สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 33 ดีใจเร็วเกินไป

ตอนนี้เซียวเฉินเงยหน้าขึ้นมองไปที่หานซานเปียว

ขณะเดียวกัน ในใจของหานซานเปียวก็ยังคงตื่นเต้นอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ฝ่ายหานซานเปียวหัวเราะเย็นชา "ฮ่า ๆ ฉันขอแนะนำ อย่ามาเสียแรงเปล่าที่นี่เลย นายดีใจเร็วเกินไปหน่อย!"

เมื่อหานซานเปียวพูดจบ ด้านหลังของเขาก็มีคนจำนวนมากวิ่งเข้ามาทางนี้โดยตรง

เมื่อเห็นคนเหล่านี้ที่อยู่ด้านหลังของหานซานเปียว ฉู่เมิ่งเหยาก็รู้สึกกลัวไม่น้อย

"เซียวเฉิน!"

เมื่อเห็นฉู่เมิ่งเหยาเป็นแบบนี้ ใบหน้าของหานซานเปียวก็มีความภาคภูมิใจอยู่บ้าง

สาวสวยคนนี้เป็นคนที่หาได้ยากมากจริง ๆ

ดังนั้นหากหานซานเปียวสามารถเอาชนะสาวสวยตรงหน้าได้ ก็เชื่อว่าจะเป็นเรื่องที่ดีมาก

และในตอนนี้ ตามที่ความสนใจของหานซานเปียวหดลง เขาก็มองไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นแบบนี้ ตอนนี้เซียวเฉินกลับหัวเราะเบา ๆ "ฮ่า ๆ เมื่อกี้นายบอกว่า ใครดีใจเร็วเกินไป?"

คำพูดนี้ของเซียวเฉินเมื่อพูดออกมา ความรู้สึกที่ได้รับก็เหมือนกับมีสายฟ้าฟาดลงมาตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกแบบนี้ พูดตรงนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันน่ากลัวมาก

แม้ว่าจะเห็นสถานการณ์แบบนี้ที่นี่ ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันน่ากลัวขนาดไหน

ในตอนนี้ หานซานเปียวพูดกับคนรอบข้างว่า "พวกแกยังจะยืนงงอยู่ทำไม รีบลงมือให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

หานซานเปียวพูดตรงไปตรงมามาก พอเขาพูดจบ พวกคนข้าง ๆ เขาก็รีบวิ่งมาทางนี้อย่างไม่คิดชีวิต

เมื่อเห็นแบบนี้ ใบหน้าของหานซานเปียวที่อยู่ตรงหน้าก็ฉายแววภูมิใจออกมา

"ฮ่า ๆ ดังนั้นก็ยังพูดอยู่ว่า ตอนนี้เจ้าคิดว่าแค่ตัวคนเดียวจะเปลี่ยนสถานการณ์ทั้งหมดได้งั้นเหรอ?"

หานซานเปียวพูดอยู่ตรงหน้า ทั้งยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น

แต่ตรงนี้ เมื่อเซียวเฉินเงยหน้าขึ้น สายตาเคลื่อนไหว เผลอมองมาทางด้านหน้าโดยไม่ทันคิด

แต่ตรงนี้ เมื่อความสนใจของหานซานเปียวจดจ่ออยู่ที่เซียวเฉินตรงหน้าหานซานเปียว ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

ฉู่เมิ่งเหยาก็เช่นกัน ในใจเธอมีหลายเรื่องที่อยากจะพูดกับเซียวเฉิน เพราะในสายตาของฉู่เมิ่งเหยา ตอนนี้คนที่เปลี่ยนสถานการณ์ทั้งหมดได้มีแค่คนเดียว นั่นก็คือเซียวเฉินที่อยู่ตรงหน้า

ยืนอยู่ตรงนี้ ในขณะนี้ มุมปากของเซียวเฉิน ยกขึ้นเล็กน้อย มีแววภูมิใจอยู่บ้าง

"ไม่เป็นไรหรอก ปล่อยให้พวกเขาบุกมาเถอะ ยังไงสำหรับผมแล้ว จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล"

พูดจบเซียวเฉินก็เริ่มเร่งความเร็วทันที

และตรงหน้าของเซียวเฉิน พวกคนของหานซานเปียวยังไม่ทันได้ลงมือกับเซียวเฉินก็ได้ยินเสียงกร๊อบแล้ว เซียวเฉินก็จัดการพวกเขาไปแล้ว

ส่วนหานซานเปียวพบว่าสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อครู่

เห็นแบบนี้แล้ว จริง ๆ สำหรับหานซานเปียวก็ปวดหัวไม่น้อย

"โธ่เอ๊ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้น พวกแกรีบขึ้นไปเดี๋ยวนี้!" หานซานเปียวพูดจบก็พบว่าเซียวเฉินยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

"เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?" เซียวเฉินจ้องตากับหานซานเปียว แม้แต่หานซานเปียวเองก็รู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าที่แฝงอยู่ในคำพูดของเซียวเฉิน

หานซานเปียวไม่กล้าตอบเซียวเฉินตรง ๆ เพราะถ้าทำแบบนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหานซานเปียวจะรู้สึกปวดหัวมาก

"นายทำร้ายฉันไม่ได้หรอก ถ้านายทำร้ายฉัน เจ้านายของฉันจะไม่ปล่อยนายไปแน่!" หานซานเปียวกัดฟันพูดกับเซียวเฉิน ราวกับตระหนักได้ถึงบางสิ่ง

ฉู่เมิ่งเหยายืนอยู่ตรงนั้น เห็นเซียวเฉินเป็นแบบนี้ จริง ๆ แล้วในใจเธอก็เริ่มคาดเดาเช่นกัน

ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อไปเซียวเฉินจะทำอย่างไรกันนะ?

แล้วตอนนี้ เซียวเฉินก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาหรี่ลงมองไปข้างหน้า

"ฮ่า ๆ นายคิดว่าการข่มขู่แบบนี้จะได้ผลกับฉันเหรอ?" พูดจบ เซียวเฉินก็ลงมือบิดคอหานซานเปียวจนหัก

ล้อเล่นอะไรกัน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ตาม ถ้ากล้ามาวางมือกับบริษัทของเซียวเฉิน ต่อให้อีกฝ่ายพูดจนฟ้าถล่ม เซียวเฉินก็ไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปแน่

เมื่อคิดแบบนี้ในใจ สำหรับเซียวเฉินแล้ว ต่อไปไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร เรื่องนี้ก็จำเป็นต้องจัดการให้เสร็จโดยเร็วที่สุด

"เซียวเฉิน เมื่อกี้นาย..."

ฉู่เมิ่งเหยายื่นมือชี้ไปที่เซียวเฉิน แล้วอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างกับทางนี้

แต่เซียวเฉินเห็นฉู่เมิ่งเหยาเป็นแบบนั้น จึงโบกมือ "ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก"

กังวล?

ฉู่เมิ่งเหยาไม่ได้กังวล จริง ๆ แล้วเมื่อครู่ ฉู่เมิ่งเหยากำลังจะพูดว่า เซียวเฉินในสภาพแบบนี้จะมีปัญหาอะไรไหม?

ท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตที่มีชีวิตชีวาเหล่านี้ ตอนนี้ทั้งหมดตายด้วยน้ำมือของเซียวเฉิน

หากในภายหลังมีการสอบสวนจริง ๆ กลัวว่าเซียวเฉินจะหลีกเลี่ยงความผิดไม่ได้

ดังนั้นจุดนี้ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เป็นสิ่งที่ฉู่เมิ่งเหยากังวลจริง ๆ ในใจ

เหมือนรู้ว่าฉู่เมิงเหยาจะพูดอะไร เซียวเฉินหันกลับมามองฉู่เมิ่งเหยา และยิ้มเบา ๆ "ไม่เป็นไรหรอก ให้พวกเขามาสอบสวนได้เลย ถ้าสอบสวนได้ละก็ ถือว่าพวกเขาเก่งแล้ว"

ตอนนี้สายตาของเซียวเฉินมองไปข้างหน้า พูดกับคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

เมื่อเซียวเฉินพูดประโยคนี้ออกมา คราวนี้ ความสนใจของฉู่เมิ่งเหยาพุ่งตรงมาที่เซียวเฉิน

แต่เซียวเฉินกลับยิ้มอย่างเรียบเฉย

เขามองไปอย่างไม่ตั้งใจ เห็นแบบนี้แล้ว ก็พูดกับเธอว่า

"จริงสิ ทำไมคุณถึงวิ่งออกมากะทันหันล่ะ?"

เซียวเฉินพูดประโยคนี้ออกมาฉู่เมิ่งเหยา เพิ่งนึกถึงจุดประสงค์ของตัวเองว่าคืออะไร

เธอวิ่งออกมา ก็เพื่อหากำลังเสริมไม่ใช่เหรอ?

และตอนนี้เซียวเฉินก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแบบนี้

เซียวเฉินไม่ได้มีพลังที่แข็งแกร่งพอหรอกเหรอ? ไม่ใช่อย่างแน่นอน

ตอนนี้คนที่แข็งแกร่งขนาดนี้ยืนอยู่ตรงหน้าฉู่เมิ่งเหยา จริง ๆ แล้ว ฉู่เมิ่งเหยาก็ไม่สามารถลังเลมากขนาดนี้ได้

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่จะบอกเรื่องหนึ่งกับคุณ"

ฉู่เมิ่งเหยาเข้าไปใกล้ ๆ เซียวเฉิน แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้เซียวเฉินฟัง

เมื่อได้ยินฉู่เมิ่งเหยาพูดจบ เซียวเฉินก็เงยหน้าขึ้นมามองทางนี้

ตอนนี้เซียวเฉินก็เข้าใจแล้ว

"ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะยากกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ!"

หลังจากที่เซียวเฉินพูดจบ ฉู่เมิ่งเหยาก็มองไปที่เซียวเฉิน "งั้นต่อไปนี้พวกเราจะทำยังไงดี?"

ฉู่เมิ่งเหยาพูดจบ เซียวเฉินก็ชี้ไปข้างหน้า "คุณนำทางไป ผมจะไปกับคุณ"

"อ้าว แค่เราสองคนเองเหรอ ไม่ต้องการกำลังเสริมหรือไง?"

ฉู่เมิ่งเหยาถามด้วยความสงสัย