บทที่ 146
ขยายกิจการ
ในตอนนี้ผ่านมาสามวัน
แผนการขยับขยายตัวฟาร์มสัตว์ให้มันใหญ่โตมากขึ้นได้ถูกอนุมัติและเริ่มทำการดำเนินการอย่างรวดเร็ว
ในตอนนี้หลังจากการตรวจสอบทำให้ล่วงรู้ว่าเนื้อสัตว์ที่ได้มาจากฟาร์มสัตว์มันเองก็เป็นเนื้อสัตว์ที่มีคุณภาพแถมยังมีจำนวนที่มากขึ้น
น้ำพลังวิญญาณแล้วก็อาหารพลังวิญญาณที่ให้กับสัตว์มันเป็นสิ่งที่สามารถทำให้สัตว์เจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็ว
ไม่เพียงแค่เจริญเติบโตและเพาะพันธุ์อย่างรวดเร็วเท่านั้นแต่มันยังทำให้คุณภาพของเนื้อนั้นดีเป็นอย่างมาก
และเพราะแบบนั้นมันเลยทำให้ตอนนี้ฟาร์มสัตว์มันต้องขยับขยายให้ใหญ่โตมากขึ้น
ส่วนแผนการจัดตั้งร้านเนื้อมันเองก็เริ่มดำเนินการแล้วเช่นเดียวกัน
ถนนทางทิศใต้ทั้งเส้นจางหยวนซื้อเอาไว้ตอนนี้มีกิจการร้านเนื้อเพิ่มมาอีกหนึ่งแห่งมันก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี
เรียกได้ว่าทุกอย่างอยู่ภายในแผนการควบคุมของเขา
ถ้ามีร้านเนื้อเพิ่มมากขึ้นคนที่สนใจเนื้อคุณภาพดีก็จะมาซื้อมากขึ้น
จางหยวนตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ในตอนแรกแล้วเขาตั้งใจว่าจะพัฒนาถนนเส้นนั้นให้เป็นเหมือนกับถนนเศรษฐกิจขนาดใหญ่
กลายเป็นย่านการค้าที่ผู้คนทั้งภายในเมืองแห่งนี้และผู้คนจากต่างเมืองต่างอยากมาเดินชม
เพราะแบบนั้นสิ่งที่จำเป็นก็คือการที่จำเป็นจะต้องมีกิจการอย่างหลากหลายตั้งอยู่ภายในสถานที่แห่งนั้น
ในตอนนี้กิจการที่ตั้งอยู่ภายในสถานที่แห่งนั้นมีร้านผักวิญญาณแล้วก็มีร้านอาหารที่กำลังไปได้สวย
ส่วนกิจการใหม่อีกสองกิจการที่กำลังคิดจะก่อตั้งขึ้นมามันก็คือโรงผ้าไหมแล้วก็ร้านเนื้อ
จางหยวนคิดว่าในตอนนี้ทุกอย่างมันจะเริ่มเติบโตไปอย่างรวดเร็วเป็นอย่างมากการพัฒนาอย่างรวดเร็วเช่นนี้คงจะต้องขอบคุณเงินทุนจำนวนมหาศาล
แล้วก็พวกของวิเศษที่ได้มาจากร้านค้าราชวงศ์
ถ้าไม่มีของวิเศษที่ได้มาจากร้านค้าราชวงศ์แน่นอนว่าคงจะไม่สามารถพัฒนากิจการของตนเองได้รวดเร็วขนาดนี้
เมื่อลองเทียบดูแล้วเขาถือว่าเป็นคนที่สามารถพัฒนากิจการของตนเองได้รวดเร็วเป็นอย่างมาก
เศรษฐีบางคนจำเป็นต้องใช้เวลาสิบถึงยี่สิบปีกว่าที่จะก่อตั้งร้านอาหารของตนเองให้มั่นคงได้
แต่กิจการทั้งหมดในตอนนี้ของจางหยวนเขาใช้เวลาในการสร้างมันเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น
ในตอนนี้ภายในเมืองผู้คนมากมายยังจับตามองเขาในฐานะเศรษฐีรุ่นใหม่ที่มีความสามารถ
เขายังถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในเศรษฐีของเมืองจินหยวนไปเรียบร้อยแล้ว
จางหยวนแม้ว่าจะเป็นคนพิการที่มีขาข้างนึงพิการแต่ว่าเขาก็ไม่เคยโดนดูถูกกับผู้คนมากมาย
ในตอนนี้จางหยวนนั่งอยู่ภายในห้องทำงานของตนเอง
นั่งอ่านกระดาษประมาณสองสามแผนที่วางอยู่บริเวณด้านหน้าของเขากำลังนั่งมองกระดาษพวกนั้นอ่านพวกมันอย่างจริงจังและคิดภายในใจ
“ ไม่คิดเลยว่าท่านโม่จะสามารถคาดเดาได้ถูกต้องแบบนี้”
“ ในตอนนี้เขาคงจะได้เงินจำนวนมหาศาลจากการซื้อที่ดินไป”
เรื่องที่จางหยวนกำลังอ่านอยู่ในตอนนี้มันคือเรื่องรายงานเกี่ยวกับที่ดินของท่านโม่
โม่เยี่ยนที่ประมูลที่ดินไปถึงสองแสนตำลึงความคิดของเขานั้นถูกต้องในขณะที่ผู้คนมากมายนั้นกำลังหวาดกลัวว่าตนเองนั้นจะได้กำไรหรือเสียกำไร
แต่ว่าเขานั้นกลับยื่นประมูลที่ดินด้วยจำนวนเงินมหาศาล
หลังจากที่ทำการยื่นประมูลที่ดินไปหลังจากนั้นไม่นานเขาก็เริ่มทำการสำรวจ
ข่าวรายงานที่ถูกส่งมาภายในแผ่นกระดาษนี้เป็นข่าวที่ผู้คนมากมายภายในยุทธภพต่างล่วงรู้กันดี
ในตอนนี้เศรษฐีโม่ได้ค้นพบแหล่งเงินขนาดใหญ่นั่นคือแร่หายากจำนวนมากภายใต้ที่ดินห้าร้อยหมู่
แร่หายากจำนวนมหาศาลที่อยู่ภายใต้พื้นดินที่มีจำนวนกว้างขวางถึงห้าร้อยหมู่ในครั้งนี้ก็เกรงว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็คงจะสามารถทำกำไรได้จากการประมูลที่ดินไปมากกว่าหนึ่งเท่าอย่างแน่นอน
ทรัพย์สินเพิ่มขึ้นในช่วงเวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือนที่ทำการประมูลที่ดินไป
แร่ที่หลับไหลอยู่ภายใต้ที่ดินผืนนั้นจากการประเมินของผู้คนมากมายและเหล่าเศรษฐีจำนวนมากพวกเขาประเมินว่าแร่ที่หลับใหลอยู่ภายใต้ที่ดินผืนนั้นคงจะมีราคาไม่ต่ำกว่าห้าแสนตำลึงอย่างแน่นอน
จำนวนเงินมหาศาลเช่นนี้ทำให้ผู้คนมากมายรู้สึกเสียดายที่ตนเองนั้นไม่กล้าลงทุนลงแรงไปกับมัน
แต่จะพูดก็พูดเถอะโม่เยี่ยนใช้เวลานับเดือนในการค้นหาแร่ภายใต้พื้นดินเสียกำลังคนไปเป็นจำนวนมาก
แต่ว่าเขาเองก็ยังมั่นใจว่าภายในนั้นมีขุมสมบัติอยู่
หลังจากที่ขุดหาบริเวณใต้ดินเป็นเวลานานเขาเองก็ได้พบเจอจริงๆเรียกได้ว่าการลงทุนในครั้งนี้เค้าต้องเป็นคนที่ใจกล้าและเป็นคนที่บ้าเป็นอย่างมาก
แต่ว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมามันเองก็ยิ่งใหญ่
จางหยวนแสดงรอยยิ้ม “ ยอดเยี่ยมอื่นคนพวกนี้น่าชื่นชมจริงๆ ”
“ ภายในยุทธภพแห่งนี้และภายในยุคสมัยการค้าแบบนี้จะมีพ่อค้าสักกี่คนกันที่ยอมเสียเงินของตนเองเพื่อการลงทุน ”
“ พ่อค้าส่วนใหญ่ภายในยุคสมัยแห่งนี้ต่างแสวงหากำไร”
“ พวกมันไม่อยากสูญเสียเงินเก็บของตนเองจำนวนมากไปเพราะแบบนั้นจึงไม่ได้เงินก้อนโต”
“ เอาเถอะจากการที่ได้ที่ดินและได้เหมืองแร่จำนวนมหาศาลไปตระกูลโม่คงจะใหญ่โตขึ้นเป็นอย่างมาก”
“ ในตอนนี้คงจะเรียกได้ว่าเป็นตระกูลเศรษฐีอันดับต้นๆของราชวงศ์แห่งนี้เลยก็ว่าได้”
“ พวกเศรษฐีภายในเมืองหลวงก็คงจะสั่นคลอนกันบ้างแต่ในขณะเดียวกันมันเองก็กลายเป็นเป้าสายตาของราชสำนัก ” จางหยวนแสดงใบหน้าจริงจัง
เมื่อลองคิดดูแล้วการที่เขามีเงินเพิ่มขึ้นจำนวนมหาศาลจากการได้ของเหมืองแร่หายากน่าจะสำนักคงจะจับตาดูเป็นพิเศษ
ในตอนนี้อย่างที่กล่าวไปทางด้านราชสำนักกำลังหาวิธีการในการลดทอนอำนาจของพ่อค้า
ตระกูลโม่ได้รับเหมืองแร่หายากไปเทียบเท่ากับว่าเป็นของที่ช่วยดึงดูดสายตาไปเป็นอย่างมาก
แต่ว่าโม่เยี่ยนเองก็ไม่ใช่คนโง่อย่างไรเสียเขาก็คงจะหาวิธีในการรับมือเกี่ยวกับเรื่องนี้เอาไว้แล้วบ้าง
จางหยวนค่อยๆลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองมองตรงออกไปด้านนอกแล้วก็พูดขึ้นมา“ ตัวของข้าเองก็คงจำเป็นต้องลงมือบ้างแล้ว”
“ รีบทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จจะได้ขยับขยายกิจการของตนเองให้เพิ่มมากขึ้น”
…
ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน
ฤดูหนาวยังคงปกคลุมภายในทวีปแห่งนี้ หิมะสีขาวโพลนยังคงโปรยปรายลงมาจากบริเวณด้านบน
ในตอนนี้ผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มๆหลังจากที่มีข่าวคราวว่าตระกูลโม่ได้ครอบครองเหมืองแร่หายาก
ผ่านมาหนึ่งเดือนเต็มๆในตอนนี้มีหลายๆอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป
ทางด้านของจางหยวนลงมือทำการพัฒนากิจการของตนเองอย่างรวดเร็วเขาติดต่อทำการซื้อขายแรงงานกับทางด้านของโจวผิงที่เป็นสหาย
ทำการจ้างคนมาเป็นแรงงานเป็นจำนวนมากเพื่อที่จะช่วยทำกิจการเกี่ยวกับเรื่องนี้
โจวผิงที่เป็นสหายแน่นอนเขาคิดราคานายหน้าในการติดต่อคนงานเพียงแค่น้อยนิด
เพราะว่าจางหยวนนั้นทำการจ้างวานคนงานจำนวนมากเพื่อมาช่วยงานของตนเอง
ตลาดแรงงานที่อยู่ภายในมือโจวผิงมีคนงานประมาณสามถึงสี่พันคนที่เขานั้นคัดเลือกเอาไว้
จางหยวนจ้างคนงานมาช่วยงานของตนเองประมาณพันคนซึ่งถือว่าเป็นจำนวนที่เยอะ
คนงานในแต่ละคนมีค่าตัวและค่าแรงไม่เหมือนกันเพราะว่าความสามารถแน่นอนว่านั่นไม่ใช่ปัญหา
ในตอนนี้จางหยวนมองดูรายได้แล้วเขาสามารถเพิ่มพูนรายได้ของตัวเองให้มากขึ้นไปอีก
ในช่วงเดือนหรือสองเดือนแรกอาจจะต้องใช้เงินของตนเองที่ได้จากกำไรมาทำการจ่ายค่าแรงพวกเขาเพราะว่าสวนผักยังคงทำไม่เสร็จ
แต่ว่าท่านสวนผักของทั้งสองเมืองทำเสร็จเรียบร้อยแล้วแน่นอนว่ากำไรมันก็จะเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
จางหยวนคำการติดต่อและก็ทำสัญญากับพ่อค้าสืออู๋แห่งเมืองไห่หลงเอาไว้เรียบร้อยแล้วด้วย
ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาต้องขอกล่าวว่าเขานั้นลงมือทำไปหลายอย่างจริงๆ
หิมะโปรยปรายจากด้านบนลงมาด้านล่างจางหยวนยืนอยู่ภายในสวนผักวิญญาณของตนเอง
เขาจ้องมองต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าที่กำลังเปล่งแสงสว่างไสวด้วยความพึงพอใจ“ ในที่สุดมันก็ออกผลซักที ”
จบบท
106K
