ครั้นเมื่อเปิดประตูเหมือนฟ้าผ่าลงที่กลางใจสองบุรุษ เืที่หลั่งไหลอยู่บนพื้นมันเเดงฉ่างไปทั่ว…สองสตรีกำลังจับมือกันหนึ่งคนกำลังนั่งขับเืนั้นออกมา ส่วนอีกคนถือกระบวยตักน้ำคอยชำระให้ สองฝาแฝดมองหน้ากันแล้วนึกถึงการกระทำเมื่อคืนทันที…
"ซูเจิน นี่เ้าเป็หนักถึงขนาดนี้เลยหรือ!!"
"ว้าย!! พวกนายเข้ามาได้ยังไง..ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!! ออกไป!!"
"เป็เพราะข้ากับพี่รองใช่ไหม เ้าถึงได้เป็เช่นนี้ ซูเจินต่อไปข้าสัญญาว่าจะถนุถนอมและเบามือกับเ้ากว่านี้ พวกข้าจะไม่เอาเปรียบเ้าอีก เ้าบอกพอพวกข้าก็จะพอ"
"น้องสามพูดถูก ทั้งหมดมันเป็ความผิดของพวกข้าเอง เ้าจะลงโทษยังไงก็ช่วยเร่งบอกมาเถิด!!"
"เอ่อ องค์ชายทั้งสอง ข้ารู้ว่าพวกท่านเป็ห่วงพระชายา เเต่เวลานี้พวกท่านควรรออยู่ข้างนอกนะเ้าคะ"
"ใช่..พวกนายเข้ามาทำไมเนี้ย พี่มันพื้นที่ส่วนตัวของผู้หญิงนะ ออกไปเลย!!"
"เเต่พวกข้า/เเต่พวกข้า!!" สองแฝดทำท่าจะคัดค้านไม่ยอมออกไป
"ถ้าพวกนายไม่ออกไป ฉันจะไม่พูดกับพวกนายตลอดชีวิตเลย ออกไป!!มีอะไรค่อยคุยกันทีหลัง ออกไป!!" สองแฝดถึงกับอึ้ง เมื่อประโยคสุดท้ายที่ออกจากปากซูเจินนั้น ค่อยข้างจะใช้เสียงแข็งกร้าวมาก สองแฝดจำใจเดินคอตกออกมารอด้านนอกเพื่อรอฟังข่าวจากชายา พวกเขาไม่สามารถนั่งรออยู่เฉยๆได้จึงทำได้เเค่เดินสลับกันไปมาอยู่อย่างนั้น จนสนมลีพาซูเจินออกมาจากห้องน้ำ ซูเจินมองหน้าสองแฝดอย่างไม่สบอารมณ์ เธอเดินข้างถ่างๆมานั่งที่เตียง พร้อมกับหันไปมองค้อนสองแฝดอีกครั้ง
"เหตุใดเ้าถึงต้องมองพวกข้าเช่นนั้น พวกข้าเป็ห่วงเ้ามากนะ"
"สนมลีก็บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าไม่ให้ใครเข้ามา .แล้วพวกนายเข้ามาได้ยังไง คิดว่าเป็องค์ชายแล้วไม่ต้องเกรงกลัวใครเลยหรือไง!" สองแฝดทำหน้าหงอย ก้มหน้าลงก่อนจะเหลือบไปมองหน้ากันอย่างรู้สึกผิด สนมลีที่เห็นเช่นนั้นก็อดขำออกมาไม่ได้ นางรู้ดีว่าสองแฝดกำลังเป็ห่วงชายาผู้นี้มาก ดังนั้นนางควรจะหลีกทางให้พวกเขาได้คุยกันเอง
"ซูเจิน อย่าลืมทำตามที่ข้าบอกนะ แล้วพรุ่งนี้ข้าจะมาหาเ้าใหม่ ข้ากลับจวนก่อนนะ คารวะองค์ชายอี้" สองหนุ่มพยักหน้าพร้อมกับยืนมองให้เเน่ใจว่าสนมลีออกจากจวนไปแล้ว พวกเขาสองคนรีบวิ่งกูลีกูจอเข้ามานั่งประกบซ้ายขวาซูเจินด้วยความเป็ห่วง
"เ้าเป็ยังไงบ้าง เื่เมื่อคืนข้าขอโทษเ้าด้วยนะ ถ้าข้ารู้ว่าเ้าบอบบางเช่นนี้ ข้าคงจะเบามือลง"
"ข้าเองก็เช่นกัน เ้าเจ็บมากไหม ต้องใช้ยาตัวไหนถึงจะสมานเเผลเ้าได้ บอกข้ามาเลย เดี๋ยวข้าจะให้อาฉางไปจัดการเอง น้องสาม สั่งอาเฟยให้เตรียมตัว พวกเราจะไปหาตัวยาสมุนไพรบนเขามารักษานาง"
"ได้เลยพี่รอง..ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้.."
"เดี๋ยวๆๆๆ..นี่พวกนายเป็บ้าอะไรกันเนี้ย ฉันไม่ได้เป็โรคร้ายแรงขนาดนั้นซะหน่อย เดี๋ยวพอครบวันมันก็หายเอง"
"เ้าพูดเหมือนกับว่าเ้าเป็เช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง?"
"ใช่…เขาก็เป็กันทุกคนนั่นล่ะ"
"เเต่ข้ากับพี่รองไม่เคยเป็เช่นนี้เลย!!"
"ก็พวกนายไม่มีมดลูกเหมือนฉันนี่นา จะเป็ได้ไงล่ะ!!"
"มดลูก..มดลูกคืออะไร..แล้วมดมาเกี่ยวอะไรกับอาการของเ้า ไหนจะท่าทางการเดินที่ผิดแปลกไปอีก อาเฟยบอกว่าเ้าล้ม แล้วนี่เ้าล้มท่าไหนเืเปอะเต็มที่นอนเลย?"
"เฮ้อ!!พวกนายรู้อะไรมาบ้าง..ฉันจะได้อธิบายทีเดียว"
"ข้ากับพี่รองรู้มาว่า เ้าล้มมีเืออกมาก แล้วมด..อะไรนะ..มดที่เ้าว่ามันเป็เช่นไร ข้าเคยเห็นหรือไม่?"
"พอเลย…พวกนายไม่เคยเห็นมันหรอก มันอยู่ข้างในตัวฉันโน่น อีกอย่างฉันก็ไม่ได้เป็อะไรมาก ที่ฉันล้มก็เพราะฉันหน้ามืด เพลียนิดหน่อย ส่วนเื่ที่ฉันมีเืออกเยอะก็เพราะว่า…ฉันเป็เมนส์!" ซูเจินพูดประโยคสุดท้ายด้วยเสียงที่แ่เบา เนื่องจากเธอเป็ผู้หญิงต้องมาพูดเื่ส่วนตัวแบบนี้กับผู้ชายถึงสองคน เธอจึงอายเป็เื่ธรรมดา หน้าที่แดงก่ำทำให้ซูเจินอยากจะลุกหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
"เมื่อครู่เ้าบอกว่าเ้าเป็อะไรนะ ข้าฟังไม่ถนัด…"
"นั่นสิข้าก็ไม่ค่อยได้ยินเลย เ้าช่วยพูดใหม่อีกครั้งได้หรือไม่?"
"พวกนายจะอยากรู้อะไรขนาดนั้น นี่มันร่างกายฉันนะ ไปไหนก็ไป ป้ะ! ฉันเพลียอยากจะพักผ่อนน่ะ" ดูท่าสองฝาแฝดจะไม่ยอมถอยง่ายๆ พวกเขาอยากถึงความเป็มาและเป็ไปของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซูเจินเองรู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้เธอเป็อะไร แต่เธออายที่จะพูดมันออกมาอีกครั้งนั่นเอง
"หากเ้าไม่ยอมพูด พวกข้าก็จะไม่ไปไหนเด็ดขาด"
"ใช่ พวกข้าจะปักหลักอยู่ที่นี่ จนกว่าเ้าจะพูดว่าเ้าเป็….."
"เป็ประจำเดือน!!!"
"ฮ้ะ/ฮ้ะ?!!!" สองพี่น้องมองหน้ากันแล้วอุทานออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขาไม่รู้จักคำว่าประจำเดือนด้วยซ้ำ
"ประ…จำ….เดือน คืออะไรท่านพี่?"
"นั่นสิ ตัวข้าเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย เราลองเอาไปถามท่านพ่อดีไหม?"
"ท่านพ่ออายุมากแล้ว น่าจะรู้เื่ดีกว่าพวกเรา"
"โอ้ยพอ!!...ฉันเป็ประจำเดือน เป็รอบเดือนอ่ะ ภาษาบ้านของพวกนายมันเรียกว่าอะไรอ่ะ หญิงสาวบริสุทธิ์มีเืออกมาจากตรงนั้นน่ะ ที่เมืองนี้เค้าเรียกว่าอะไรล่ะ"
"หญิงสาวบริสุทธิ์ มีเืออกมาจากตรงนั้น…มันจะเป็ไปได้ยังไงก็ในเมื่อเ้าไม่บริสุทธิ์แล้ว"
"จริงๆด้วย ก็เมื่อคืนพวกเรายังดับ……"
"หยุดเลย..ฉันไม่อยากฟัง เอาเป็ว่าฉันสบายดีแค่่นี้ฉันจะมีเืออกประมาณ 2 อาทิตย์เท่านั้นล่ะ อ่อ..และก็ไม่สามารถ…"
"มีเืออก 2 อาทิตย์ สตรีร่างเล็กเช่นเ้า ถ้าเืออกมากขนาดนั้นข้าว่าไม่ปกติแล้วนะ..ตกลงจะเป็โรคอะไรกันแน่"
"ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเป็ประจำเดือน เป็เมนส์น่ะ เข้าใจไหม?"
"แล้วท่าทางที่เ้าเดินนั่นล่ะ ทำไมถึงแปลกไปเช่นนั้น?"
"นี่พวกนายจะถามให้ฉันอายไปถึงไหน ก็เมื่อคืนพวกนายทำอะไรไว้ล่ะ ฉันเดินได้ก็บุญแค่ไหนแล้ว เล่นใส่ไม่ยั้ง..เเข่งกันอยู่นั่นแหละ"
"ฮึฮึฮึ..ก็พวกข้าไม่เคยเจอสตรีเช่นเ้านี่นา ขอบอกไว้ก่อนว่าเ้างดงามมากเมื่ออยู่บนเตียงกับพวกข้าทั้งสอง"
"เอาเป็ว่าเ้าจะเป็โรคร้ายอะไรก็ตาม เเต่คืนนี้ห้ามผิดสัญญาเด็ดขาด!! ข้าจะไปรอเ้าที่ศาลากลางน้ำ"
"นายไม่ได้ยินหรอว่าฉันเป็เมนส์ แล้วนี่นายจะพาฉันไปดับตะเกียงที่ศาลากลางน้ำเลยหรอ นายไม่คิดว่าฉันจะอายคนอื่นบ้างหรือไง!!"
"เ้าพูดเื่อะไรของเ้า สัญญาที่ข้าหมายถึง เย็นนี้เราต้องไปกินข้าวกับท่านพ่อ…เ้าลืมไปแล้วหรือไง?" ซูเจินรู้สึกหน้าแตกละเอียดไปหมดเมื่อเธอลืมนัดสำคัญกับพ่อสามีไปซะสนิท กลับกลายเป็ว่าตอนนี้ตัวเธอเองนั่นแหละที่คิดแต่เื่อย่างว่า ซูเจินััได้ว่าสองสาวแฝดกำลังมองเธอและยิ้มกรุ้มกริ่มใส่กันไปมา ในเชิงประมาณว่าเธอก็ก็ไม่เบาเหมือนกันนั่นเอง…วินาทีนี้เธออยากจะแทรกแผ่นดินนี้เราเสียให้ได้เเต่ก็ทำได้เเค่นั่งนิ่งๆแล้วกวาดสายตาไปที่อื่นเเก้เขิน…
86
