นางยิ้มอย่างพึงพอใจละสายตาจากบ่อน้ำพุมองไปยังทุ่งหญ้ากว้างไกล ก่อนจะวกสายตาไปที่กระท่อมหลังน้อยรีบก้าวเท้าตรงไปสำรวจในทันที
ภายในกระท่อมมีเพียงเตียงนอนหนึ่งหลังชั้นวางตำราที่มีตำราวางเรียงรายอยู่นับสิบเล่มแน่นอนว่าเป็ภาษาโบราณซึ่งนางอ่านไม่ออก ไม่รู้ว่ามันเขียนสิ่งใดเอาไว้มีสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือ[1]วางอยู่บนโต๊ะนางใช้พู่กันกับหมึกโบราณเป็เสียที่ไหนกันไม่ใช่ว่าสิ่งนี้มันเปล่าประโยชน์สำหรับนางหรอกหรือ
มีห้องครัวสำหรับทำอาหารด้วยมีเพียงอุปกรณ์พวกเตาหม้อกระทะเหล็ก แต่กลับไร้เงาของวัตถุดิบประกอบอาหาร
ในกระท่อมหมดความน่าสนใจไปเพียงเท่านั้นแต่พอเปิดประตูด้านหลังกระท่อมออกไปพลันดวงตาของนางก็สว่างจ้าขึ้นด้วยทิวทัศน์แสนงดงาม มีธารน้ำไหลมาจากที่ไหนสักแห่งนางลองชิมดูแล้วไม่ปรากฏว่ามีพลังพิเศษแต่อย่างใด แตกต่างจากน้ำพุใจกลางลานต้นไม้น้อยใหญ่เรียงรายอยู่รอบด้าน
มีต้นผิงกั่ว[2]อยู่สามต้น ซึ่งผลของมันสีแดงสุกเต็มต้น รีบเอื้อมมือออกไปเด็ดมาชิมดูผลหนึ่งเซี่ยซือซืออ้าปากกว้างกัดดังกร๊วบ !ผิงกั่วผลนี้หวานอร่อยสดชื่นนัก รสชาติดีกว่าในโลกยุคปัจจุบันของนางเสียอีกผลไม้ในมิติพิเศษนี้กินไปแล้วรู้สึกร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ
ทำอย่างไรจะนำผลผิงกั่วพวกนี้กลับไปให้น้องๆ ของนางกินได้แบบไม่มีคนสงสัย เฮ้อเห็นทีนางไม่สามารถนำผลไม้พวกนี้ออกไปด้านนอกได้อย่างตั้งใจต้องหาโอกาสขึ้นไปบนเขาถึงจะบอกคนอื่นได้ ว่านางเก็บมันมาจากบนนั้น
อาซานน้องเล็กพวกเ้าอดทนไว้ก่อนนะเอาไว้ทุกอย่างเรียบร้อยข้าจะให้พวกเ้าได้ชิมผลผิงกั่วแสนอร่อยพวกนี้
ทันใดนั้นนางเหลือบเห็นผลไม้ชนิดหนึ่งเป็เครือสีแดงอยู่ด้านหลังต้นผิงกั่ว นี่เรียกว่าดงเฉ่าเหมย[3]ได้เลยนางรีบเด็ดผลสีแดงสุกปลั่งออกมาชิมดู
อื้ม !หวานอร่อย แทบทนรอไม่ไหวให้น้อง ๆ ของนางได้กินด้วย
เซี่ยซือซือเด็ดผลเฉ่าเหมยมานั่งกินใต้ต้นผิงกั่วจนอิ่มแปล้ยามนี้นางสำรวจพื้นที่มิติพิเศษจนหมดทุกซอกมุมแล้วสรุปได้ว่ามีน้ำพุวิเศษรักษาอาการาเ็ภายนอกได้ส่วนภายในนางต้องทดลองกับคนป่วยจริงดูเสียก่อน เื่ดื่มแล้วเพิ่มกำลังวังชานั้นนางไม่สามารถใช้ได้พร่ำเพรื่อ ไม่รู้ด้วยว่ามีผลข้างเคียงต่อร่างกายหรือไม่
พบเจอผลไม้สองชนิดในมิติแห่งนี้เรียกว่ามีของกินแบบไม่ต้องกลัวหิวตาย มีที่นอนในกระท่อมอีกด้วยเป็บ้านพักตากอากาศขนาดย่อมได้เลย นางมองไปที่ลำธารขนาดความกว้างราวหนึ่งผิ่ง[4] ต้นตอของน้ำมาจากน้ำตกชั้นบนแต่นางมองไม่เห็นสิ่งใด นอกจากเมฆหมอกบนท้องฟ้าก้มหน้ามองเข้าไปในลำธารกลับเห็นสัตว์น้ำบางตัวว่ายน้ำไปมาอยู่ด้านล่างพวกมันเป็ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง
นี่ไม่เรียกว่ามีของกินให้นางแล้วหรอกหรือหากมีข้าวสารธัญพืชด้วยก็คงดี เพราะไม่มีเลยเป็ปัญหาด้านอาหารหลักของนางกับน้อง ๆแต่คิดในแง่ดีอย่างน้อยวันข้างหน้า นางไม่ต้องเดือดร้อนเื่อาหารการกินอีกต่อไปเพียงแต่นางต้องระมัดระวัง เื่การหยิบฉวยอาหารออกจากมิติพิเศษแห่งนี้มิเช่นนั้นจะมีแต่ความสงสัยตามมา จนกลายเป็ปัญหาใหญ่ขึ้นในภายภาคหน้า
มิติพิเศษแห่งมีประโยชน์ต่อตัวนางค่อนข้างมากเว้นเสียแต่เื่เงิน ต้องหาเงินแล้วสินะ !
เสียงกุกกักดังขึ้นจากด้านนอกเซี่ยซือซือรีบหลับตาพาตัวเองออกมาจากมิติพิเศษพอลืมตาขึ้นพบน้องชายของนางกำลังนั่งยอง ๆ จ้องนางอยู่ด้วยใบหน้างัวเงีย
“ท่านพี่เหตุใดท่านไม่นอนบนเตียงเล่า”เ้าตัวน้อยถามพลางขยี้ตาไปด้วย ปกติตื่นมาต้องได้นอนกอดพี่สาวคนโตด้วยความเคยชินทำให้เซี่ยซือหยาง ใช้ขาสั้น ๆ ปีนลงเตียงนอนมาหาเซี่ยซือซือจนได้
“น้องเล็กตื่นแล้วหรือ”นางอุ้มเ้าตัวน้อยเข้ามากอดเอาไว้ ปรายตาไปมองน้องสาวบนเตียงเห็นนางเองก็ตื่นขึ้นมาเหมือนกัน แต่จำเป็ต้องทำเป็นอนนิ่งต่อ
“นี่ก็เย็นมากแล้ว เ้าหิวแล้วใช่ไหม”
“ข้าค่อนข้างหิวนิดหน่อยท่านพี่”เซี่ยซือหยางกล่าวอย่างเอียงอาย ใช้มือน้อยลูบท้องแบน ๆ ของตนเองไปด้วย
“ข้ามีมันฝรั่งอยู่เ้าเอาไปกินก่อนเถิด กินเสร็จแล้วค่อยไปอาบน้ำ ตัวเ้ามีกลิ่นเหม็นเน่ามาก”
ใจจริงนางอยากหายตัวเข้าไปในมิติพิเศษแก้ผ้าลงอาบน้ำในลำธารด้วยซ้ำไป เกรงว่าน้อง ๆ ตื่นขึ้นมาไม่เห็นนางแล้วจะใ
“ท่านพี่ก็เหม็นเหมือนข้า”
“เ้าเด็กนี่กล้าว่าข้าหรือ”นางบีบจมูกน้อย ๆ น้องชายแล้วบิดไปมาเบา ๆลุกเดินไปหยิบมันฝรั่งบนโต๊ะมายื่นให้น้องเล็กส่วนน้องสาวนั้นรอเ้าตัวน้อยกินอิ่มอาบน้ำเสร็จจนถึงนอนหลับไปก่อนค่อยปลุกนางขึ้นมากิน
“ท่านพี่น้ำในถังหมดแล้วจะเอาน้ำที่ไหนมาอาบหรือขอรับ”
“ข้าไปตักเองเ้ากินมันฝรั่งอยู่นี่ไปก่อน ข้าตักเต็มถังเมื่อใดจะมาเรียกให้ไปอาบ”นางหยิบหัวมันของตนเองให้น้องชายไปด้วยระหว่างนั้นหยดน้ำพุวิเศษลงในกาน้ำต้มอีกหนึ่งหยดเพื่อให้น้องทั้งสองมีเรี่ยวแรงขึ้นมาหน่อย
“อื้มข้าจะรอท่านพี่มาเรียกข้าไปอาบน้ำอยู่ตรงนี้แหละ”เด็กน้อยอ้าปากกัดมันฝรั่งเผาพร้อมยิ้มหวานให้คนเป็พี่สาว
น่ารักจริงเชียวน้องชายใครก็ไม่รู้
ในโลกปัจจุบันนางเป็ลูกคนเดียวพ่อแม่นั้นหย่าร้างแยกกันไปมีครอบครัวใหม่คนละทิศทางเรียกได้ว่าแทบใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังมาั้แ่มัธยมต้นกระทั่งจบมหาวิทยาลัยได้เข้าทำงาน และจบชีวิตบนโต๊ะทำงานด้วยวัยเพียงยี่สิบห้าปีชีวิตในโลกนี้แม้ไม่ได้สุขสบาย แต่กลับได้รับความรักจากน้องทั้งสองอย่างท่วมท้นหัวใจของนางจะไม่หวั่นไหวในความรักนี้ได้อย่างไรเซี่ยซือซือยกฝ่ามือขยี้เส้นผมน้องชายด้วยความเอ็นดูก่อนเดินจากไป
เซี่ยซือซือยืนมองถังน้ำเปล่าในห้องอาบน้ำบ้านสกุลเซี่ยตั้งอยู่บริเวณท้ายของหมู่บ้าน ยามใช้น้ำต้องออกไปหาบที่แม่น้ำเข้ามาั้แ่บ้านสามขาดบิดามารดาไปทุกคนในบ้านผลักหน้าที่นี้ให้เป็ของเซี่ยซือซอกับน้องสาว ช่างหน้าไม่อายกันจริง ๆเด็กตัวผอมบางอย่างพวกนาง ต้องแบกน้ำมาให้คนทั้งบ้านได้ใช้กันคิดถึงเื่นี้แล้วแค้นใจยิ่งนัก
นางมองซ้ายขวาเมื่อไม่เห็นใครจึงหยิบถังไม้เข้าไปตักน้ำในมิติพิเศษออกมาใส่ถังไม้ในห้องอาบน้ำตักไปจนเต็มถังถึงได้กลับไปเรียกน้องชายมาอาบ นางอาบน้ำให้เ้าตัวน้อยถึงสามรอบกว่าคราบไคลสกปรกจะหมดไปจากตัวของเซี่ยซือหยางกลายเป็หนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังขึ้นมาคอยดูเถอะนางจะขุนให้น้องเล็กตัวจ้ำม่ำสมวัยให้จงได้
“เ้าสวมชุดใหม่เถอะน้องเล็กพรุ่งนี้ข้าจะได้เอาตัวนี้ไปซักตากให้” นางรื้อเสื้อผ้าชุดสำรองออกมาสภาพเก่าผ่านการปะชุนมาอย่างสาหัสสากรรจ์ แต่ยังแลดูสะอาดสะอ้านอยู่พวกนางสามพี่น้องมีเสื้อผ้าไว้ผลัดเปลี่ยนกัน คนละสองสามชุดเท่านั้น
นางเปลี่ยนเสื้อผ้าให้น้องชายเสร็จพระอาทิตย์ก็ตกดินพอดี คาดว่าวันนี้ท่านหมออวี่คงไม่ได้เอายามาให้แล้ว
“น้องเล็กเ้าอยู่ดูแลพี่รองของเ้าไปก่อนนะข้าจะไปอาบน้ำก่อน อ้อ เ้าห้ามเอานิ้วไปจิ้มพี่รองของเ้าเด็ดขาดรู้ไหม”นางหันมากำชับน้องชาย เกรงว่าหากลงมือหนักเกินไปเซี่ยซานซานจะทนนอนนิ่งต่อไปไม่ไหว
“ได้ท่านพี่” แต่เอ๋ท่านพี่ของข้ารู้ได้อย่างไร ว่าข้าทำเื่นั้นกับพี่รอง?
เื่นี้เซี่ยซือหยางคงคิดไม่ออกไปตลอดชีวิตของเขา
เซี่ยซือซือหยิบเสื้อผ้าไปชุดหนึ่งนางเข้าไปในห้องอาบน้ำ ตักน้ำจากมิติพิเศษมาเทลงในถังไม้ เพื่อให้น้องสาวได้มาอาบเมื่อเต็มถังแล้วจึงหายตัวเข้าไปในมิติพิเศษ ถอดเสื้อผ้าลงไปแช่น้ำในลำธารดวงจันทร์กลมโตสาดแสงลงมา ทำให้นางสามารถมองเห็นพื้นที่บริเวณรอบ ๆ ได้ อีกทั้งนางยังเข้าไปจุดตะเกียงภายในกระท่อมเพิ่มแสงสว่างรอบ ๆ ตัวบ้านอีกด้วย ในเมื่อเป็มิติพิเศษของนางเหตุใดนางต้องกลัวด้วย คิดได้เช่นนั้นก็แหวกว่ายไปมาในลำธารอย่างสบายใจ
ไม่ได้ ๆข้าจะสบายใจว่ายน้ำเล่นอยู่ที่นี่คนเดียวไม่ได้
เมื่อนึกถึงความเป็พี่สาวคนโตของบ้านทำให้นางรีบอาบน้ำให้เสร็จ จัดการซักเสื้อผ้าที่ลำธารในมิติพิเศษไปเลยก่อนนำกลับมาตากไว้ที่หลังบ้านของตนเอง
ค่ำคืนนี้ทุกอย่างเป็ไปตามที่นางวางแผนเอาไว้เมื่อกล่อมน้องชายจนหลับสนิทไปแล้ว นางก็ปลุกน้องสาวให้ตื่นมากินมันเผาและพาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เรียบร้อย
“ท่านพี่ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายของข้ามันแปลกไป”เซี่ยซานซานโอบแขนรอบตัวเองราวกับได้พบเจอสิ่งแปลกใหม่
“แปลกอย่างไรอาซาน”เซี่ยซือซือขมวดคิ้วแน่นรีบขยับเข้าไปจับเนื้อตัวน้องสาวดู“เ้ารีบบอกอาการข้ามาเร็วเข้า” นางคิดว่านี่อาจเป็ผลเคียงข้างจากการหยดน้ำพุวิเศษลงในกาน้ำต้มให้น้องสาวดื่ม
“เหมือนข้าจะมีเรี่ยวแรงมากขึ้นเ้าค่ะ”
อ้อ นั่นเป็ผลดีจากการดื่มน้ำพุวิเศษหาใช่เื่ร้ายอย่างที่นางนึกกลัวไม่ นางหยดลงไปแค่หยดเดียวหน้าผากที่บวมนูนยังไม่ยุบหาย แต่ร่างกายภายในกลับมีเรี่ยวแรงขึ้นนับว่านางใช้น้ำพุวิเศษได้ถูกวิธีแล้ว
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว เ้ารีบนอนเถอะอาซาน”นางเอนตัวน้องสาวลงนอน
แต่ก่อนที่เซี่ยซานซานจะปิดเปลือกตาลงนางก็เอ่ยขึ้นมาลอย ๆ “พรุ่งนี้ท่านป้าถานจะมารับตัวท่านพี่ไปแล้ว”
“อืม”อายุเพียงเท่านี้ต้องมีสามีพิการเสียแล้ว ซือซือเ้าช่างโชคร้ายยิ่งนัก
คิดถึงเื่ราวที่นางต้องเผชิญในวันพรุ่งนี้ไม่ว่าจะคิดอย่างไรนางก็ไม่อาจเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าได้อยู่ดีคงได้แต่ปล่อยให้เป็ไปตามธรรมชาติของมันเองไม่ช้าสองพี่น้องก็เข้าสู่ห้วงนิทราตามน้องเล็กไป
[1] สี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือคือ กระดาษ หมึก พู่กัน แท่นฝนหมึก
[2] ผิงกั่ว คือแอปเปิ้ล
[3] เฉ่าเหมย คือ สตรอเบอรี่
[4] หนึ่งผิ่ง คือ 3.3เมตร
12K
