Sir&Maid แจ๋วอารมณ์ร้ายกับคุณชายขี้วีน

        ท่านชายเล็กและหนุ่มน้อยผู้ผิดหวัง 

        หลังจากที่รัชทายาทหนุ่มได้ออกเดินทางตามหาลูกชายของท่านรององครักษ์แห่งวังพงศ์เจริญ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานกี่ชั่วโมงแล้วแต่กลับไร้วี่แววคนที่กำลังตามหาโดยสิ้นเชิง ส่งผลให้ชายเล็กเริ่มรู้สึกท้อกับการตามหาคนๆ หนึ่งโดยไร้จุดหมายในขณะที่เขากำลังนั่งพักที่ป้ายรถเมล์แห่งหนึ่งเพื่อรวบรวมกำลังตามหาคนๆ นั้นอีกครั้งตามความตั้งใจ สายตาของเขายังมองซ้ายแลขวาอยู่ตลอดเวลาเพื่อสอดส่องหาบุคคลที่เขาต้องการอย่างไม่ลดละ 

        จังหวะที่เขากำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ป้ายรถเมล์ จู่ๆ ก็มีฝ่ามือของใครคนหนึ่งจับไหล่ด้านซ้ายของเขาให้นั่งลงกับเก้าอี้ตามเดิม ชายเล็กรู้สึกตกใจกับการกระทำนั้น ก่อนที่จะหันไปก็พบเข้ากับหนุ่มน้อยที่เขาทุ่มเทแรงกายเพื่อตามหาซึ่งในตอนนี้คนๆ นั้นได้นั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างกายเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความผิดหวังเสียใจต่ออะไรหลายสิ่งที่เกิดขึ้นกับอีกฝ่ายอย่างกะทันหันและอาจจะเป็นการทำร้ายจิตใจของเขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 

        "นิค! นายไปไหนมารู้ไหมว่าเราตามหานายตั้งหลายชั่วโมง" 

        น้ำเสียงจากคำถามของชายเล็กที่เฝ้าถามเด็กหนุ่มอีกคนอย่างน้อยใจแต่ทั้งหมดกลับแฝงไปด้วยความห่วงใยอยู่ลึกๆ 

        "ท่านชายเล็กตามหาผมหรอครับ?"

        "ใช่น่ะสิ รู้ไหมทุกคนเป็นห่วงนายมากเลยนะนิค กลับบ้านไปกลับเราเถอะนะ" 

        ชายเล็กพูดด้วยความรู้สึกเป็นห่วงอย่างอดไม่ได้พร้อมทั้งแสดงสีหน้าและแววตาเว้าวอนอีกฝ่ายให้ทำตามความต้องการของตนเพื่อให้เกิดความสบายใจกับผู้ใหญ่ทุกคนที่เขากำลังเป็นห่วงอีกฝ่ายอย่างกระวนกระวายที่บ้าน

        "ท่านชายเล็กอย่าโกหกผมเลยครับถ้าจะให้ผมเชื่อผมก็เชื่อว่าเป็นท่านชายเล็กเพียงคนเดียวที่เป็นห่วงผม แต่สำหรับคนอื่นเขาคงอยากให้ผมออกไปให้พ้นๆ ตาเขาซะมากกว่า ขนาดผมหายออกไปจากบ้านทั้งคน คนที่เรียกตัวเองว่าเป็นพ่อเป็นแม่เขายังไม่อยากออกมาตามหาผมเลย.." 

        ชายเล็กเข้าใจหัวอกของเด็กหนุ่มอย่างถ่องแท้เพราะครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยรู้สึกเช่นเดียวกับเด็กหนุ่มแต่กาลเวลากลับช่วยเยียวยาให้ทุกอย่างดีขึ้นโดยที่เขาไม่ทันได้รับผลกระทบจากสิ่งที่เขาคิดและรู้สึกไปเองเช่นนิค

        "นายรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่อยากออกมาตามหา เป็นเพราะตอนนี้พ่อของนายเป็นลมล้มไปทุกคนเลยต้องคอยดูแลอยู่ที่นั่น ที่สำคัญคนอื่นที่นายพูดถึงเขาเป็นพ่อของนายนะ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่พ่อที่แท้จริงและมีเพศสภาพไม่ตรงตามความเป็นจริงก็ตามแต่พวกท่านก็รักและหวังดีต่อนายเสมอนะนิค เราเองยังสัมผัสได้ถึงความรักที่พ่อทั้งสองคนของนายมีต่อนายเลย" ชายเล็กนั่งอธิบายให้เด็กหนุ่มฟังด้วยคำพูดน้ำเสียงที่นุ่มนวลชวนฟังพร้อมกับกุมมือของอีกฝ่ายประคองอย่างรู้สึกเป็นห่วงและเข้าใจ

        "แต่ผมไม่อยากมีพ่อสองคนหรือมีแม่เป็นผู้ชาย ท่านชายเล็กก็รู้นี่ครับ"

        "ทำไมเหรอ มีพ่อสองคนหรือมีแม่เป็นผู้ชายแล้วมันยังไงหรอนิค แม่ของเราก็เป็นผู้ชายเหมือนแม่นาย พวกท่านมีความผิดอะไรที่เป็นผู้ชาย ท่านเลี้ยงดูนายไม่ดียังไง ท่านป้อนข้าวป้อนน้ำนายตลอดบทที่พวกเราเป็นเด็ก เรายังจำได้เสมอว่าท่านน้าหมอเคยวิ่งเข้าไปกอดนายไว้ในอ้อมแขนเพื่อรับกิ่งม่วงขนาดใหญ่ที่กำลังจะตกใส่นายที่สนามหญ้าข้างบ้านแทนนายจนท่านต้องมีอาการคอเคล็ดแล้วใส่เฝือกอ่อนอยู่หลายวัน ซ้ำท่านยังมารับโทษแทนนายอีกด้วยเพราะความซุกซนของพวกเราและยังมีเหตุการณ์ต่างๆ อีกมากมายที่ท่านน้าทั้งสองคนเอาชีวิตของพวกท่านปกป้องนายให้ปลอดภัยมาโดยตลอด ไหนบอกเราสินิคว่าการมีแม่เป็นผู้ชายหรือมีพ่อสองคนมันผิดและไม่ดีตรงไหนบ้างเราอยากรู้?..." 

        เด็กหนุ่มมีแววตาตื่นกับคำพูดของชายเล็ก นี่เขาลืมการกระทำของเขาได้อย่างไร หากไม่มีพ่อสองคนนี้เขาคงจะไม่มีชีวิตอยู่เช่นทุกวันนี้อย่างแน่นอน 

        น้ำตาของเด็กหนุ่มเอ่อล้นดวงตาสวยและรินไหลอาบแก้มช้าๆ พลางคิดทบทวนถึงสิ่งที่ชายเล็กกล่าว จากคำพูดของชายเล็กเหมือนเป็นเครื่องเตือนใจเขาได้ทบทวนตัวเองถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต ทุกๆ เหตุการณ์สำคัญของชีวิต ไม่มีผู้ใดเลยที่จะมองเห็นความสำคัญและให้ความสนใจเขาได้เท่ากับพ่อและแม่ที่เขารู้สึกไม่พอใจมาตั้งแต่เริ่มเข้าโรงเรียน

        "เราขอถามอีกคำถามเดียว ที่นายไม่ชอบแม่ที่เป็นผํ้ชายเป็นเพราะถูกเพื่อนที่โรงเรียนล้อหรือเป็นเพราะนายเองที่ไม่ยอมรับกับสิ่งที่นายเป็นเลยพาลไปโกรธแม่ของนายที่เป็นผู้ชายกันแน่!?..." 

        นิคถึงกับทึ่งในคำถามสุดท้ายของชายเล็กเป็นผลให้นิคหลุดเรียกคนข้างๆ เสียงดัง "ท่านชายเล็ก!!.. มันไม่ใช่อย่างที่คิดนะครับ.. ผมไม่ได้..." 

        "พอเถอะ!.. เรารู้เรื่องนี้มานานแล้วหากจะให้พูดก็คงเป็นบทที่เราเข้าไปช่วยนายจากกลุ่มหัวโจกพวกนั้นจึงทำให้เรารู้ว่านายถูกไอ้คนที่เป็นหัวหน้ารังแกนาย หลังจากวันนั้นเราเห็นนายแอบไปมีอะไรกับมันตลอด เราไม่รู้ว่านายถูกบังคับหรือเต็มใจแต่เราก็เริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงของนายที่มีท่าทางไม่ชอบใจแม่นายตั้งแต่นั้นมา" คำพูดของชายเล็กยิ่งตอกย้ำความจริงของนิคทุกถ้อยคำ

        "ผมขอโทษ...ผมขอโทษครับ..."

        "นายไม่ต้องขอโทษเราหรอก คนที่รอการกลับไปของนายและพร้อมจะให้อภัยนายเสมอคงเป็นพ่อทั้งสองคนที่บ้านของนายมากกว่านะนิค เรากลับกันเถอะ เราสัญญาว่าจะไม่พูดเรื่องนี้นายสบายใจได้.." ชายเล็กยิ้มกว้างให้กับอีกฝ่ายอย่างเข้าใจก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้น