ตอนที่ 19 ฉันเคยเห็นพี่สามในโทรทัศน์ด้วย (1)
ความสุขมาเยือนกะทันหัน จนกู้อันซินสงบสติอารมณ์ไม่ได้อยู่นานหลังคุยโทรศัพท์กับซย่าต้าชวนเสร็จ
บริษัทการ์ตูนต้าชวนเป็สถานที่ในฝันสำหรับคนรักการ์ตูนทุกคน เป็แพลตฟอร์มที่ดีมากกกกก และมีแหล่งโปรโมตที่ดีมากในตอนนี้
กู้อันซินสูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกว่าฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาถึงแล้ว!
ทันใดนั้นเธอก็ตั้งตารอหลิงเย่ว์เลิกงานกลับมาเร็วๆ เพื่อจะได้บอกข่าวดีนี้กับหลิงเย่ว์
กู้อันซินเดินไปมาในบ้านด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ
เป็อย่างที่คิดไว้ คำกล่าวที่ว่า ‘ทุกข์สุขไม่จีรัง มีทุกข์ก็มีสุขได้ มีสุขก็มีทุกข์ได้เช่นกัน’ นั้นถูกต้องจริงๆ!
ครั้งนี้เธอไม่เพียงแก้ปัญหาเฉินหลงเฟยได้ แต่ยังได้เข้าไปอยู่ในบริษัทการ์ตูนต้าชวนอีกด้วย!
กู้อันซินรู้สึกอนาคตมีหวังขึ้นมาทันที เธอวางแผนอย่างจริงจังจากนั้นก็โทรหาถังเมิ่ง
เธอ้าให้ถังเมิ่งไปซื้อเสื้อผ้าสองสามชุดที่ห้างเป็เพื่อน เมื่อครู่ซย่าต้าชวนบอกว่านักวาดทุกคนในบริษัทต้าชวนใช้ระบบทำงานเป็กะ พูดอีกอย่างก็คือต่อไปเธอจะไม่ใช่ลูกจ้างชั่วคราวแล้ว เพราะอีกไม่นานเธอก็จะได้เป็พนักงานออฟฟิศที่เข้างานเก้าโมงเช้าเลิกงานห้าโมงเย็น!
กู้อันซินชวนถังเมิ่งออกมา พอชอปปิ้งเสร็จก็กินอาหารมื้อใหญ่
ขณะถังเมิ่งกำลังลูบท้องออกจากร้านอาหาร อยู่ๆ เธอก็ชี้ไปข้างหน้าไม่ไกลและะโว่า “พี่อันซิน ดูนั่นสิ คนคนนั้นคือบอสเซียวใช่หรือเปล่า!”
กู้อันซินมองไปทางที่ถังเมิ่งชี้ ก็เห็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่กำลังเอนพิงเคาน์เตอร์ของร้านหรูหราแห่งหนึ่ง
แม้เขาสวมแว่นกันแดด แต่หน้าตาและบุคลิกของเขาสง่าโดดเด่นเกินไป บวกกับสไตล์การแต่งตัวนี้ เพียงแวบเดียวก็มองออกได้ว่าเป็บอสเซียวที่เคยเจอเมื่อวันก่อน
“ไป พวกเราไปทักทายกัน” กู้อันซินคิดว่าบอสเซียวเสนองานให้พี่สาม ทั้งยังยินดีที่จะเสนองานนักออกแบบให้เธอด้วย แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะไม่ได้ไป แต่ก็ควรต้องไปขอบคุณคนคนนี้ต่อหน้า
ถังเมิ่งเป็พวกคลั่งไคล้คนหล่อจึงปรารถนาที่จะชื่นชมใบหน้าของเซียวอีซานมานานแล้ว เมื่อเห็นกู้อันซินอยากจะเข้าไปทักทาย เธอก็พยักหน้าแล้วตามไปทันที
แต่ก่อนที่พวกเธอจะทันได้ทักทายก็เห็นผู้หญิงผมยาวสลวยวิ่งไปหาเซียวอีซาน ตามด้วยพนักงานขายถือเสื้อผ้าและกระเป๋าตามมาเป็ขบวน
ผู้หญิงคนนั้นกอดเอวของเซียวอีซานอย่างสนิทสนม พูดด้วยเสียงออดอ้อนว่า “สวยหมดเลย ฉันชอบหมดเลยค่ะ”
เซียวอีซานหยิกแก้มผู้หญิงคนนั้น พูดอย่างมั่นใจกับพนักงานขายที่อยู่ข้างหลังว่า “แพ็กให้ผมทั้งหมด!”
พูดจบก็ก้มหน้าจูบริมฝีปากของหญิงสาว
กู้อันซิน ถังเมิ่ง “!!!”
นับว่าพวกเธอได้เห็นแล้วว่าการจีบสาวต้องใช้เงินเยอะมันเป็ยังไง!
ร้านนี้เป็ร้านขายสินค้าหรูหราที่มีชื่อเสียงของประเทศฝรั่งเศส เสื้อผ้าส่วนใหญ่มีราคามากกว่าห้าหมื่นและกระเป๋าก็มีราคาหลายสิบล้าน
บอสเซียว ‘แพ็กทั้งหมด’ อย่างน้อยก็ต้องจ่ายถึงสิบล้านขึ้น!
กู้อันซินรีบดึงถังเมิ่งไว้ “เสี่ยวเมิ่ง อย่าไปดีกว่า เธอดูสิ โลกของสองคนนั้น น่าจะไม่อยากถูกรบกวนนะ”
ความจริงแล้วช่องว่างระดับชนชั้นมันใหญ่เกินไป เธอคิดว่าบอสเซียวมีเงินขนาดนี้คงจำไม่ได้ว่าเธอเป็ใคร
ไม่จำเป็ต้องวิ่งไปขอบคุณเขาเลย
“เอ๊ะ พี่อันซิน ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงดูคล้ายดาราดังเจิ้งหว่านหรูเลยล่ะ” ถังเมิ่งดึงมือของกู้อันซินมา กระซิบข้างหูเธอ
“หา! ใช่เจิ้งหว่านหรูจริงๆ ด้วย...”
เมื่อถังเมิ่งเห็นชัด เธอก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเองได้อีก นี่เป็ครั้งแรกที่เธอได้พบดาราดังบนถนน!!
แต่ยังไม่ทันได้เรียกชื่อเต็มก็ถูกเจิ้งหว่านหรูปิดปากแล้วร้องชู่ “เด็กดี อย่าร้อง”
เดิมทีเจิ้งหว่านหรูคิดว่าตัวเองใส่หน้ากากอนามัยและหมวกคงไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีแฟนคลับตัวเล็กๆ โผล่มากะทันหัน
ตอนนี้เธอรู้สึกกระดากอายเล็กน้อยที่ถูกแฟนคลับพบเห็นตอนกำลังเดตอยู่
เธอแทบอยากจะเย็บปากแฟนคลับคนนี้ซะ
แต่เจิ้งหว่านหรูให้ความสำคัญแก่การควบคุมสีหน้ามาก เลยยิ้มให้แฟนคลับตัวน้อย
2K
