เสียงฆ้องดังกังวานขึ้น เป็สัญญาณเริ่มต้นการประลองในรอบก่อนรองชนะเลิศคู่ที่ทุกคนจับตามองมากที่สุด ลานประลองที่เคยอึกทึกพลันเงียบสงบลง ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างของคนสองคน...เฟยหลง ม้ามืดผู้ลึกลับ และ จ้าวเทียนหลง คุณชายแห่งตระกูลจ้าวผู้เป็ตัวเต็ง
จ้าวเทียนหลงไม่ได้แสดงท่าทีดูแคลนหรือโกรธแค้น เขาเพียงแค่ควงทวนเงินที่สลักลายัในมืออย่างชำนาญ แล้วโค้งคำนับเล็กน้อย "ตระกูลจ้าว, จ้าวเทียนหลง"
"เฟยหลง" เขาตอบกลับและโค้งคำนับเช่นกัน
ทันทีที่สิ้นเสียง ท่าทีสบายๆ ของจ้าวเทียนหลงก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง! เขากระทุ้งปลายทวนลงบนพื้นหินแล้วหมุนควงมันด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็ม่านสีเงินพร่าเลือนขึ้นมาป้องกันอยู่เบื้องหน้า
"เพลงทวนัขด!"
มันคือเคล็ดวิชาป้องกันตัวที่สมบูรณ์แบบ เสียงลมที่เกิดจากการควงทวนนั้นแหลมสูงจนน่าหวาดหวั่น การจะบุกฝ่าเข้าไปนั้นไม่ต่างอะไรกับการกระโจนเข้าใส่คมเลื่อยที่กำลังหมุนอยู่
เฟยหลงไม่ได้บุกเข้าไป เขาใช้วิชาตัวเบาเคลื่อนที่วนรอบๆ เพื่อหาช่องโหว่ แต่การป้องกันของจ้าวเทียนหลงนั้นไร้รอยต่อ เขาสามารถควบคุมระยะห่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้เฟยหลงไม่สามารถเข้าใกล้ในระยะที่ฝ่ามือของเขาจะได้ผลเลย
เมื่อเห็นว่าเฟยหลงยังคงวนเวียนอยู่ภายนอก จ้าวเทียนหลงก็เปลี่ยนกระบวนท่า "ในเมื่อเ้าไม่บุกเข้ามา...ข้าก็จะบุกไปหาเ้าเอง! เพลงทวนัทะยาน!"
ม่านสีเงินที่ป้องกันตัวอยู่สลายไป กลายเป็ลำแสงสีเงินนับสิบที่พุ่งเข้าใส่เฟยหลงจากเบื้องหน้า! ทุกปลายทวนที่แทงออกมานั้นรวดเร็ว แม่นยำ และทรงพลัง มันคือการจู่โจมเป็ชุดที่บีบคั้นให้เฟยหลงต้องใช้ทักษะการหลบหลีกทั้งหมดที่เขามี เขาพลิ้วตัวหลบราวกับิญญา แต่ก็ยังถูกความเร็วและระยะของทวนกดดันจนต้องถอยร่นไปเรื่อยๆ
"วิชาตัวเบาของเ้ายอดเยี่ยม...แต่จะหลบได้อีกกี่กระบวนท่า!" จ้าวเทียนหลงะโพลางแทงทวนออกไปอีกชุดหนึ่ง
เฟยหลงเบี่ยงตัวหลบปลายทวนที่พุ่งเข้ามาเฉียดสีข้างไปได้อย่างหวุดหวิด...แต่จังหวะที่เขาหลบไปด้านข้างนั้นเอง...คือสิ่งที่จ้าวเทียนหลงรอคอยอยู่!
"ติดกับแล้ว! เพลงทวนัสะบัดหาง!"
จ้าวเทียนหลงไม่ได้ดึงทวนกลับ แต่กลับใช้แรงบิดจากเอวและข้อมือ ทำให้ลำทวนที่ยาวและมีความยืดหยุ่นสูงนั้นโค้งงอ แล้วสะบัดปลายทวนกลับมาในมุมกว้างที่คาดไม่ถึง! มันคือกับดักที่เตรียมไว้สำหรับผู้ที่เอาแต่หลบหลีกโดยเฉพาะ!
ผู้ชมทั้งสนามต่างร้องเสียงหลง...การโจมตีนี้ไม่มีทางหลบพ้น!
แต่เฟยหลงไม่ได้คิดจะหลบ...
ในเสี้ยววินาทีที่ปลายทวนกำลังจะฟาดเข้าใส่ร่างของเขา เขากลับทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็วและราบรื่นราวกับสายน้ำ ปล่อยให้ลำทวนที่สะบัดมานั้นผ่านเหนือศีรษะของเขาไป...และในจังหวะนั้นเอง เขาก็ดีดตัวขึ้นมา...บัดนี้...เขาได้เข้ามาอยู่ ภายใน ระยะทำการของทวนแล้ว!
จ้าวเทียนหลงหน้าเปลี่ยนสี เขารีบดึงทวนกลับเพื่อตั้งหลัก แต่เฟยหลงไม่ให้โอกาสนั้น!
เฟยหลงซัดฝ่ามือที่สั่นะเืซึ่งเคยใช้เอาชนะเฉินซานเข้าใส่!
แต่จ้าวเทียนหลงก็คือจ้าวเทียนหลง! เขาได้ศึกษาการต่อสู้ของเฟยหลงมาเป็อย่างดี! แทนที่จะใช้ฝ่ามือรับ เขากลับใช้ด้ามทวนที่แข็งแกร่งกระทุ้งเข้าที่ข้อมือของเฟยหลงอย่างรวดเร็ว!
เคร้ง!
แรงปะทะทำให้ฝ่ามือของเฟยหลงเฉออกไป พลังสั่นะเืถูกสลายไปก่อนจะถึงตัวจ้าวเทียนหลง ทั้งสองผละออกจากกันด้วยแรงปะทะ ต่างฝ่ายต่างมองกันด้วยสายตาที่ยอมรับในฝีมือของอีกฝ่ายอย่างแท้จริง
"ฝีมือของเ้า...เหนือกว่าที่ข้าคาดไว้มาก" จ้าวเทียนหลงกล่าว เขายกทวนขึ้นตั้งตรง "แต่การต่อสู้นี้ต้องจบลงแล้ว...จงรับกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของข้า! ั์พิโรธ!"
ลมปราณทั้งหมดในร่างของจ้าวเทียนหลงถูกเค้นออกมาแล้วส่งผ่านไปยังทวนในมือ ปลายทวนเริ่มส่องแสงสีเงินสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนแสบตา มันคือการแทงที่รวบรวมไว้ซึ่งพลังทั้งหมด...การโจมตีที่สามารถทะลวงได้แม้กระทั่งกำแพงเหล็ก!
เฟยหลงยืนนิ่ง เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถหลบหลีกหรือปัดป้องการโจมตีนี้ได้ตรงๆ...มีเพียงหนทางเดียว...คือต้องเผชิญหน้ากับมัน...
เขาไม่ได้รวบรวมพลังเพื่อปะทะ...แต่กลับผ่อนคลายร่างกายทั้งหมด...แล้วยื่นฝ่ามือออกไปเบื้องหน้าอย่างช้าๆ...
“สายน้ำที่แข็งแกร่งที่สุด...ไม่ใช่สายน้ำที่เชี่ยวกราก...แต่เป็สายน้ำที่โอบรับได้ทุกสิ่ง” คำสอนของมารดาแวบเข้ามาในหัว
ปลายทวนที่สว่างจ้าพุ่งเข้ามาปะทะกับฝ่ามือที่ดูธรรมดาของเฟยหลง...
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนในสนามต้องลืมหายใจ...
ไม่มีเสียงะเิดังสนั่น...ไม่มีร่างของใครกระเด็นออกไป...แต่กลับเกิดภาพที่น่าเหลือเชื่อ...ฝ่ามือของเฟยหลงดูราวกับกลายเป็วังน้ำวนที่มองไม่เห็น มัน "ดูด" ปลายทวนให้ติดอยู่กับฝ่ามือ พลังทำลายล้างมหาศาลที่พุ่งเข้ามาถูกหมุนวนและถ่ายเทไปตามการเคลื่อนไหวของร่างกายเฟยหลง...แล้วสลายลงไปในพื้นดินใต้เท้าของเขาจนหมดสิ้น!
จ้าวเทียนหลงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พลังทั้งหมดของเขา...หายไปในพริบตา! ร่างกายของเขาที่ทุ่มไปข้างหน้าจนสุดแรงเกิดเสียหลักอย่างรุนแรง
เฟยหลงเพียงแค่...ผลักฝ่ามือออกไปเบาๆ...
ผลั่ก!
ร่างของจ้าวเทียนหลงที่ไร้พลังจะต้านทานล้มลงไปกองกับพื้น เขาไม่ได้าเ็สาหัส...แต่กลับพ่ายแพ้...อย่างหมดรูป
"ข้า...ข้าไม่เข้าใจ..." เขาพึมพำออกมา
เฟยหลงเดินเข้าไปใกล้แล้วกล่าวด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "สายน้ำที่เชี่ยวกรากย่อมมีวันปะทะกับภูผาจนแตกสลาย...แต่สายน้ำที่อ่อนโยนสามารถโอบล้อมได้แม้กระทั่งภูผา"
เขาโค้งคำนับให้คู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขาม แล้วหันหลังเดินลงจากลานประลองไป
"ผู้ชนะ...เฟยหลง!!!"
ทั้งสนามเงียบกริบไปหลายวินาที...ก่อนจะะเิเสียงโห่ร้องออกมาดังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ!
เฟยหลง...ม้ามืดผู้ไร้ที่มา...ได้ทะยานเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ...รอบ 4 คนสุดท้าย...ได้สำเร็จ! และบัดนี้...ไม่มีใครกล้ามองเขาเป็เพียงม้ามืดอีกต่อไปแล้ว