ตอนที่ 15 ผู้น้อยลงมือก่อน
อ้านอีไปยกเก้าอี้จากห้องบรรทมท่านอ๋องมาตรงหน้าเขาอีกตัว จิ้งเยี่ยย่อตัวลงนั่งเรียบร้อยจึงหันมากล่าวกับอ้านจิ่วที่คุกเข่า “เ้าลุกขึ้น”
อ้านจิ่วลุกขึ้นมายืนข้างกายจิ้งเยี่ยอย่างเชื่อฟัง สองมือยังประคองผลไม้ที่ท่านอ๋อง้าอยู่เช่นเดิม
จิ้งเยี่ยหยิบผลไม้เข้าปากลูกหนึ่ง พลางมองอ้านอีที่คุกเข่าและกล่าว “ในเมื่อเ้าเป็ผู้กำกับดูแลองครักษ์ลับ เช่นนั้นเื่ที่ข้าพูดเมื่อครู่ก็ควรจะคิดบัญชีกับเ้าสินะ พวกเ้าองครักษ์ลับไปมีเื่ขัดแย้งกับองครักษ์เงาของรัชทายาท ทั้งยังขับไล่พวกเขาไปจากจวนอ๋อง คิดจะหาเื่ให้ข้าอย่างนั้นหรือ”
“ผู้น้อยผิดไปแล้วขอรับ ขอท่านอ๋องลงโทษด้วย” อ้านอีก้มลงกล่าวเสียงหนัก
จิ้งเยี่ยหรี่ตามองคนพูดอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะถอนใจกล่าว “ถ้าอย่างนั้นก็...” ยังไม่ทันเอ่ยปาก ผู้ที่ประคองผลไม้ข้างกายพลันคุกเข่าลง ผลไม้แดงสดหล่นกลิ้งมาอยู่ข้างเท้าเขา
“เป็ความผิดผู้น้อยขอรับ คนที่ขับไล่องครักษ์เงาไปคืออ้านจิ่วเอง ขอนายท่านโปรดลงโทษด้วย!” อ้านจิ่วกล่าวด้วยเสียงหนักแน่นดังกังวาน ทั้งยังโขกศีรษะอย่างแรงอีกสามครา เสียงที่ดังปึกๆ ชวนให้คนรู้สึกหวั่นใจยิ่ง
จิ้งเยี่ยขมวดคิ้วมุ่น อ้านจิ่วที่ดูไปแล้วเฉยชา ไม่รู้สึกรู้สาและไม่สนใจใคร ดันไปมีเื่กับองครักษ์เงาเสียได้ หากเขาไม่พูดออกมาเอง ตนก็ยังไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ
“ผู้น้อยดูแลไม่ดีเอง ขอท่านอ๋องลงโทษด้วยขอรับ” อ้านอีกล่าว
“ทำไม องครักษ์เงาสองคนนั่นล่วงเกินเ้าหรือ” จิ้งเยี่ยนึกสนใจขึ้นมา จึงกระดิกนิ้วเรียกอ้านจิ่วที่คุกเข่าอยู่ “เข้ามาสิ มาตรงหน้าข้านี่”
อ้านจิ่วเดินเข่ามาอยู่ข้างเท้าจิ้งเยี่ยแล้วตอบ “ไม่ได้ล่วงเกินผู้น้อยขอรับ”
“เช่นนั้นเป็เพราะเ้าไปขัดหูขัดตาพวกเขา เลยจงใจหาเื่หรือ” จิ้งเยี่ยพูดกลั้วหัวเราะเบาๆ พอคิดว่าอ้านจิ่วก่อเื่ด้วยเหตุผลเช่นนี้ก็รู้สึกว่าน่าสนใจเป็พิเศษ
“มิได้ขอรับ”
จิ้งเยี่ยเคาะนิ้วกับที่เท้าแขน ก่อนจะครุ่นคิดแล้วกล่าว “เป็เพราะพวกเขารู้ว่าเ้าคือคนที่รัชทายาทตามหาตัวมาตลอด ทั้งยังเอาชนะผู้บัญชาการองครักษ์เงาของคนเ่าั้ได้ถึงสามครั้ง จึงจงใจท้าทายเ้างั้นหรือ” นี่เป็เหตุผลที่เขาคิดว่าน่าจะเป็ไปได้ที่สุด และน่าจะเข้ากับนิสัยของอ้านจิ่วยิ่งกว่าเื่อื่น
แต่อีกฝ่ายยังคงก้มหน้ากล่าว “ไม่ได้ท้าทายขอรับ”
คราวนี้ซู่ชิงอ๋องนึกไม่ออกแล้ว พลันทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับเพ่งตามองด้วยสายตาลึกล้ำ “หรือว่าเ้าเป็คนลงมือก่อน”
“ขอรับ”
มือของจิ้งเยี่ยลื่นหลุดจากที่เท้าแขน “อะไรนะ เ้าเป็ฝ่ายหาเื่พวกเขาก่อนจริงหรือ”
“ผู้น้อยเป็ฝ่ายลงมือก่อนขอรับ” อ้านจิ่วพูดหน้าตาเฉย ไม่มีอิดเอื้อนแม้แต่น้อย
คราวนี้หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของท่านอ๋องได้คลายออก ‘นี่มันน่าสนใจเกินไปแล้ว ถึงกับทำให้อ้านจิ่วอดไม่ไหวลงมือก่อนซะด้วย’ “เพราะเหตุใด”
“...”
ตลอดเวลาที่ผ่านมา นี่เป็ครั้งแรกที่ท่านอ๋องถามแล้วอ้านจิ่วไม่ตอบในทันที ถึงขนาดผู้เป็นายรออยู่ชั่วครู่ เ้าตัวยังคงไม่เอ่ยปาก อีกทั้งดูจะไม่อยากตอบคำถามนี้
ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งรู้ว่าอ้านจิ่วแอบหลบออกจากจวนอ๋องไป ตอนนี้เ้านี่ยังมีอาการผิดปกติขึ้นมาอีก จิ้งเยี่ยพบว่าเ้าหนุ่มที่ดูเหมือนทึ่มทื่อซื่อบื้อผู้นี้ ดูๆ ไปก็ยิ่งน่าสนุกขึ้นทุกที
“ไม่ตอบข้าหรือ เื่นี้ถือว่ามีโทษหนักเลยนะ ทำให้ข้าผิดใจกับรัชทายาท หมายจะให้ข้าบาดหมางกับเขา ข้าไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ แน่” จิ้งเยี่ยเตะผลไม้แดงเปื้อนดินลูกหนึ่งที่อยู่ข้างเท้า “เ้านี่ช่างสิ้นเปลืองเสียจริง ข้ายังไม่ได้กิน กลับกล้าโยนลงพื้น เช่นนั้นให้เ้าแล้วกัน”
“ขอบคุณนายท่าน” อ้านจิ่วพูด พลางหยิบผลไม้แดงบนพื้นลูกหนึ่งส่งเข้าปาก ตามมาด้วยลูกที่สองและสาม กระทั่งกินลูกสุดท้ายไปจนหมด
จิ้งเยี่ยมองดูด้วยสายตาเ็า หัวคิ้วขมวดมุ่น เรียวนิ้วบีบที่เท้าแขนแน่น
524
![เกิดใหม่ในร่างคุณชายสามแห่งตระกูลเฟย [ มี E-book ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689778299_34862702.webp)