ในราตรีอันสงัด เหอหลงอวี่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางลานฝึกของสำนัก เงาเปลวไฟสีครามอ่อน ๆ ล้อมรอบร่างของเขา ดวงตาแดงก่ำจากการบังคับควบคุมไฟปราณต่อเนื่องหลายวัน
“อีกเพียงก้าวเดียว… ข้าเกือบจะก้าวขึ้น ขั้นหล่อหลอมกลาง แล้ว”
เขาพึมพำกับตัวเอง พลันเส้นลมปราณภายในพลุ่งพล่านราวน้ำเดือด พลังที่ควบคุมไว้ใกล้หลุดออกจากการกักเก็บ
ทันใดนั้น กลิ่นหอมของสมุนไพรลึกลับแทรกเข้ามา — เป็ กลีบิญญาเพลิง ที่เขาแอบเก็บไว้ั้แ่การเดินทางในหุบเขามายา แม้จะเป็เพียงเศษกลีบเดียว แต่กลับมีพลังธาตุเพลิงมหาศาล
เหอหลงอวี่กัดฟัน โยนกลีบิญญาเพลิงเข้าไปในเตาหลอมตรงหน้า เปลวไฟสีน้ำเงินพลันเปลี่ยนเป็ เปลวสีทองอมแดง เสียงฟู่ดังสะท้อนรอบห้องโถง
การหลอมครั้งนี้… ไม่ใช่แค่ยาธรรมดา แต่เป็การบ่มเพาะ "ไฟิญญาที่สอง"
เมื่อเปลวไฟแตกกระจาย เขาเห็น เงาเปลวเล็ก ๆ ผุดขึ้นกลางจิตสำนึก ราวกับดวงไฟเล็ก ๆ ที่พร้อมกลืนกินเขาได้ทุกเมื่อ หากควบคุมพลาดแม้แต่น้อย
เสียงโบราณดังก้องขึ้นในห้วงจิต —
“ผู้ใดก่อกำเนิดไฟิญญาสองดวง หากไม่แกร่งพอ จะถูกเปลวเพลิง์เผาิญญาจนสิ้นสูญ…”
เหอหลงอวี่กัดฟัน เืซึมออกจากริมฝีปาก
เขาเลือกเส้นทางที่อันตรายที่สุด!
แต่ยิ่งเ็ป ร่างกายเขากลับยิ่งสว่าง เปลวไฟสองดวง — สีน้ำเงินและสีทอง — เริ่มหมุนวนรวมกัน เกิดเป็พลังอำนาจที่ไม่เคยมีมาก่อน
“หากข้าจะเป็ นักเล่นแร่แปรธาตุที่แท้จริง… ข้าต้องควบคุมไฟสองดวงนี้ให้ได้!”
ภาพจบลงด้วยการที่ร่างของเหอหลงอวี่ถูกกลืนหายไปในทะเลเพลิง ครึ่งชีวิตอยู่บนเส้นด้าย…