การเปลี่ยนแปลง
เด็กสาวในชุดเดรสสีเหลือง ยืนส่องกระจก ณ ห้องแต่งตัว ที่ในห้องตอนนี้เต็มไปด้วยชุดเดรสหลากหลายสีสัน พลางมองไปที่มองไปที่ตู้เก็บเครื่องประดับที่เต็มไปด้วยอัญมณีส่องแสงวาววับน่าหลงใหลมากมายด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์
“เกิดมารวยทั้งที ดันจะตายเร็วซะได้ ดูข้าวของพวกนี้ซิ ขายกินทั้งชาติยังใช้ไม่หมดเลยด้วยซ้ำ ทำไมพระเ้าต้องให้ฉันกลับมาเพื่อให้ตายอีกรอบด้วย….เฮ้อออออออ”
หลังจากที่เห็นเ้านายอันเป็ที่รักทำสีหน้าอมทุกข์ราวกับจะตายเสียให้ได้ เบตตี้ก็รีบเดินมาพร้อมบัตเตอร์เค้กและน้ำองุ่นของโปรดมาให้หวังจะให้ผู้เป็นายรู้สึกมีความสุขขึ้นมาบ้าง
“ท่านหญิงคะ วันนี้ห้องครัวมีบัตเตอร์เค้กและน้ำองุ่นเยอะเลยนะคะ นายท่านสั่งให้ทำพิเศษสำหรับท่านหญิงเลยค่ะ”
“ข้าไม่หิวอ่ะ พี่เบตตี้เอาไปเก็บก่อนเถอะ” หลังจากพูดเสร็จก็เดินกลับไปนอนต่อบนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก
การกระทำเช่นนี้ทำเอาสาวใช้ทุกคนพากันมองหน้ากันไปมา เนื่องจากผู้เป็นายไม่เคยปฏิเสธขนมจากห้องครัวเลยสักครั้ง แถมยังขอให้ทำเพิ่มอีก จนนายท่านต้องคอยปรามเพราะห่วงสุขภาพลูกสาวสุดที่รัก
แต่ครั้งนี้นอกจากจะไม่ขอเพิ่มแล้วยังไม่แตะขนมอีก จึงเป็เื่ที่น่าอัศจรรย์ใจกับทุกคน จนต้องรีบนำเื่ไปบอกนายท่าน
เมื่อได้รู้ข่าวท่านดยุกผู้ร่ำรวยถึงกับอยู่ไม่สุข สั่งคนไปเชิญช่างทำขนมที่เก่งที่สุดในพระวาชวังมาเพื่อทำขนมที่ลูกสาวอยากกิน แล้วยังเชิญช่างตัดเสื้อ ช่างทำเครื่องประดับ ช่างประดิษฐ์ตุ๊กตา และอื่น ๆ อีกมากมาย มาที่ปราสาท หวังให้ลูกสาวเพียงคนเดียวอารมณ์ดีขึ้น
หลังจากคนเ่าั้มาถึง ไอรีนเพียงบอกให้เขากลับไป พร้อมทั้งเอ่ยขอพ่อออกไปเที่ยวนอกปราสาท
แน่นอนที่คำขอนั้นจะถูกตอบรับทันที แต่เมื่อได้ยินลูกสาวพูดว่าจะพาคนติดตามแค่คนเดียว อีกทั้งจะไม่ยอมพาอัศวินไปอีกด้วย ผู้เป็พ่อก็หน้าถอดสีในทันที
“เถอะนะลูก พ่อขอเถอะ ให้มีอัศวินติดตามไปด้วยเถอะนะ”
“ท่านพ่ออออ ข้าอยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง พวกเขาจับตามองข้า 24 ชั่วโมงแล้วนะ แค่คนขับรถม้ากับพี่เบตตี้ก็พอแล้ว ลูกไปจัตุรัสเองงงง ใกล้นิดเดียว อีกอย่างลูกนัดองค์หญิงเบลแล้วด้วย ท่านให้ลูกไปเถอะนะ ~ ~ ~”
“ไม่ดีหรอกลูก ข้างนอกมีแต่อันตราย เชิญองค์หญิงมาที่บ้านมั้ยลูก ลูกอยากไปเที่ยวร้านไหนในจัตุรัส พ่อจะให้เ้าของร้านนำสินค้ามาให้ที่บ้านเลย ลูกจะซื้อทั้งร้านพ่อก็ไม่ว่าเลย”
“แต่ลูกอยากออกไปเดินเล่นที่จัตุรัสเอง ให้ลูกไปเลือกซื้อเอง อยากไปเดินเล่นบ้างงงง นะคะ นะ ~ ~ ~”
เมื่อเห็นท่าทีผู้เป็พ่อตั้งท่าไม่ยอมให้ไปเลยหันไปให้ผู้เป็แม่ช่วยพูดให้บ้าง
“นะคะท่านแม่ ให้ลูกไปเถอะนะคะ ไม่มีอะไรอันตรายซะหน่อย”
“ท่านดยุกคะ ให้ลูกไปเที่ยวบ้างเถอะนะคะ ขืนให้ลูกอยู่แต่ที่นี่ลูกคงไม่ยอมกินข้าวกินปลาอีกแน่”
“มารี....ข้าก็แค่เป็ห่วงลูก เอาเถอะ ๆ จะไปก็ได้ แต่ให้อัศวินบาบิเนียร์ไปด้วย”
“ได้ค่ะ ตามนั้นเลย” หลังจากได้รับคำยืนยันว่าไปได้ ก็ต้องส่งจดหมายบอกองค์หญิงเบลเพื่อนัดเวลาและสถานที่ ต้องเผื่อเวลาน้องนกบินไปแล้วบินกลับอีก กว่าจะได้ไปก็เกือบเย็น
ฉันไม่รอจดหมายตอบกลับหรอก ไปรอที่จัตุรัสเลยดีกว่า ขืนรอการตอบกลับแล้วค่อยออกเดินทางคงไม่ต้องไปกันพอดี
จุตรัสนี้เป็คนละที่กับที่ฉันไปครั้งแรก ส่วนนี้เป็ส่วนที่ใกล้เมืองหลวง ผู้คนส่วนใหญ่จะไม่รู้จักฉัน นี่เลยเป็การเดินเล่นที่สุดแสนจะสบายใจ
ก่อนอื่นเลยต้องรีบเดินไปซื้อขนมร้านดังที่พี่เบตตี้แนะนำ ฉันมาก่อนเวลานัดนานมาก ดังนั้นจึงมีเวลาเที่ยวเล่นค่อนข้างเยอะ เพราะฉะนั้นฉันจะไปเที่ยวทุกโซนให้หายอยาก โดนกักตัวเกือบเดือน อีกนิดเดียวจะเป็บ้าแล้วเนี่ยะ
‘ไปดูร้านกระดาษบ้างดีกว่า ไม่ได้วาดรูปนาน ฝีมือตกแล้วมั้งเนี่ยะ’
“พี่เบตตี้ ข้าอยากไปร้านกระดาษแล้วก็พวกสีน่ะ พาข้าไปหน่อยซิ”
“ทางนี้เลยค่ะท่านหญิง”
“โหวว ที่นี่มีกระดาษเยอะเหมือนกันนะ เหมือนจัตุรัสตรงท่าเรือเลย”
“ใช่ค่ะท่านหญิง สินค้าที่ขึ้นที่เมืองคานิน จะเร่งขนส่งมาเมืองยอร์ทเป็ที่ถัดไปทันทีเลยค่ะ ดังนั้น ที่นี่จึงมีสินค้าค่อนข้างเยอะ”
“ข้าอยากได้กระดาษและสีทุกแบบเลย”
“ได้ค่ะ พวกเ้าตามข้ามา เอาของไปเก็บที่รถม้าเลย”
“ท่านหญิงอย่าหนีไปเที่ยวแบบครั้งก่อนอีกนะคะ ข้าพาพวกเขาไปเก็บของประเดี๋ยวมาค่ะ”
“ข้าไม่หนีเที่ยวหรอกน่าพี่ไปเถอะ”
หลังจากที่เบตตี้ออกไปไม่นานไอรีก็เดินตรงไปที่ร้านขายไอศกรีมฝั่งตรงข้ามทันที ทันทีที่ได้ไอศกรีมและกำลังจะเดินกลับนั้น หางตาหันไปเห็นตัวละครที่ควรจะตายไปแล้ว กำลังจะขึ้นรถม้าไป ด้วยความแปลกใจ ไอรีนจึงรีบวิ่งตามรถม้าไป แต่ก็ไม่ทัน เพราะถูกเบตตี้ที่ตามมาห้ามไว้ซะก่อน
ไม่ผิดแน่ นั่นคือ ท่านเคาต์ฟาร์ ตัวร้ายฝ่ายชายที่ควรจะถูกฆ่าไปั้แ่บทที่ 0 ด้วยซ้ำ ทำไมเขายังมีชีวิตอยู่ล่ะ แถมรถม้าคันนั้นยังเป็รถม้าของท่านดยุกเออร์กี้อีก เป็ไปได้ยังไงที่เนื้อเื่เปลี่ยนขนาดนี้ ฉันต้องเจอท่านเคาต์ฟาร์ให้ได้ อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าใช้วิธีไหนจึงไม่โดนฆ่า เผื่อจะได้เอามาใช้บ้าง
หลังจากยืนคิดไม่ตกท่ามกลางคำบ่นของเบตตี้ไม่นาน ก็ถึงเวลานัดกับองค์หญิงเบลแล้ว จึงจ้องรีบไป ณ จุดนัดหมายเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรอนาน
“สวัสดีค่ะเลดี้ วันนี้เลดี้หายดีแล้วเหรอคะ”
“หายดีแล้วค่ะเดินได้ปร๋อเลยยย”
“ดีแล้วค่ะ แต่ถ้าท่านหญิงไม่สบายต้องรีบบอกเลยนะคะ”
“ได้เลยค่ะ วันนี้เราไปช็อปปิ้งแบบสาว ๆ กันเถอะ”
“ได้เลยค่ะ เลดี้อยากไปที่ไหนเป็พิเศษมั้ยคะ”
“อยากไปร้านตัดชุดน่ะค่ะ อาทิตย์หน้าต้องไปงานเลี้ยงน้ำชาขององค์หญิงอลิสเบธด้วย”
“เลดี้จะไปจริง ๆ เหรอคะ” ว่าพลางหันมาจับมือด้วยท่าทางเป็ห่วง
“ต้องไปอยู่แล้วค่ะ มีจดหมายเชิญอย่างเป็ทางการเลยนี่คะ จะปฏิเสธได้อย่างไร”
“แต่งานนี้ดูอันตรายสำหรับเลดี้มาก ๆ เลยนะคะ”
“ก็มันช่วยไม่ได้นี่คะ”
“...” องค์หญิงเบลกระชับมือแน่นขึ้น พร้อมส่งสายตาเป็ห่วงเป็ใย
“ถ้าอย่างนั้น องค์หญิงเบลก็ไปด้วยกันซิคะ ท่านก็คงได้รับเชิญอยู่แล้วใช่มั้ยคะ”
“เอ๊ะ!! ข้าเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ ไปด้วยกันเถอะนะคะ องค์หญิงจะปล่อยให้ข้าไปคนเดียวจริง ๆ เหรอคะ”
“เอ่อ ฉันได้รับเชิญจริง ๆ แหละค่ะ แต่ข้าไม่ค่อยได้ตอบรับเท่าไหร่ เ้าของงานเขาคงเชิญตามมารยาทเท่านั้นเอง”
“ดีเลยค่ะ แปลว่าองค์หญิงจะไปงานนี้ด้วยใช่มั้ยคะ”
“เอ่อออ...”
“งั้นเราไปตัดชุดใหม่ไปงานกันเถอะค่ะ” ไม่รอคำตอบจากอีกฝ่าย ไอรีนถือโอกาสจูงมือองค์หญิงตรงปที่ร้านตัดชุดเบื้องหน้าทันที
“สวัสดีค่ะ เลดี้ทั้งสองมีอะไรให้ร้านของเรารับใช้คะ”
“พวกเรามาตัดชุดค่ะ”
“เชิญทั้งสองเข้ามาดูคอลเลคชั่นใหม่ในร้านเราได้เลยค่ะ”
“ค่ะ”
“ส่วนนี้เป็ชุดแบบสำเร็จที่ทั้งร้านมีเพียงไม่กี่ชุดเท่านั้นค่ะ”
“ชุดนี้สวยมากเลยค่ะ เหมาะกับองค์หญิงมากเลย”
“ข้าพอมีชุดอยู่บ้างคะ เลดี้เลือกตามสบายเลยค่ะ ข้าคงไม่ซื้อหรอกค่ะ”
ไอรีนสังเกตสีหน้าดูกระอักกระอ่วนใจของอีกฝ่ายก็รู้ได้ทันทีเลยว่า องค์หญิงคงไม่ค่อยอยากใช้เงินฟุ่มเฟือยมากนัก เนื่องจากทางอาณาจักรค่อนข้างลำบาก ถึงจะเป็เช่นนั้นแต่กับซื้อสมุนไพรราคาแพงมาให้ไอรีนตั้งมากมาย
“องค์หญิงตัดชุดเถอะนะคะ ข้าอยากจะให้ชุดนี้เป็การตอบแทนที่องค์หญิงช่วยชีวิตข้าไว้”
“ไม่ได้ค่ะ ไม่เป็ไรเลยจริง ๆ ค่ะ ข้าเต็มใจช่วยเลดี้ค่ะ เพราะฉะนั้นไม่เลดี้ไม่ต้องตอบแทนอะไรเลยค่ะ”
“รับไว้เถอะนะคะ ข้าอยากให้จริง ๆ แต่หากองค์หญิงรังเกียจที่จะรับไว้ก็ไม่เป็ไรหรอกนะคะ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือข้า ข้า ...”
“ตกลงตามนี้นะคะ ท่านบารอนคะ ข้า้าชุดสำหรับใส่ไปงานเลี้ยงน้ำชา 2 ชุดค่ะ”
“เลดี้้าใช้ชุดวันไหนเหรอคะ”
“อาทิตย์หน้าค่ะ”
“ต้องขอโทษด้วยนะคะ คอลเลคชั่นใหม่นี้ มีชุดสำหรับงานเลี้ยงน้ำชาเพียงชุดเดียวค่ะ หากจะตัดให้ทันภายในอาทิตย์หน้าคงไม่ทันนะคะ”
“ขอเป็ชุดสำหรับองค์หญิงเลยค่ะ ช่วยเย็บเข้ารูปให้ด้วยนะคะ”
“ไม่ได้นะคะ มันควรเป็ของ...”
“เราไปดูอีกที่ก็ได้ค่ะ”
“ขอโทษด้วยนะคะ แต่ร้านอื่น ๆ ก็ไม่มีแล้วเหมือนกันค่ะ ่นี้เป็่ที่มีการจัดงานเลี้ยงน้ำชาค่อนข้างบ่อย ชุดจึงหมดทุกร้าน ต้องสั่งตัดเท่านั้นค่ะ”
“งั้นข้าขอไม่รับชุดนี้นะคะ”
“ไม่ได้ซิคะ ชุดนี้เป็ขององค์หญิงนะคะ อย่าให้ฉันผิดคำพูดเลยค่ะ อีกอย่าง องค์หญิงก็ไปงานนี้เป็เพื่อนฉันนี่คะ เพราะฉะนั้นได้โปรดรับไว้เถอะนะคะ”
องค์หญิงเบลทนลูกตื๊อไม่ไหวจนต้องยอมรับชุดนั้นไว้แล้วสัญญาว่าจะไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่จัดขึ้นยี้อย่างแน่นอน
ณ งานเลี้ยงน้ำชา งานนี้เป็งานเล็ก ๆ ที่การเชิญคนสนิทเพียงไม่กี่คน จัดขึ้นที่สวนลิลลี่ริมทะเลสาบ ทุกคนที่มาร่วมงานต่างเป็เหล่าท่านหญิงสูงศักดิ์ทั้งสิ้น
“สวัสดีค่ะ องค์หญิงอลิสเบธ”
“สวัสดีค่ะ เลดี้ไอรีน ในที่สุดก็ได้พูดคุยกันเสียทีนะคะ ตอนเจอกันในงาน ข้ายังไม่เคยเอ่ยทักทายท่านเลย เชิญทางนี้ค่ะ” ว่าพลางใช้มือโอบเอวเลดี้ตัวน้อยพร้อมพาไปแนะนำให้ทุกคนรู้จัก
“สวัสดีค่ะ องค์หญิงอลิสเบธ เลดี้ไอรีน”
“อ้าว ไม่ยักจะรู้ว่าองค์หญิงเบลจะยอมตอบรับคำเชิญมางานเลี้ยงแบบนี้ด้วย”
“แปลกใจทำไมล่ะคะ ก็ท่านเป็คนส่งการ์ดเชิญมาให้ข้าเองนี่”
“ใช่ ข้าเชิญ แต่องค์หญิงก็ไม่เคยมาเลยสักครั้งนี้”
“ครั้งนี้ข้าก็มาแล้วนี่ไงคะ” พูดจบก็รีบไปจูงมือไอรีนที่ยืนงงอยู่ในอ้อมแขนขององค์หญิงอลิสเบธ
“ข้าพึ่งรู้เหมือนกันนะ ว่าเ้าจะมีเพื่อนกับเขาด้วย น่าสนใจดีแฮะ”
“.....”
หลังจากที่ต่อฝีปากกันอยู่สักพัก องค์หญิงอลิสเบธก็ทำตัวเป็เ้าของงานที่ดีเชิญทั้งคู่ไปนั่งที่โต๊ะ
“งานวันนี้ข้าจัดขึ้นเพื่อ ขอโทษที่ข้าดูแลเลดี้ไปรีนได้ไม่ดีจนทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น ข้าขอโทษเ้าด้วยนะ”
“เอ่อ....คือ ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษองค์หญิง ที่เป็ต้นเหตุทำให้งานเลี้ยงต้องวุ่นวาย”
“ไม่เป็ไรหรอก ข้าต่างหากที่ต้องเป็ฝ่ายขอบใจเ้า” รอยยิ้มเป็มิตรแกมเ้าเลห์ของอีกฝ่าย ทำให้ไอรีนอดขนลุกชันด้วยความกลัวไม่ได้
ไม่พูดเปล่า อีกมืรีบตักบัตเตอร์เค้กวางตรงหน้าของไอรีน
พอเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปด้วยสีหน้าลังเล องค์หญิงอลิสเบธจึงตักเค้กชิ้นนั้น แล้วทำท่าทางราวกับจะป้อนให้ไอรีนกินให้ได้
“ทำเช่นนั้นอีกฝ่ายอาจจะอึดอัดใจก็ได้นะคะ องค์หญิงอลิสเบธ”
“อ้าว มาพอดีเลย ข้านึกว่าเ้าจะเบี้ยวนัดข้าอีกซะแล้ว”
ไอรีนหันตามต้องเสียงที่เดินมาก็พบกับหญิงสาวผมสีน้ำเงิน ตาเป็ประกายสีน้ำเงิน ในชุดเข้ารูปสีดำขลับขับกับผิวที่ขาวเหมือนไข่มุก
ใช่แล้ว นี่คือ นางเอกของเื่ ไอรีน เพิร์ล นางเอกที่ไอรีนควรจะต้องเจอในอีก 3 ตอนข้างหน้า
TALK : โอ้ยน้องงงง หนีปายยยยยย
ไรท์มาแล้วค่าาาา มาพร้อมการเปิดตัวนางเอกแบบงง ๆ มาได้ไงล่ะนั่น 5555 นี่มันวันรวมตัวร้ายรึเปล่าเนี่ย
3K
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)
