ในเวลาที่เหลือก่อนลูกไฟั์กำลังจะตกสู่เมือง
.
เศษฝุ่นเถ้าธุลีกระจุยกระจายตามสายลม เปลวเพลิงสีฟ้าลุกโชติ่สว่างไสว ใจกลางของไฟมีเนล เขาค่อยๆลุกขึ้น ลายอักขระที่ไม่สามารถอ่านได้เริ่มปราฏกขึ้นที่แขนขวาของเขา
ชายหนุ่มชุดเกราะสีดำมองอย่างหน้าตาเฉย
"ชิ...นายไม่ควรรอดจากการทำพันธะเลย"เซนอฟ
เพียงกะพริบตา
เนละโพุ่งเข้าใส่เซนอฟอย่างรวดเร็วแรงถีบตัวของเขาเกิดะเิจนแผ่นดินสั่นไหว เซนอฟกระเด็นออกห่างจากจุดที่พวกทารันอยู่ไปไกล จนไปชนกับกำแพงเมืองพังครืนลงมาทับเขา เนลยืนดูเซนอฟอย่างไม่ละสายตา
หลังจากนั้นก็เกิดวงเวทย์ขนาดใหญ่ถูกเปิดขึ้น
"ตอนนี้พวกเราต้องหนีแล้ว ตามข้ามา"ผู้เฒ่ากิมเปิดประตูเวทย์เพื่ออพยพคนออกไป
เดลพาเบลที่อยู่บนปราสาทลงมาเพื่อพาออกจากที่นี่
"เนล เป็อะไรไหม?"เบลผู้เป็พี่สาวะโออกไปเพื่อถามน้องชาย
"อืม....พวกพี่รีบไปเถอะ"เนลยิ้มและส่งยิ้มให้พี่สาว
ก้อนหินก้อนใหญ่ถูกพุ่งตรงมาทางที่ชาวบ้านกำลังอพยพอยู่ เนลพุ่งตรงไปต่อยจนแตกสลาย
"ทำให้ฉันสนุกอีกนิดได้ไหม?"ร่างที่ถูกเคลือบด้วยเพลิงสีดำ ค่อยเดินออกจากกองหินอย่างช้า ไฟสีดำค่อย ๆ เผาไหม้ ก้อนหินที่อยู่รอบข้างจนสลายเป็ควัน ความร้อนมหาศาลเริ่มแสดงพลังของมัน
ทันใดนั้น หอกเพลิงสีดำพุ่งใส่เนลอย่างรวดเร็ว ตามทางที่มันผ่านเป็ใหม้จากความร้อนอย่างเห็นได้ชัด แต่การตอบสนองของเนลเป็ไปอย่างอัตโนมัติ เปลวเพลิงสีฟ้าค่อยๆม้วนตัวแปรสภาพเป็โล่สีฟ้าขนาดใหญ่หน้าสิงโต เพื่อปกป้องคนอื่นๆที่กำลังอพยพ หอกเพลิงสีดำ ชนกับโล่นั้นเสียงดัง หอกเพลิงกระเด็นขึ้นฟ้าะเิกลางอากาศเสียงดังสนั่น
"งั้นลองแบบนี้เป็ไง?"เซนอฟพูดเสร็จ ไฟสีดำค่อยๆรวมตัวเป็หอกเพลิงสีดำนับร้อย ลอยอยู่กลางอากาศพร้อมโจมตี หอกเพลิงสีดำนับร้อยพุ่งใส่เนลด้วยความเร็ว พุ่งชนกับโล่หลายร้อยครั้ง จนเนลล้มลง แต่เพลิงสีฟ้าก็ขยายตัวเป็โล่หัวสิงโตขนาดั์รับหอกนั้นไว้ไม่มีใครได้รับาเ็
"จะตายก็ไม่น่าดิ้นรนให้เหนื่อยเลย"เซนอฟพูด เปลวเพลิงสีดำรวมตัวกับที่มือขวาของเซนอฟ แปรสภาพเป็ดาบเล่มใหญ่ เซนอฟกระโจนเข้าใส่เนลอย่างบ้าคลั่ง เขาใช้ดาบฟันเขาที่โล่ั์หลายครั้งจนมันร้าวและแตกลง เศษของไฟสีฟ้ากระจัดกระจายราวกับเศษดิน
ทารันเล็งธนูยิงออกไปเซนอฟถูกยิงกลางหลังตัวจนชะงัก เนลลุกขึ้น แล้วกระโจนใส่เซนอฟ เพลิงสีฟ้าแปรสภาพเป็ขวานอันใหญ่ง้างขึ้นอย่างเร็วและ ฟันใส่เซนอฟอย่างแรงแต่เซนอฟใช้ดาบรับทัน พื้นดินกับยุบตัวราวกับถูกกดลง เซนอฟเห็นท่าไม่ดี รีบถอยหลังออกมา จากนั้นทั้งสองสู้กันอย่างสูสี โดยไม่มีฝ่ายไหนได้เปรียบเสียเปรียบ เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับเสียงตีระฆัง ทั้งสองทำให้รู้ว่า การต่อสู้ของราชันย์เป็ยังไง
ลูกไฟสีดำดวงใหญ่ค่อยๆเคลื่อนตัวลงมาที่เมืองวาดิชหากมันตกลงมาจะไม่มีอะไรเหลือและผู้คนมากมายจะต้องตาย
อีกฝ่ายสู้เพื่อทำลาย
อีกฝ่ายสู้เพื่อปกป้อง
การต่อสู้ราชันย์กำลังดุเดือด เนลเสียท่าโดนเซนอฟต่อยเข้าที่ท้องจนตัวลอยกระเด็นไปจนปราสาทจนพัง เศษฝุ่นล่องลอย เซนอฟไม่รีรอ ดาบเพลิงสีดำในมือเซนอฟขยายใหญ่ขึ้นจนสูงเสียดฟ้า เซนอฟใช้มันฟันลงมาตรงที่เนลอยู่นับสิบครั้ง แต่จู่ๆไวท์ซอดก็พุ่งแทงเข้าที่แขนของเซนอฟเข้าอย่างจัง
"แก ไอ้ดาบเฮงซวย"เซนอฟจับดาบไวท์ซอร์ดและบีบมันจนหักแตกเป็ชิ้นเล็กราวกับแผ่นกระจกและปาทิ้งอย่างไม่ลังเล
เนลเดินเซออกมาจากซากปราสาท ทันใดเศษดาบไวท์ซอร์ดก็มารวมตัวที่มือของเนล เกิดเป็ไวท์ซอร์ดเล่มใหม่สีฟ้าใสอันเจิดจ้า
"นายอยากให้ฉันใช้หรอ?"เนลพูดกับดาบเล่มนั้น จากนั้นยกดาบสีฟ้าเพื่อเตรียมโจมตี
เนลพุ่งเข้าใส่เซนอฟเพียงแค่กะพริบตา เนลแทงดาบเข้าที่คอของเซนอฟอย่างรวดเร็ว ปลายดาบห่างจากคอของเซนอฟเพียงน้อยนิด หากแต่เซนอฟไม่เอนตัวหลบคงทะลุคอไปแล้ว แรงลมจากการแทงดาบ มหาศาลแรงโจมตีทะลวงกำแพงเมืองหายไปกับตา เซนอฟถึงกับชะงักจนเห็นได้ชัดเจน
"แก..ไอ้ขี้โกง!!!"เซนอฟกัดฟัน
ในขณะเดียวกันผู้เฒ่าเปิดวงเวทย์เพื่อพาชาวบ้านหนี
"พวกเราต้องรีบแล้วละ เ้าลูกไฟสีดำนั่นกำลังตกลงแล้ว"ผู้เฒ่ากิม เร่งให้เร็วขึ้น
"ท่านหายไปไหนมา?"ซิลถามพลางมือกุมแผลที่ท้องที่เืออก
"ข้ามีภารกิจจากาาเซิกให้ไปตามคนคนหนึ่งนะ"ผู้เฒ่ากิม
"เมื่อไรท่านจะมา"ผู้เฒ่ากิม บ่นพึมพำ
"ผู้เฒ่าไปกันเถอะ ทุกคนไปหมดแล้ว"ทารัน
"อืม...การต่อสู้นี้ พวกเราไม่อาจเข้าไปขวางได้แล้ว"ผู้เฒ่ากิม
"เนล!!!"ทารันะโเรียกเพื่อหวังให้เนลหนีไปด้วยกัน
อุกกาบาตสีดำกำลังเคลื่อนตัวใกล้เมืองวาดิชมากขึ้นความร้อนและแรงลมมากขึ้นจนััได้
"พวกท่านไปเถอะข้าไม่เป็ไร ข้าจะตามท่านไป"เนละโบอกทารัน
"ฝากดูแลพี่สาวข้า"เนลกำชับเสียงดังและรอยยิ้มครั้งสุดท้าย
"เด็กหนุ่มที่ข้าเจอครั้งแรกกับตอนนี้เขาช่างต่างกันเหลือเกิน..อาจารย์"ทารัน
"การต่อสู้นี้เราไม่อาจจะเข้าไปยุ่งได้ทารัน..."ผู้เฒ่ากิม
"เนล!!!!มาเถอะ เรากลับบ้านกัน"เบลผู้เป็พี่สาวะโเรียกน้องชายสุดเสียงเพื่อให้น้องชายได้ยิน
"พวกท่านรีบไปเถอะ"เนลเร่งให้ทารันพาพี่สาวหนีไป
เซนอฟเห็นก็ปาหอกสีดำใส่ทารัน หอกนั้นวิ่งแหวกอากาศ ตรงมาหาทารัน แต่เสี้ยววินาทีนั้นเนลสามารถปัดหอกนั้นได้ทัน ทุกคนได้ออกไปจากสนามรบของราชันย์ อุกกาบาตเพลิงสีดำ กำลังจะตกลงไม่กี่อึดใจ ทั้ง2ราชันย์ รู้การต่อสู้อาจจะจบลงในเวลาอีกไม่นานนี้ อากาศเริ่มร้อนขึ้น แผ่นดินถูกเผาด้วยเพลิงสีดำ แตกระแหง เศษซากหินของเมืองและซากบ้านที่ถูกทำลาย มอดไหม้ด้วยความร้อนมหาศาล
"นายคิดว่าจะรอดจากที่นี่หรอไง?"เซนอฟถามเนล
"ไม่ลองก็ไม่รู้ แต่ฉันจะไม่ตายเด็ดขาด"เนลพูดเสียงแข็งและจ้องเซนอฟอย่างไม่กะพริบตา
"เอาสิ....งั้นเรามาเริ่มกันเลย พลังนี้ทำมาเพื่อพวกเราฆ่ากันเองอยู่แล้ว มาสนุกกันต่อเถอะ"เซนอฟยิ้ม และยกดาบเตรียมโจมตี
เนลยกดาบไวท์ซอร์ดเตรียมโจมตีเช่นกัน ทั้งคู่ะโเข้าหากันอย่างเร็วการโจมตีเป็ไปอย่างรุนแรงเสียงปะทะกับระหว่างดาบรุนแรงไม่มีใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบ ทันใดนั้นเนลพลาดท่าถูกเซนอฟฟันเข้าที่ข้อมือขวาจนขาดออกจากกัน
"อ๊ากกกก!!!"เนลร้องด้วยความเ็ป
"มันจบแค่นี้ละ"เซนอฟ ชูดาบเพลิงสีดำขึ้น เพื่อที่จะฟันเข้าที่คอของเนลอย่างเต็มแรง ทุกอย่างกำลังจะจบ
"เรากำลังจะตาย"เนลพูดกับตัวเอง
"เนล!!!!"เสียงทารันะโเรียก และยิงธนูใส่เซนอฟ เซนอฟหยุดชะงักและเอามือจับลูกธนูของทารัน เดลหมาป่าขนสีเงิน ะโใส่เซนอฟต่อยเซนอฟหลายครั้งจนเซนอฟกระเด็นออกห่างจากเนล ซิลใช้หอกนํ้าแข็งนับสิบถูกยิงใส่เซนอฟจนต้องเอามือปัดออกอย่างน่ารำคาญ
"แก!!!!....."เซนอฟยังไม่ทันได้พูดจบก็เหมือนมีบางอย่างที่รวดเร็วพุ่งมาหาเขา เนลพุ่งเขาเซนอฟอย่างไม่คิดชีวิตและใช้มือซ้ายถือดาบไวท์ซอร์ดแทงเข้ากลางตัวของเซนอฟ จนเซนอฟตัวลอยกลางอากาศหันหลังให้กับอุกกาบาตั์ที่กำลังจะตกถึงพื้นในไม่กี่อึดใจ เศษขี้เถ้าล่องลอยอยู่ในอากาศ
"ฉันบอกว่าฉันจะไม่ ตาย!!!!!"เนลพูดยํ้าเสียงดัง
ดาบไวท์ซอร์ดที่แทงทะลุกลางตัวของเซนอฟ มันเปล่งประกายด้วยไฟสีฟ้าอย่างชัดเจนขึ้น ทันใดนั้นแสงสีฟ้าพวยพุ่ง จากดาบเล่มนั้น เป็เสาเพลิงขนาดั์ ทะลุออกจากตัวของเซนอฟ ไปชนกับอุกกาบาตเพลิงสีดำ จะเป็รูขนาดใหญ่และแตกออกเป็เสี่ยงๆ พลังการโจมตีรุนแรงแผ่นดินสั่นะเื ท้องฟ้าถูกแหวกออกเป็รูขนาดใหญ่ แสงสีฟ้าของเปลวเพลิงนั้นส่องสว่างชัดเจน แม้จะอยู่ที่ไหน ก็ตาม
เศษฝุ่นควันคละคลุ้ง จนแทบมองไม่เห็นอะไร แต่ทันใดนั้น มีเงาสีดำพุ่งออกมาจากฝุ่นควัน มือปริศนาคว้าคอของเนลไว้อย่างรวดเร็ว เมื่อฝุ่นควันจางลงเผยให้เห็น เ้าของมือนั้นคือเซนอฟ ชุดเกราะสีดำแตกเสียหายเกือบหมด และแผลที่ท้องที่ถูกดาบของเนลแทงเข้า มันกำลังประสานกัน
"แกทำให้ฉันรู้สึกว่า ถ้าแกอยู่ต่อแกจะเป็ปัญหาสำหรับชั้นแน่ๆ "เซนอฟพูดจบก็ถีบเนลจนกระเด็นออกไป ตกกับพื้น สลบไป
ทุกอย่างเงียบสงัน เปลวเพลิงสีดำเผาไหม้อย่างรุนแรง
"แกทำให้ชั้นต้องอับอาย ตายกันให้หมดนี้ละพวกแก"เซนอฟลุกขึ้นยืนท่ามกลางเศษซากของเมืองที่พัง
"เดธ ออกมา"เซนอฟ
เคียวั์สีดำสนิท ออกมาจากพื้น เซนอฟค่อยๆจับมัน เมื่อเขาจับมันไฟสีดำเริ่มเผาไหม้ตัวเขาและแสดงให้เห็น ปีกสีดำสนิทกางออก ชุดเกราะสีดำสนิทราวกับพร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง
"จงตายไปให้หมด"เซนอฟ
หรือมันจะจบแค่นี้
ท่ามกลางดินแดนที่เคยเป็เมืองยิ่งใหญ่ถูกทำลาย ในไม่กี่ชั่วโมง
เซนอฟถือเคียวสีดำสนิท และชุดเกราะสีดำราวกับมันจะดูดทุกอย่างเข้าไป
"คราวนี้พวกเ้าจะรอดอีกใหม"เซนอฟพูดพลางดีดนิ้วเสียงดัง เเสงอาทิตย์มืดลงอีกครั้ง ปรากฏภาพของอุกกาบาตสีดำนับสิบพุ่งลง
เนลนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้นดินโดนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้แต่มองดูอุกกาบาตนั้น
องครักษ์ทั้งหกก็ยอมรับชะตากรรมโดยยืนมองเพียง
ทันใดนั้น ตราเวทย์นับสิบก็เกิดขึ้น มันค่อยๆคลุมอุกกาบาตั์สีดำเ่าั้แล้วก็หายไปกับตา โดยใช้เวลาเพียงแค่เสี้ยววินาที เมื่อเซนอฟเห็นก็ชะงักอยู่ครู่หนึ่ง
"มายังไงขอรับ ท่านาาเพลิงนิลผู้ยิ่งใหญ่"เสียงปริศนาดังขึ้นอย่างไร้ที่มา
"แก....."เซนอฟกัดฟันกรอด
"ใจเย็นๆครับ ข้าไม่ได้้าขัดความสนุกท่านนะ แต่ข้าอยากจะหาความรู้สักหน่อยขอรับ"เสียงปริศนา
"ออกมาเลยอามู!! มีแค่แกเท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้!!"เซนอฟะโออกมาเสียงดัง
"อามู!!!หนึ่งในสามจอมเวท แห่งหอคอยไฮท์ครีด!! เขาอยู่นี้หรอ!!"เดลลอนใกับคำพูดที่เซนอฟบอก
เ้าของเสียงค่อยๆออกมาจากเศษซากของบ้านหลังหนึ่ง เป็ชายใส่ผ้าชุดคลุมสีเงิน สง่างาม ดูจากใบหน้าที่ดูคมสัน ดวงตากลมโตและยังหนุ่มอยู่มาก ในมือมีผลแอปเปิลที่กัดแล้ว
"แอปเปิลที่นี้อร่อยดีนะ ข้าเสียดายจัง ท่านทำพังหมดเลย เฮ้อ ...ท่านจะลองชิมไหมฝ่าา?"อามู
"เ้าอย่ามาตลก เ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วมาขัดขวางข้าทำไม"เซนอฟ
"เออ...พอดี มีคนเรียกมานะ พอดีเขาเล่าให้ข้าฟังว่าที่นี่มี เปลวเพลิงสีฟ้านะ ข้าไม่เคยรู้เลยนะ ว่ามีเปลวเพลิงสีนี้อยู่บนโลกของเราด้วย ข้าขอท่านไปศึกษาได้ไหม"อามูพูดอย่างหน้าตาเฉยแล้วกัดแอปเปิลคำต่อไป
"แกกล้าดียังไง มาขัดข้าเพราะเื่แค่นี้ อยากลองดีกับข้าใช่ไหม"เซนอฟ
"ท่านอยากจะลองสู้กับข้าจริงๆรึ มันจะไม่สนุกนะซิขอรับ ท่านาเ็จากการสู้กับราชันย์เพลิงสีเืมา แล้วยังมาสู้กับเ้าเด็กพวกนี้อีก และท่านก็น่าจะรู้ว่าข้าเป็ใคร ข้าว่าท่านควรกลับไปก่อน ข้าสัญญาว่าเมื่อข้ารู้คำตอบทุกอย่างข้าจะพาเขาไปหาท่านแต่โดยดีเลยละ"อามูยิ้มใส่เซนอฟ
เซนอฟเงียบจ้องมาที่อามู ไม่กะพริบตา ทันใดนั้นเปลวเพลิงสีดำ ก็ลุกไหม้รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็ดับลง
"จงทำตามที่สัญญา ไม่งั้นข้าจะลบหอคอยไฮท์ครีด ออกจากโลกนี้"เซนอฟพูดด้วยนํ้าเสียงนิ่ง เปลวเพลิงสีดำลุกไหม้แรงขึ้นคลุมตัวเซนอฟ แล้วพุ่งขึ้นฟ้าราวกับดาวหาง ฝุ่นควันลอยฟุ่ง
จากนั้นอามูก็เดินมาหาเนลหยุดยืนมองเนลที่นอนอยู่อย่างไร้เรี่ยวแรง
"เจอมาหนักเลยเ้าหนู"อามูบอกกับเนลแล้วส่งแอปเปิลให้เนล
"กินซะ มันช่วยเ้าได้"อามู เนลกัดแอปเปิลคำใหญ่ แผลต่างๆก็สมานกันอย่างรวดเร็ว แต่กับแขนที่ขาดมันไม่สามารถที่จะต่อได้ แต่มันห้ามเืไม่ให้ไหล
"แขนของเ้ามันขาดนี่.....ปล่อยไว้แบบนี้ก่อนแล้วกัน สงสัยมีเื่ต้องสอนนายอีกเยอะแน่ๆ"อามู
ตอนนั้นเขาก็หลับไป...
3K
