บทที่ 20 ผมหายแล้ว
หลังจากป้อนยาให้กับนิกซ์แล้ว หลินชีเยี่ยก็ถอนจิตออกจากห้วงความคิด ค่อย ๆ จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา
ครั้งนี้ เขาไม่ได้ตกอยู่ในห้วงภวังค์ฝันร้ายที่เหนื่อยยากกับการเคาะประตูอีกแล้ว นับั้แ่ที่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเ้าผสานเป็หนึ่งเดียวกับเขา เขาก็เหมือนจะหลุดพ้นจากพันธนาการของฝันร้ายนั้นได้อย่างสมบูรณ์ จนปรากฏความฝันที่แท้จริง
เขาฝันดี ฝันว่าตนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน พาคุณป้ากับหยางจิ้นย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ เขาฝันว่าในที่สุดครอบครัวสามคนก็ได้ออกไปเที่ยวด้วยกัน ไปชมูเาและแม่น้ำที่เคยเห็นแค่ในทีวี...
เนื่องจากเขาเป็คนพิการมาก่อน และครอบครัวก็มีฐานะไม่ค่อยดีนัก จึงไม่มีเงินมากพอ ใน่สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา หลินชีเยี่ยไม่ต้องพูดถึงการออกไปท่องเที่ยวเลย แม้แต่เมืองชางหนานก็ไม่เคยได้ออกไป
ในส่วนลึกของจิตใจ เขายังคงปรารถนาที่จะเห็นโลกภายนอก
ยามเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น หลินชีเยี่ยก็ลุกจากเตียงอย่างอ้อยอิ่ง เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปโรงเรียน
ทันทีที่เปิดประตู เขาก็พบป้าที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าอย่างรีบร้อน เตรียมจะออกไปข้างนอก
"คุณป้า ทำไมวันนี้ไปทำงานเช้าจัง?"
"โรงงานมีอะไหล่ชุดใหม่เข้ามา พวกป้าจึงต้องรีบไปจัดการ ป้าไปก่อนนะ นายกินข้าวเช้ากับน้องต่อเลย อย่าไปโรงเรียนสายล่ะ!" คุณป้าพึมพำ
"ครับ"
ในขณะที่ป้ากำลังจะปิดประตู หลินชีเยี่ยก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"คุณป้าครับ"
"มีอะไรหรือ?"
ป้าหยุดฝีเท้า มองหลินชีเยี่ยอย่างสงสัย
"ไม่... ไม่มีอะไรครับ" หลินชีเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว มุมปากเผยรอยยิ้ม "รอให้คุณป้ากลับมา ผมจะบอกข่าวดีให้ฟังครับ"
ป้าพินิจเขาอย่างสงสัย แล้วหัวเราะด้วยความหมั่นไส้ "เด็กคนนี้ ยังจะมาเล่นปริศนากับป้าอีก งั้นก็ได้ ตอนนี้ป้าต้องรีบไปแล้ว ตอนค่ำค่อยมาคุยกันนะ!"
กล่าวจบ เธอก็รีบปิดประตูแล้ววิ่งลงไปชั้นล่าง
หลินชีเยี่ยยืนอยู่ที่หน้าประตูอย่างเงียบงัน ก้มหน้าลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่...
ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว สวมรองเท้าแตะแล้วเปิดประตูออกไป!
เขายืนอยู่ที่ทางเดินบนตึก ะโลงไปข้างล่าง!
"คุณป้า! ผมมองเห็นแล้ว!!"
ในวินาทีต่อมา หลินชีเยี่ยก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากชั้นล่างหยุดชะงัก เสียงอันสั่นเครือพลันดังขึ้นมาจากชั้นล่าง
"นาย... นายพูดอีกทีซิ?!"
"ผมมองเห็นแล้ว! ผมหายแล้วครับ! คุณป้า!"
หลังจากหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนยิ่งกว่าตอนลงบันไดก็ดังมาจากด้านล่าง เพียงไม่นาน คุณป้าที่หอบหายใจถี่ก็ยืนอยู่ตรงหน้าหลินชีเยี่ย
ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ทว่ามุมปากกลับโค้งขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่...
"มองเห็นแล้ว? จริงเหรอ?"
"จริงครับ"
"เบลอไหม? เห็นภาพซ้อนหรือเปล่า? เจ็บบ้างไหม? พอโดนแสงแล้วยังแสบตาอยู่มั้ย?"
“ไม่ครับ ไม่มีเลยคุณป้า” หลินชีเยี่ยยิ้มกว้าง เอื้อมมือไปแกะผ้าไหมสีดำที่ปิดตาออก ดวงตาที่สวยงามเปิดขึ้นช้า ๆ “ผมหายดีแล้วจริง ๆ นะ คุณป้า”
ป้าจ้องมองดวงตาคู่นั้นอย่างเหม่อลอย น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างควบคุมไม่ได้!
เธอหัวเราะ ริ้วรอยบนใบหน้าราวกับบุปผาผลิบาน เธออายุสี่สิบกว่า ทว่ากลับหัวเราะเหมือนเด็กวัยเยาว์
สิบปีแล้ว หลินชีเยี่ยไม่เคยเห็นเธอยิ้มแบบนี้เลย
ป้าตระกองกอดหลินชีเยี่ยไว้ในอ้อมแขน หลินชีเยี่ยััได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเธอกำลังสั่นเทาเล็กน้อย
“ดี ดีมากเลย… ในที่สุดเสี่ยวชีของเราก็ผ่านพ้นมาได้!” ป้าผละออกจากหลินชีเยี่ย เช็ดน้ำตาแล้วแย้มยิ้มเอ่ยว่า “เสี่ยวชี ป้าต้องไปทำงานแล้ว คืนนี้ป้าจะซื้ออาหารมาเยอะ ๆ เราต้องฉลองให้สมกับที่รอคอยกันมานาน!”
“ขอบคุณครับ คุณป้า”
“งั้นป้าไปก่อนนะ ตั้งใจเรียนให้ดีล่ะ”
“ครับ”
ป้ารีบก้าวเดินลงบันได น้ำตายังคงไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเช็ดหน้าแล้วก้าวเดินอย่างเบิกบานใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา
หลินชีเยี่ยมองตามป้าจนลับสายตา หันหลังกลับเข้าไปในบ้านด้วยดวงตาแดงก่ำ
อันที่จริงเขาตั้งใจจะรอให้ป้ากลับมาตอนเย็น แล้วค่อยประกาศเื่นี้อย่างเป็ทางการ แต่เขาตระหนักได้ว่าในหนังคนที่ปักธงแบบนี้มักจะลงเอยไม่ค่อยดี...
เขาไม่้าให้ป้าเกิดเื่ร้าย แม้ว่าจะเป็ตรรกะลึกลับที่ไร้สาระ แต่เขาก็ไม่้าเสี่ยง
ดังนั้นเขาจึงดึงธงนี้ออกอย่างรวดเร็ว ฉีกมันเป็ชิ้น ๆ แล้วโยนทิ้งลงมหาสมุทรแปซิฟิก
หลินชีเยี่ยเพิ่งจะหันหลังกลับ เห็นหยางจิ้นอุ้มเ้าดำน้อยยืนอยู่ข้างหลังเขา ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ
พี่น้องทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาที แล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“พี่ครับ ยินดีด้วยนะ”
“อืม ในที่สุดแว่นตาที่นายให้มาก็ได้ใช้ประโยชน์เสียที” หลินชีเยี่ยลูบหัวหยางจิ้น พลางเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะ
“กินข้าวกันเถอะ รอคุณแม่กลับมาตอนเย็นแล้วเราค่อยกินของอร่อยกัน”
“ได้เลย!”
เ้าดำน้อยยื่นหัวออกมาจากอ้อมแขนของหยางจิ้น แล้วเลียมือหลินชีเยี่ย ก่อนจะเห่าออกมา!
...
ยามหลินชีเยี่ยเดินเข้าไปในห้องเรียน ทั้งห้องพลันเงียบสงบลง
เพื่อนร่วมชั้นพากันเบิกตากว้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีคนเอ่ยถามอย่างลองเชิง
“นาย… หลินชีเยี่ยหรอ?”
หลินชีเยี่ยที่ถอดผ้าไหมสีดำออก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วพยักหน้ารับ
หลังจากความเงียบงันชั่วขณะ ทั้งห้องเรียนก็กลับมาอึกทึกครึกโครมอีกครั้ง คราวนี้การสนทนาดูจะคึกคักยิ่งกว่าเดิม!
“ตาของเขาหายดีแล้วเหรอ?”
“ต้องหายแล้วแน่ ๆ เขามองเห็นได้แล้วนี่นา!”
“ดวงตาของเขาสวยมากเลย!”
“ใช่แล้วใช่แล้ว ทำไมถึงเพิ่งสังเกตเห็นนะว่าเขาหล่อขนาดนี้…”
สายตาที่นักเรียนหญิงมองหลินชีเยี่ยพลันเปลี่ยนไป พวกเธอรวมตัวกัน กระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง สายตาชำเลืองมองหลินชีเยี่ยเป็ครั้งคราว
นักเรียนชายที่อยู่ใกล้หลินชีเยี่ยก็เข้ามาหา ถามคำถามมากมายเกี่ยวกับดวงตาของเขา เมื่อยืนยันได้ว่าหลินชีเยี่ยหายดีแล้ว ทุกคนก็ประหลาดใจเป็อย่างมาก
“ผมมองเห็นได้อยู่แล้ว เพียงแต่ดวงตาโดนแสงไม่ได้ เมื่อวานนี้จึงไปโรงพยาบาลมา ตอนนี้จึงดีขึ้นแล้ว” หลินชีเยี่ยตอบ
เพื่อนร่วมชั้นเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานหลินชีเยี่ยขาดเรียนไปหนึ่งวัน ก็เลยเข้าใจได้ทันที
ทว่าภายในห้องเรียนที่วุ่นวายนี้ มีเพียงสองคนเท่านั้นที่มีท่าทีแตกต่างออกไป
หลิวหย่วนก้มหน้าอยู่ตรงมุมห้อง ใช้ลอบมองหลินชีเยี่ยด้วยหางตา สีหน้าเขินอายอย่างบอกไม่ถูก
เขาจำได้ชัดเจนว่าวันนั้นตนรีบร้อนหนีเอาตัวรอด จึงชนหลินชีเยี่ยอย่างแรง หลังจากที่หนีรอดออกมาได้ เขาก็คิดว่าหลินชีเยี่ยที่เป็คนตาบอดคงหนีจากเงื้อมมือของสัตว์ประหลาดนั่นไม่ได้ แม้ในใจจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงก็คือคนที่ตายกลับกลายเป็เจี่ยงเชี่ยน ส่วนหลินชีเยี่ยที่เขาคิดว่าไม่น่าจะรอด... กลับรอดชีวิตมาได้!
แถมตายังหายดีอีกต่างหาก!
ในชั่วขณะหนึ่ง หลิวหย่วนเองก็บอกไม่ถูกว่าตนรู้สึกอย่างไร อึดอัด? รู้สึกผิด? ท้อแท้? หรือว่า... เสียดาย?
แม้ว่าหลินชีเยี่ยจะหันหลังให้หลิวหย่วน แต่การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าที่ยอดเยี่ยมของอีกฝ่ายกลับถูกััได้อย่างชัดเจนจากการรับรู้ทางจิต ดวงตาของเขาค่อย ๆ หรี่ลง
ในขณะนั้นเองก็มีอีกคนหนึ่งเดินมาหาหลินชีเยี่ย
หลี่อี้เฟยยืนอยู่ข้างโต๊ะของหลินชีเยี่ยด้วยท่าทางลนลาน สีหน้าดูอึดอัดเล็กน้อย เขามองไปรอบ ๆ แล้วก้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูของหลินชีเยี่ย
"ชีเยี่ย... เอ่อ... ออกไปคุยกับฉันข้างนอกหน่อยได้ไหม? ฉันมีเื่อยากจะคุยด้วย"
หลินชีเยี่ยลังเลเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า
96
