ตอนที่ 12
ออกหาเสบียง
ณ ห้องทานอาหาร
พวกของเดย์ได้เดินเข้ามาถึงห้องทานอาหารโดยบรรยากาศในห้องอาหารนั้นเป็ห้องอะไรที่ถือว่ามีขนาดใหญ่ส่วนโต๊ะรับประทานอาหารก็เป็โต๊ะยาวหลายเมตรอาหารถูกจัดวางไว้เป็แนวยาวตลอดทั้งโต๊ะภายในห้องมีป้าเพ็ญ และ สาวใข้อีกสี่คนยืนอยู่เหล่าสาวใช้ทุกคนก้มตัวลงเพื่อทำความเคารพพวกแอนที่เดินเข้ามาก็ได้นั่งลงตรงที่นั่งของตัวเอง
" กินกันเถอะ " แอนได้พูดขึ้น
" แบบนี้จะดีหรอ " เดย์ได้พูดสวนขึ้นมาคำพูดของเขาทำให้แอนแสดงสีหน้าที่ไม่เข้าใจกับคำพูดของเดย์ออกมา
" อาหารเยอะแบบนี้วัตถุดิบไม่หมดหรอ " เดย์ได้พูดขึ้นเพื่ออธิบายให้แอนเข้าใจคำพูดของเดย์ทำให้แอนได้หยุดคิด
" ไม่เป็ไรหรอก " ป้าเพ็ญได้พูดขึ้นขนาดที่แอนกำลังคิดถึงเื่ที่เดย์พูดเมื่อป้าเพ็ญพูดขึ้นเดย์ได้มองไปที่ป้าเพ็ญด้วยความสงสัย
" ก็ก่อนหน้านี้ที่จะเกิดเหตุการณ์ครั้งนี้ขึ้นคุณท่านได้บอกให้พวกเราไปซื้อเสบียงเก็บไว้เป็จำนวนมาก " ป้าเพ็ญได้อธิบายให้แอนฟัง
" คุณพ่อหรอ " แอนได้พูดขึ้นด้วยความสงสัย
" ใช่จำนวนอาหารที่มีตอนนี้ถ้านับฉันรวมเข้าไปด้วยที่นี่มีแม่บ้าน 5 คน บอดี้การ์ดรวมเดฟก็ 7 คน พวกคุณหนูอีก 3 คน รวมทั้งหมด15 คน จำนวนอาหารที่สามารถอยู่ได้ก็ประมาณ 1เดือน " ป้าเพ็ญได้พูดเพื่ออธิบายให้เดย์และแอนฟัง
จากนั้นทั้งแอนและเดย์ก็ได้รับประทานอาหารกันต่อเมื่อทานอาหารเสร็จทั้งแอนและเดย์ได้ก็เรียกป้าเพ็ญและลุงเดฟไปที่ห้องทำงาน
ณ ห้องทำงานที่อยู่ชั้น 3
เป็ห้องที่มีชั้นวางหนังสืออยู่รอบห้องบริเวณกลางห้องมีโซฟาขนาดใหญ่วางหันหน้าไปทางโต๊ะทำงานด้านหลังของโต๊ะทำงานมีหน้าต่างบานใหญ่อยู่ ตัวของแอนได้นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานและป้าเพ็ญก็เล่นกับวันใหม่อยู่บนโซฟากลางห้องลุงเดฟได้ยืนพิงเป็ทางเข้าอยู่ส่วนตัวของเดย์นั้นได้ยืนอยู่ข้างหลังแอนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานตัวของเขาได้มองออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ภายในห้องสายตาของเดย์ได้มองออกไปบริเวณรั้วหน้าบ้าน
" แล้วคุณหนูเรียกพวกเราเพื่อช่วยกันคิดสินะว่าจะเอาไงกันต่อ " ลุงเดฟได้เปิดประเด็นพูดขึ้นมาก่อน
" ใช่ตอนนี้เรายังไม่รู้เื่สถานะการในตอนนี้เราว่าโลกเราเป็อย่างไงบ้าง " แอนได้พูดขึ้นมา
" นั้นสินะ " ลุงเดฟได้พูดพร้อมหยุดคิดเขาได้ใช้มือลูบคางของเขา
" จริงสิพอจะติดต่อคุณพ่อได้บ้างมั้ย " แอนได้พูดเื่นี้ขึ้นมาพร้อมกับท่าทางราวกับพึ่งจะนึกเื่นี้ขึ้นได้
" ไม่เลยครับ " ลุงเดฟได้ตอบพร้อมกับส่ายหน้าด้วยสีหน้าที่หมดหวัง
" พ่อของเธอไม่เป็อะไรหรอก " เสียงของเดย์ได้พูดขึ้นทั้งที่เขายังไม่หันหน้ามาสายตาของเขายังมองออกไปทางหน้าต่างทุกคนในห้องต่างมองไปที่เดย์เมื่อได้ยินคำพูดของเดย์
" หมายความว่าไง " แอนได้เอ่ยถามเดย์เมื่อเดย์ได้ยินเขาก็หันหน้ามาหาทุกคน
" จากที่ฉันเดาพ่อของเธอคงรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเื่แบบนี้ขึ้นไม่งั้นเขาคงไม่เตือนให้ซื้อเสบียงเก็บไว้เยอะแบบนี้หรอก " เดย์ได้พูดด้วยน้ำเสียงที่เ็าคำพูดของเดย์ทำให้ทุกคนได้หยุดคิดไปสักพัก
" เื่ที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือพวกสิ่งของต่างๆ พวก เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรค อาหาร อาวุธ น้ำเพราะพวกเราไม่มีทางรู้ว่าเื่นี้มันจะเกิดถึงเมื่อไหร่ " เดย์ได้พูดอธิบายออกมาเป็ขั้นตอนทุกคนได้ฟังอย่างตั้งใจ
" นั้นสินะแล้วเราจะเอาไงดีล่ะ " ตัวของแอนได้หยุดคิดสักพักและเอ่ยถามเดย์
" ฉันไปเองขอรถหนึ่งคัน " เดย์ได้พูดออกมาด้วยสีหน้าที่จริงจังทุกคนในห้องต่างใกับคำพูดของเดย์
" นายจะบ้าหรอไปคนเดียว " แอนได้ะโออกมาพร้อมท่าทางที่ฉุกเฉียว
" งั้นเดี๋ยวผมไปด้วยเองครับคุณหนู " ลุงเดฟได้เอ่ยออกมาขนาดที่ยิ้มที่มุมปากทุกคนต่างหันไปมองที่ลุงเดฟ
" อดีตผมเคยเป็ถึงนักฆ่าที่ติดอันดับTop10ของโลกเลยนะคุณหนูก็รู้ดีนิ " ตัวของลุงเดฟได้พูดออกมาเพื่อโฆษณาตัวเองใบหน้าที่ยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อยเป็ราวกับมนต์สะกดที่ทำให้คนอื่นเชื่อในคำพูดของตนเอง
" เอาเถอะผมจะออกเดินทางพรุ่งนี้เช้ามาให้ทันด้วยนะครับ " เดย์ได้พูดออกมา
" พรุ่งนี้เลยงั้นหรอไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลยนิ " แอนได้เอ่ยถามเดย์ด้วยแววตาที่เป็ห่วง
" ฉันมีเหตุมีผลที่บอกไม่ได้ " เดย์ได้ตอบคำถามของแอน หลังจากนั้นเดย์ก็ได้เอามือปิดปากแล้วทำท่าทางง่วงนอน
" ขอตัวไปนอนก่อนนะ " เดย์ได้พูดจบเขาได้เดินออกไปจากห้อง
เช้าวันต่อมา
05:00
ตรงลานกว้างหน้าบ้านตอนนี้เวลาตี5แสงจากดวงอาทิตย์ยังไม่ปรากฏบนท้องฟ้ามีหมอกปกคลุมไปทั่วบริเวณอากาศนั้นเย็นแต่ไม่มากนักตัวของเดย์ได้ยืนอยู่ตรงกลางลานกว้างเดย์ได้ใส่เสื้อตัวเดิมแต่เปลี่ยนกางเกงขาสั้นเป็ขายาวสีดำ
เดย์ที่ยืนอยู่ตรงลานกว้างก็ได้หันไปทางเสียงบางอย่างที่ดังขึ้น รถบรรทุกคันใหญ่ได้ขับมาจอดตรงหน้าของเดย์ กระจกรถได้เลื่อนเปิดลง
" จะดีหรอไปแบบที่ไม่บอกใครแบบนี้ไอ้หนู " ลุงเดฟได้บอกกับเดย์ที่มองเขาที่นั่งอยู่บนรถ เดย์ได้เดินไปขึ้นนั่งตรงเบาะข้างๆ
" ผมเขียนโน๊ตทิ้งไว้แล้ว " เดย์ได้พูดกับลุงเดฟที่นั่งอยู่ข้างๆ
" งั้นก็ไปกันเลย " ลุงเดฟได้พูดพร้อมกับใช่เท้าเหยียบคันเร่ง
ล้อของรถที่จะพาเดย์ไปพบกับบางสิ่งได้วิ่งออกแล้ว
จบตอน
-----------------------------------------
203
