ตอนที่ 5 คุณพ่อสายเปย์
สองคนพ่อลูกพากันเดินเข้ามาในตลาด ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองมาแน่นอนว่าพ่อค้าแม่ค้าในตลาดย่อมต้องรู้จักเฮียสิงห์อยู่แล้วแต่เด็กคนที่เฮียสิงห์พามาเดินด้วยนี่สิ ไม่มีใครเคยเห็นหน้ามองเผินๆคล้ายกันเหลือเกินโดยเฉพาะรอยยิ้ม
"พ่อครับปลื้มอยากกินข้าวเหนียวหมูปิ้งครับ"เดินเข้ามาได้หน่อย น้องปลื้มก็ดึงมือพ่อให้หยุดเดิน
"หมูสี่ไม้ ข้าวเหนียวสองห่อพอมั้ย"
"พอครับ"พ่อค้าหยิบหมูปิ้งและข้าวเหนียวใส่ถุงเตรียมที่จะคิดเงิน
"เฮียสิงห์ลูกใคร..."ในขณะที่กำลังยื่นเงินค่าหมูปิ้งจ่ายให้พ่อค้าเสียงพ่อค้าก็เอ่ยถามเฮียสิงห์ด้วยความอยากรู้
"พ่อค้าบ..."เฮียสิงห์ยังไม่ทันได้ตอบคำถามของพ่อค้าเด็กอ้วนขี้อวดรีบส่งเสียงเรียกพ่อเสียงดัง ทำให้เฮียสิงห์ไม่กล้าตอบว่าไม่ใช่
"ได้ยินมั้ยครับ"
"จริงเหรอเฮีย มิน่าหน้าเหมือนกันเชียว"เฮียสิงห์ส่งยิ้มให้พ่อค้า ส่วนประโยคสุดท้ายที่พูดว่าหน้าเหมือนกันเขาคิดว่าพ่อค้าคงแค่แซวเล่นเท่านั้น
รับเงินทอนเสร็จสองคนพ่อลูกก็พากันเดินผ่านหน้าร้านหมูปิ้งไปที่ร้านอื่นต่อของกินในมือเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆโดยมีพ่อค้าแม่ค้าในตลาดร้องทักทายเฮียสิงห์เ้าของร้านขายอุปกรณ์การเกษตรร้านใหญ่ที่สุดในอำเภอแห่งนี้ไปตลอดทาง
"เฮียลูกใครคะ"
"ผมน้องปลื้มลูกพ่อสิงห์ครับ"
"เ้าขี้อวด อยากมีพ่อขนาดนี้เชียว"ประโยคนี้คนเป็พ่อก้มหน้าลงไปกระซิบคุยกับน้องปลื้มได้ยินกันแค่สองคน
"เราตกลงเป็พ่อลูกกันแล้วนี่ครับอย่าหลอกเด็กสิ"
"ครับๆ อุดหนุนน้ำปั่นอาเค้าสักสองแก้วซิลูก"ลูกก็ลูกวะ อยู่ๆก็มีลูกน่ารักช่างพูดช่างคุยขนาดนี้ใครจะไม่เอา แต่แม่ของลูกนี่สิดูเหมือนจะไม่ง่าย
"อาครับมีน้ำอะไรขายบ้างครับ"
"ตามป้ายเลยค่ะสิงห์น้อย"
"ของปลื้มเอาโกโก้ปั่น พ่อเอาอะไรดีครับ"
"มีเหล้าปั่นมั้ยครับ"ประโยคนี้แซวแม่ค้าเล่นขำๆ
"ไม่มีค่ะ"
"พ่ออย่าเ้าชู้นะ ปลื้มจะฟ้องแม่"น้องปลื้มไม่ได้จับจองพ่อให้ตัวเองฝ่ายเดียวแต่ยังจับจองพ่อให้ผู้เป็แม่ด้วย...กลับไปถามแม่ก่อนดีมั้ยลูก!ไม่รู้ว่าผู้เป็แม่จะโอเคหรือเปล่า
"มีแต่น้ำผลไม้ไม่ค่อยเข้ากับหน้าพ่อเลยครับลูก"
"อาคนสวยครับ เอาน้ำมะพร้าวปั่นให้พ่อปลื้มครับ"อาคนสวย...แววเ้าชู้ออกั้แ่เด็กเลย...เหมือนใครวะ!
"ตกลงเฮียสิงห์เอาน้ำมะพร้าวปั่นนะคะ"
"เอามาก็ได้ครับ"
"ยิ้มหล่อเหมือนกันเชียว รอสักครู่นะคะ"ประโยคนี้ของแม่ค้าร้านน้ำ ทำให้เฮียสิงห์นึกเอะใจขึ้นมานิดหน่อยรอไม่นานน้ำปั่นสองแก้วก็เสร็จเรียบร้อย
"โกโก้ปั่นกับน้ำมะพร้าวปั่นได้แล้วค่ะ"
"เงินค่าน้ำครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
"ไปต่อครับ อยากกินอะไรซื้อเลย"
"พ่อครับ ปลื้มอยากได้ของเล่นแต่ปลื้มกลัวแม่ดุเอา"
"ทำไมแม่ต้องดุ เด็กกับของเล่นเป็ของคู่กัน"
"แม่บอกว่าเปลืองเงินเก็บเงินไว้ซื้อของกินดีกว่า"
"เงินแม่เอาไว้ซื้อของกินถ้าจะซื้อของเล่นก็มาเอาเงินที่พ่อ...เป็ไง" จากคำพูดของน้องปลื้มแม่ของแกคงสั่งสอนลูกมาดี เขาเริ่มสนใจแม่ของลูกมากขึ้นแล้วสิ
"ก็ดีนะครับ...แต่ปลื้มเกรงใจพ่อนี่ครับ"
"เราเป็พ่อลูกกันแล้วไม่ต้องเกรงใจ"ร้านของเล่นร้านใหญ่ มีแต่ของเล่นล่อตาล่อใจ อีกใจก็อยากได้มากส่วนอีกใจก็กลัวแม่ดุ ไหนจะเกรงใจพ่ออีก
"ถ้างั้นปลื้มไม่เกรงใจแล้วนะครับ"น้องปลื้มส่งสายตามองไปที่รถบังคับคันใหญ่ แต่มือของแกกลับหยิบคันเล็ก
"เฮียครับ ผมขอดูรถคันใหญ่คันนั้นหน่อยครับ"เป็เสียงของเฮียสิงห์เอ่ยบอกพ่อค้าร้านของเล่นพร้อมกันชี้นิ้วไปที่รถคันใหญ่ที่สุดในร้านน้องปลื้มมองตามนิ้วของพ่อสิงห์ไปถึงกลับร้องโอ้โห!!
"สิงห์...พาลูกมาซื้อของเล่นเหรอ"ห๊า...ยังไม่ทันได้บอกเลย ทำไมถึงคิดว่าเป็ลูกล่ะ
"ครับ" ไม่ปฏิเสธเพราะกลัวเด็กน้อยเสียใจพลางก้มลงไปถามลูกชายตัวเล็กที่กำลังทำหน้าตื่นเต้นเมื่อพ่อค้ากำลังยกรถบังคับคันใหญ่มากๆลงมาให้
"น้องปลื้มชอบคันนี้มั้ยลูก"
"ต้องแพงมากแน่ๆเลยครับ"
"เอาคันนี้ครับลุงเงินสดผมถือมาไม่พอขอโอนจ่ายนะครับ"
"ได้เลยครับ"
"พ่อครับ ปลื้มกลัวแม่ดุ"
"เถอะน่าบอกแม่ว่าพ่อซื้อให้เป็ของขวัญวันเกิดย้อนหลังแล้วกัน"วันนั้นเขาเห็นน้องปลื้มเป่าเค้ก เราเกิดวันเดียวกันเขาจำได้
"ขอบคุณครับ"ฝ่ามือเล็กๆยกขึ้นไหว้พ่อสิงห์อย่างน่ารัก ทำให้คนไม่เคยมีลูกอยากมีลูกขึ้นมาทันที
"แม่นายสอนนายมาดีจังรู้มั้ยว่านายน่ารักมาก" นั่งยองๆคุยกับลูกชายจังหวะนี้น้องปลื้มที่กำลังตื้นเต้นดีใจมากยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มสากของพ่อสิงห์ด้วยรอยยิ้ม
"แล้วเราจะเอากลับกันยังไงครับคันใหญ่ขนาดนี้" รถบังคับสีเหลืองคันนี้เด็กสามารถลงไปนั่งขับเองได้หรือจะให้ผู้ใหญ่ใช้รีโมทบังคับให้ก็ได้
"แบกไป อยากกินอะไรอีกมั้ย" ในมือที่ถืออยู่ก็เยอะแล้ว
"ไม่แล้วครับ" เด็กน้อยส่ายหน้าท่าทางตื่นเต้นของน้องปลื้มทำให้เฮียสิงห์นึกขำ
เมื่อทั้งสองคนพ่อลูกกำลังพากันเดินกลับมามือข้างหนึ่งของพ่อจับมือลูกชายเอาไว้ ส่วนอีกข้างแบกรถบังคับคันใหญ่ขึ้นไว้บนบ่าทั้งสองหนุ่มรีบก้มหน้าลงทันทีเมื่อเห็นผู้เป็แม่ยืนเอามือเท้าเอวมองมาที่ทั้งสองคนนิ่งๆ
"พ่อเป็ผู้ใหญ่แล้วต้องปกป้องเด็กด้วยนะครับ" น้องปลื้มรีบพูดทำเอาคนเป็พ่อเริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆ
"ไหนนายบอกว่าแม่นายใจดีไง"
"เป็บางครั้งครับพ่อจะมากลัวแม่ั้แ่ตอนนี้ไม่ได้นะครับ" พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง!
"ใช่ที่ไหนไม่มีทาง!"สองคนพ่อลูกกระซิบกระซาบกันจนเดินมาถึง และหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านพอดี
"ผมซื้อของขวัญวันเกิดย้อนหลังให้น้องปลื้มครับ"กอหญ้ายังไม่ทันได้พูดอะไร เธอแค่เกรงใจเขาเท่านั้น เธอกำลังคิดว่าจะคืนเงินให้เขา
"คุณซื้อมาเท่าไหร่เดี๋ยวฉันไปหยิบเงินให้"ตามลำพังเธอคงไม่ซื้อของไร้สาระแบบนี้แล้วเธอก็รู้สึกไม่ชอบใจนักที่เขากำลังมาทำให้ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอเสียนิสัย
"กอหญ้า..."ยังไม่ทันที่กอหญ้าจะหมุนตัวหันหลังให้ฝ่ามือใหญ่รีบคว้าข้อมือแม่ของลูกเอาไว้แน่น ทำให้เธอต้องหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง
"ปล่อยค่ะ"
"ผมยินดีซื้อให้ลูก คุณไม่ต้องคิดมากนะ"
"ลูก..." กอหญ้าทวนคำพูดไม่รู้ว่าเ้าปลื้มตัวแสบไปพูดอะไร
"ใช่ครับ ปลื้มกับพ่อตกลงเป็พ่อลูกกันแล้วเนอะพ่อเนอะ"
"ครับลูก..." ท่าทางทะเล้นของสองคนพ่อลูกทำให้กอหญ้าทำตัวไม่ถูก เธอยินดีที่เห็นลูกมีความสุขแต่อีกใจก็รู้สึกไม่ไว้ใจคนตัวสูงตรงหน้า...เขากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่
"คุณ้าอะไร!"
"พูดได้เหรอครับ"ใบหน้าหล่อเหลาของคนตัวสูงพูดพร้อมกับส่งยิ้มขี้เล่นให้เธอ
"............." น้องปลื้มยังคงจับมือพ่อของแกเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยทำเอาแม่กอหญ้าพูดอะไรไม่ออกเธอเลือกที่จะเดินหนีกลับเข้าไปช่วยเจ้แนนจัดของในร้านต่อเพราะพรุ่งนี้จะรับลูกค้าแล้ว เปิดร้านไวก็ได้เงินไว
3K
![ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719133279_94507033.webp)