที่ถูกสร้างขึ้นจากการฝึกฝนอย่างหนักซึ่งมันไม่ควรที่จะเกิดขึ้นกับเด็กวัย 5 ขวบนี้โดยแท้
“ลูกแม่เป็นเจ้า...”เป็นทาเนียนางรีบเอ่ยขึ้นโดยเร็วครั้งที่รู้ว่าโคหมดสติไปในบ่อน้ำสมุนไพรด้วยร่างกายที่สาหัสเช่นนั้นหัวใจของนางแทบจะแตกสลายแต่ในขณะเดียวกันนางก็ไม่สามารถเข้าไปห้ามหรือขัดขวางได้แต่อย่างใด...ความรู้สึกเช่นนี้นับว่าเป็นความรู้สึกที่เข้าใจได้ยากและทรมานอย่างแท้จริง
“เหอะ คิดไว้อยู่แล้วว่าร่างกายของลูกนั้นพิสดารแต่ไม่คิดเลยว่ามันจะฟื้นฟูได้ไวถึงเพียงนี้”
“เป็นข้าเองท่านแม่ร่างกายของข้าเห็นทีคงจะพร้อมแล้วสำหรับการฝึกหาใช่การกระทำที่แม้แต่ข้าเองยังไม่เข้าใจเฉกเช่นการทุบตีรังแกเด็กหรอกท่านแม่”โคกล่าวเสียงราบพลางหันมาจ้องมองบิดาด้วยแววตาที่เจ้าเล่ห์กระทั้งสุ่มเสียงที่ยังคงแฝงมาด้วยความกวนประสาท
คำพูดเช่นนี้ของโคมันทำให้เคแกนถึงกับคิ้วกระตุก...ไม่เข้าใจหรือ?...ตัวของลูกชายเขานะมีหรือที่จะไม่เข้าใจ?....คำพูดเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน?....คำพูดมากมายปรากฏขึ้นมาในหัวแต่ก็กลับไม่ได้พูดอะไรออกแม้แต่คำเดียวดูท่าการประชันฝีปากในครานี้ล้วนแต่ถูกโคคุมเกมเอาไว้กระมัง
เช่นนั้นแล้วการพูดเอ่ยคำใดออกไปที่เป็นการต่อล้อแต่เถียงก็รั้งแต่ทำให้สถานการณ์ของตัวเองแย่ลงไปก็เท่านั้นเอง
“หึ เช่นนั้นอีก 7 วันข้างหน้าก็แสดงให้พ่อเห็นสิ”
“แน่นอนท่านพ่อ ท่านจะต้องตกใจแน่”โคประกาศกร้าวแล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารด้วยความอารมดีที่ดูได้จากรอยยิ้มบนใบหน้า
“จะตั้งตารอเลย”กล่าวจบเคแกนก็ละความสนใจจากซิวาเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารเช่นกันซึ่งเวลานี้ของตระกูลชาฮานมันคือเวลามื้ออาหารที่พวกเขาจำเป็นที่จะต้องกินร่วมกันโดยไม่มีข้อยกเว้นก่อนจะบอกไปทำกิจกรรมต่างๆ
30 นาทีต่อมาในที่สุดทั้ง 3 คนที่ประกอบไปด้วย โค ซิวา เทอเรน ก็รวมตัวกันครบหลังจากที่พวกเขากินอาหารที่บ้านของตนเสร็จซึ่งเวลาต่อนี้ไปมันคือการฝึกฝนและสถานที่ฝึกก็ไม่ใช่ที่ไหนอื่นแต่เป็นจุดที่โคไปฝึกวิชาราชันจักรพรรดิหมื่นสมรภูมิรบในคราแรกที่ติดอยู่กับป่าหมื่นอสูรนั่นเอง
เพราะพลังของที่นั่นมีความเข้มข้นของพลังเวทย์ในธรรมชาติที่สูงกว่าที่อื่นหลายเท่าตัวนักแต่เพราะมันเป็นสถานที่ที่ไม่ค่อยมีคนอยากเข้าใกล้จึงถูกปล่อยให้รกร้างเอาไว้
“เอาละพวกเจ้าจากนี้ไปน้ำหนักของกำไรจะถูกเพิ่มทุกๆ 2 วันยกเว้นซิวาเข้าใจหรือไม่”โคเริ่มพูดขึ้นมาซึ่งทุกๆคนก็พยักหน้าแต่โดยดี
“ขอรับ”
“เข้าใจแล้ว”
“ดี ต่อจากนี้ไปเทอเรนเจ้าจะต้องฝึกวิชาที่ข้าให้และจำเป็นต้องเก็บมันเป็นความลับว่าได้มาจากข้าเข้าใจหรือไม่?”โคเอ่ยกำชับ
“ขอรับท่านพี่ จากนี้ไปข้าจะไม่มีวันบอกว่าได้เคล็ดวิชาทั้งหมดมาจากท่าน”เทอเรนเอ่ยเสียงจริงจัง
“ต่อไปเป็นเจ้าซิวาเจ้าเห็นหรือไม่ว่าสถานที่แห่งนี้มันเต็มไปด้วยดินทรายและแห้งแล้งเอาการและพวกเราจำที่จะต้องฝึกที่นี่?”โคเอ่ยเว้นวรรค
“ท่านต้องการให้ข้าจัดการพื้นที่แห่งนี้ใช่หรือไม่?”
“ถูกต้องจากนี้ไปด้วยเวทมนตร์ของเจ้าตราบใดที่มีเมล็ดระยะเวลาในการปลูกพวกมันจะสั้นเป็นทวีคูณซึ่งหน้าที่ของเจ้าคือเพาะปลูกสมุนไพรลงในพื้นที่แห่งนี้เริ่มจากสมุนไพรระดับต่ำก่อนส่วนต้นไม้ที่จะให้ร่มเงาแก่พวกเราข้าจะเลือกมันเป็นต้นเหล็กดำที่มีคุณสมบัติในการคงทนการโจมตี”
เนื่องด้วยสมุนไพรกับต้นไม้ธรรมดานั้นแตกต่างกันมากนักจริงอยู่ที่เวทย์ของซิวาในยามนี้หากเป็นเมล็ดพันธุ์ธรรมดาย่อมสามารถปลูกให้โตเต็มไว้ได้ในทันทีแต่ไม่ใช่กับสมุนไพรเพราะมันจำเป็นที่ต้องอาศัยปัจจัยต่างๆนานาในการเพาะปลูกฉะนั้นแล้วส่วนใหญ่สมุนไพรระดับสูงที่ได้มักจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
“ตามที่ท่านต้องการถึงข้าจะไม่รู้ว่าอีกกี่ปีข้าจึงจะทำตามที่ท่านปากได้แต่เชื่อข้าเถอะข้าจะทำมันเต็มที่เลยขอรับ”
“เหอะ .... ระยะเวลาเป็นปีอย่างนั้นหรืออย่าพูดให้ตลกเลยดีกว่าเจ้าในอดีตเพียงแค่ครึ่งวันก็สามารถเรียนการปลูกต้นสมุนไพรระดับต่ำได้แล้วฉะนั้นการที่อาณาเขตนี้จะอุดมไปด้วยพืชพรรณต่างละก็ข้าให้เวลาไม่เกิน 2 เดือน”โคครุ่นคิดอยู่ในใจ
แม้ในอดีตซิวาจะทำได้เช่นจริงแต่กระนั้นเขาก็บรรลุไปถึงขั้นราชันมนตราแล้วเป็นอย่างน้อยจึงได้เริ่มกระทำการใช้พลังเวทย์ในการเร่งการเจริญเติบโตของต้นไม้ต่างกับยุคสมัยนี้ที่ศาสตร์นี้ก็ถูกพัฒนาจนสามารถใช้ได้เป็นเรื่องปกติซึ่งหากจะกล่าวว่าบิดาแห่งศาสตร์คือซิวาในชาติก่อนมันก็ไม่ใช่คำกล่าวที่เกินเลยมากนัก
“เอาละส่วนการฝึกในวันนี้คือการทำให้สถานที่แห่งนี้อุดมไปด้วยน่าอยู่เข้าใจไหม”โคพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชวนต่อการฮึกเหิม
ซึ่งทั้ง 2 คนก็รับทราบแต่โดยดีโดยแหวนมิติของซิวาในตอนนี้ล้วนแต่ถูกบรรจุไปด้วยเครื่องทำไร่ทำนาของบิดาอัดแน่นอยู่ครบถ้วนและเพียงพอแต่การเริ่มทำกิจกรรมในทัน
ทุกการเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยหนักของกำไรได้เปลี่ยนการกระทำที่ง่ายดายอย่างการถือจอบและเสี้ยมให้กลายเป็นเรื่องที่ลำบากยิ่งกระทั้งการเคลื่อนตัวละทีก็ใช่ว่าจะใช่พลังน้อยๆจึงเป็นเหตุให้พวกเขากว่าจะเติมหน้าดินเสร็จก็ปาไปหลายชั่วโมง
“เจ้าคิดจะปลูกอะไรก่อนละ คิดไว้แล้วหรือยัง”โคเอ่ยถามขณะที่มือยังคงทำงานอย่างแข็งขันซึ่งคำถามนี้ก็เลือกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี
“นั่นสินะ ข้าคิดว่าเป็นต้นถั่วมนตราก่อนเป็นอย่างไร”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 พัฒนาพื้นที่

นิยายแนะนำ

ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 พัฒนาพื้นที่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้