ตอน 7 แก่นเซียนครึ่งชีวิตข้ามอบให้เ้า
เมื่อดูอดีตในกระจกย้อนอดีตแล้ว... มหาเทพต้วนหลุนตี้จวินเดินทางเหาะเหินไปที่พิภพเบื้องล่างหรืุ์โลกเชื่อว่าที่นั่นคือนรก...
ณ ปากทางเข้าพิภพเบื้องล่าง
"คารวะท่านมหาเทพ....มีเหตุอันใดให้ท่านมาถุงแดนนี้"
"ข้ามาตามหาคนผู้หนึ่ง....เพิ่งตายจากโลกมนุษย์"
"เชิญท่านมองดูเอาเถิด"
มหาเทพต้วนหลุน ใช้ญาณทิพย์มองดูผู้คนที่ตายแล้วกำลังต่อแถวเพื่อเข้าไปตัดสินฟังโทษกรรมของตน
มหาเทพ ใช้เวลาเพียงครู่.... ก็กลับออกไประหว่างที่เคาะเหินเดินอาการอยู่... ได้พูดกับตัวเองว่า
"ช่างน่าแปลกใจยิ่ง....นางไม่อยู่ที่พิภพเบื้องล่าง แล้วนางจะไปอยู่ที่ใด... หากจะบอกว่านางอยู่ในแดนเซียน...ถ้าอย่างนั้น ข้าย่อมจะเห็นนางและจำนางได้แน่....."
ทันใดนั้น ต้วนหลุนตี้จวินไปลาดตระเวนดูจุดต่างๆทั่วทั้งแดน์ต้วนหลุนตี้จวินเหาะเหินขึ้นไปที่สูง อยู่เหนือม่านอาคม์ที่ตนวางอาคมไว้...
สังเกตุไปเห็นจุดกำเนิดเซียน... เทพเซียนทั้งหลายจะเรียกสถานที่นั้นว่าธารเทพธารา...ข้าตามหานางจนทั่ว... เหลือแค่สถานที่นั้นที่ข้ายังไม่ได้ไป...ต้วนหลุนตี้จวิน... พุ่งตัวลงไปยังธารเทพธารา
....สถานที่แห่งนั้น มีเทพัขาวดูแลอยู่ ....
"คารวะ ท่านมหาเทพ... "
"แท่นแก้วที่อยู่เบื้องหน้าข้า มีเทพองค์ใดนอนอยู่งั้นหรือ"
"โอ้ ข้าขอรายงานต่อท่านเทพที่ท่านเห็นอยู่นี้...เป็บุตรธิดาของประมุก์ที่สูญสิ้นไปเมื่อ 5 แสนปีก่อนนางเป็เอกา์มาหลายแสนปี บัดนี้นางได้คลายแก้วกำบังร่างออกจนหมดสิ้น...."
"ั้แ่เหตุการณ์ครั้งนั้น เมื่อท่านลงไปบำเพ็ญเพียรที่โลกมนุษย์ ไซอิ๋วพญาวานร ขึ้นมาสร้างความวุ่นวายแก่แดน์ทำลูกแก้วเอกา์ก็ร่วงสู่โลกมนุษย์...ทวยเทพทั้งหลายมิอาจก้าวล่วงชะตากรรมของแก้วเอกา์ได้จึงปล่อยให้เป็ไปตามด่านเคราะห์... คิดไม่ถึงว่า บัดนี้ แท่นแก้วบรรทพเซียนจะค่อยๆมีร่างของนางปรากฏขึ้น"
"หากนางเป็ธิดาประมุก์เหตุใดนางไม่ฟื้นขึ้นมา เพื่อขึ้นรับตำแหน่งประมุก์สืบต่อไป"
"ข้าน้อยเกรงว่า ขณะที่อยู่บนโลกมนุษย์องค์ประมุกไม่ได้บำเพ็ญเพียร และอาจจะสิ้นสุดชีวิตในโลกมนุษย์อย่างอนาคตเป็แน่"
"ตอนนี้ผู้น้อย กำลังหาวิธีปรุงยาเพื่อกระตุ้นพลังเซียนให้นาง เร่งสร้างแก่นเซียนให้นางเป็วิธีเดียวที่จะทำให้นางฟื้นคืน"
ต้วนหลุนตี้จวิน ยืนฟังอยู่สักครู่หนึ่ง ... ก่อนจะใช้พลังดึงแท่นแก้วที่นางนอนอยู่ดึงเข้ามาใกล้ตน
เมื่อต้วนหลุนตี้จวินได้เห็นใบหน้าของนางอย่างชัดเจน ถึงกับต้องผงะ....หัวใจที่ด้านชาของเขากลับมาเต้นแรงอีกครั้ง
เหมือนถูกกระตุ้น
"เหตุใดใจของข้าถึงเป็เช่นนี้มีอาการแบบเดียวกันกับตอนอยู่บนโลกมนุษย์ "
"คงจะเป็เพราะข้า เพิ่งกลับขึ้นมาถึงแดน์ยังไม่ได้ไปฝึกวิชาข่มใจต่อจากเดิม... ดังนั้นตอนนี้วิชาข่มใจของข้าเริ่มเสื่อมคลายลงไม่ได้การแล้ว.. ข้าต้องรีบกลับไปฝึกวิชาข่มใจก่อน "
ต้วนหลุนตี้จวินเดินกลับไปกลับมา เพื่อคิดทบทวน
"ไม่ได้สิ ข้าต้องตรวจสอบให้ชัดเจนว่าเป็นางจริงๆนี่อาจจะเป็แค่คนหน้าเหมือนแน่ๆ ไม่มีทางที่นางจะเป็ประมุก์"
ต้วนหลุนตี้จวิน เดินกลับมาที่แท่นแก้วของนาง ใช้พลังเทพดึงร่างของนางที่ไร้ิญญา พลิกกลับหลัง ... กลับพบว่าที่ท้ายคอของนาง มีสัญลักษณ์ผีเสื้อมงคล ที่ตนเคยใช้วิชาเทพฝังไว้ในตอนที่ยังอยู่โลกมนุษย์
ต้วนหลุนตี้จวิน..... ใมาก เขาเพ่งเล็งเฝ้ามองเธอด้วยความคิดถึงและห่วงหา
วินาทีนั้นต้วนหลุนตี้จวินเพียงแค่หลับตาระลึกย้อนชาติก็สามารถเข้าใจเริ่มราวทั้งหมดได้ทันที ว่า นางคือเอกา์ที่ตกลงไปยังโลกมนุษย์ เมื่อนางร่วงลงสู่พื้นโลก นางไม่รู้ว่าตนเองเป็ใคร...ข้ากลับไปพบนางที่เขาเซียนถิง.... ด้วยเหตุที่ข้าไม่มีพลังเทพ จึงแยกไม่ออกว่านางคือเทพเซียน...ดังนั้น บัดนี้ ร่างของนางได้คืนสู่แดน์...แต่ด้วยเหตุที่นางประสบเคราะห์กรรมที่โลกมนุษย์ก่อนจะบรรลุขึ้นเป็ประมุกนางไม่ได้ฝึกพลังปราณ พลังเทพในร่างที่เก็บซ่อนไว้มานับหลายแสนปีไม่ถูกกระตุ้นมากพอ เ้าจึงตกอยู่ในสภาพนี้
ต้วนหลุนตี้จวินไม่พูดให้มากความ ใช้พลังดึงร่างของนางไว้กลางอากาศผนึกพลังเทพอันแกร่งกล้าของตนเองปลุกพลังเทพในร่างนางให้ถูกระตุ้น....และเขาได้ต่อแก่นเซียนให้นางโดยยอมมอบแก่นเซียนครึ่งชีวิตของตนเองเพื่อปลุกนางให้ฟื้นคืนชีพ
เทพัเห็นเช่นนั้น พยายามห้าม
"ท่านมหาเทพ นี่เป็การใช้แก่นเซียนครึ่งชีวิตของท่านท่านจะมอบให้นางไม่ได้ หากท่านมอบให้นาง ท่านจะต้องใช้เวลานานเพิื่อฟื้นฟูพลังเทพเกรงว่าพลังของท่านจะไม่เพียงพอสำหรับซ่อมม่านอาคม์"
ต้วนหลุนไม่ฟัง เร่งส่งพลังเพื่อสร้างแก่นเซียนให้นาง วินาทีนั้นต้วนหลุนคิดแค่ว่าอยากให้นางกลับมามีชีวิตที่มีความสุขอีกครั้งเพราะบนโลกมนุษย์นางใช้่สุดท้ายของชีวิตด้วยความเ็ป
8K
