ย้อนกลับไปในวันที่หลินเซี่ยชิงรอดกลับมา..หญิงสาวไม่ได้คิดที่จะกลับไปที่จวนหลินแต่กับเลือกที่จะหาที่พักตามวัดร้าง เพราะหญิงสาว้าที่จะฟื้นฟูร่างกายให้หายดีก่อนที่จะกลับไปล้างแค้นให้เ้าของร่างเดิม..ก่อนที่หลินเซี่ยชิงจะหมดสติไปก็ได้ยินเสียงประหลาด..
ปิ๊งป๋อง!!! ปิ๊งป๋อง!!! “รวบรวมพลังงานสำเร็จ”หลินเซี่ยชิงเงยหน้าไปตามทางเสียงที่ได้ยินกับได้พบกับใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มของเด็กน้อยผู้หญิงที่ใส่ชุดสีแดงทั้งตัว ชุดสีแดงที่ตัดกับสีผิวอมชมพูของเด็กน้อยช่างดูเพลินตายิ่งนัก
“เ้าเป็ผู้ใด…”หลินเซี่ยชิงเอ่ยถามเสียงเ็า ถึงจะถามด้วยคำที่เ็าออกมาแต่ในใจของหญิงสาวกับรู้ดีว่าเด็กน้อยด้านหน้าของตนนั้นไม่มีภัยต่อนางกับรู้สึกถึงความผูกพันที่มีต่อเด็กน้อยตรงหน้าซะมากกว่า.
“นายทาย เหมียวเหมียวชื่อเหมียวเหมียวเป็ผู้ดูแลมิติพิเศษแห่งนี้ มิติแห่งนี้เป็ของท่านเซียนที่สร้างขึ้นมา เหมียวเหมียวรอนายท่านของเหมียวเหมียวมาแสนนาน เพราะท่านเซียนได้กล่าวไว้ว่าเมื่อผู้ที่มีชะตากับเหมียวเหมียวได้ปรากฎตัวขึ้นเมื่อใด เมื่อนั้นเหมียวเหมียวถึงจะออกมาได้ ซึ่งเหมียวเหมียวรอนายท่านมาเป็ร้อยๆปีแล้วเ้าค่ะ”หลังจากที่หลินเซี่ยชิงได้ฟังก็เงียบไป นั้นจึงทำให้เหมียวเหมียวน้อยเริ่มอยู่ไม่นิ่ง เพราะถ้านายท่านผู้นี้ไม่ทำสัญญากับมันๆจะต้องกับไปรอคนที่มีโชคชะตากับมันอีกครั้งนั้นเอง
“แล้วเกี่ยวอันใดกับข้า ”
“นายท่านได้โปรดอย่าทอดทิ้งเหมียวเหมียว ไม่เช่นนั้นเหมียวเหมียวจะต้องกลับไปอยู่คนเดียวอีกเป็แน่เหมียวเหมียวไม่ชอบอยู่คนเดียว หื้มๆๆๆ…นายท่านผู้มีจิตใจเมตตาผู้งดงามไม่มีผู้ให้เทียบ ได้โปรดรับเหมียวเหมียวไว้ด้วยเ้าค่ะ หื้มๆๆๆ …..”เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยทำให้หลินเซี่ยชิงเริ่มปวดหัวแต่เมื่อคิดที่จะไล่เ้าตัวเล็กออกไปก็นั้นกับสบเข้ากับดวงตากลมโตที่มีหยาดน้ำตาไหลรินก็ทำใจแข็งไล่ไปไม่ได้ เฮ้ยย…ช่างยากยิ่งนัก
“ก็ได้ๆข้าให้เ้าอยู่ด้วยก็ได้แต่เ้าเลิกร้องได้หรือไม่ข้าผู้นี้ไม่ชอบเห็นน้ำตา”เมื่อได้ยินหลินเซี่ยชิงกล่าวเด็กน้อยก็หยุดร้องในทันที ข้ารู้สึกเหมือนว่าจะหลงกลของเ้าตัวเล็กสักแล้วสิ
“จริงนะเ้าค่ะนายท่าน ท่านอย่ากลับคำพูดนะเ้าค่ะ”
“คำไหนคำนั้น แต่ข้าต้องทำยังไง”
“นายท่านแค่หยดเืหนึ่งหยดลงที่กำไลเท่านั้นเ้าค่ะที่เหลือเดี๋ยวเหมียวเหมียวผู้นี้จะจัดการเองเ้าค่ะ”หลินเซี่ยชิงไม่คิดลังเลอีกในเมื่อได้ตัดสินใจไปแล้ว กัดนิ้วมือของเธอโดยตรงและทำตามที่เด็กสาวแนะนำ จากนั้นก็มีกระแสของพลังบ้างอย่างเข้ามาที่หัวของหลินเซี่ยชิงทำให้หล่อนถึงกับหน้าซีดเพราะมันปวดหัวและทรมารยิ่งนักก่อนที่จะเห็นภาพที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง.
ปล.สารจากผู้เขียน
ฝากเป็กำลังใจให้ด้วยนร๊าาา