วันนี้ผมได้มามหาวิทยาลัยอีกวัน
งานศพของฮิเดกิวันนั้นผม พี่สาว และครอบครัวของเวียร์ ทุกคนร่วมกันส่งดวงิญญาของสุนัขปอมเมอเรเนียนฮิเดกิไปอยู่ในภพภูมิที่ดีของมันแล้ว หวังว่าชาตินี้ที่จากกันเร็วเกินไป ชาติหน้าอยากจะได้พบเจอกันอีกครั้งหนึ่ง
เื่มันก็ผ่านไปแล้ว พี่สาวของผมก็ทำใจได้ดีขึ้นเมื่อทำฌาปนกิจเสร็จสรรพ
แต่มีเื่ที่ผมเก็บเอาไว้รู้แค่คนเดียว เื่ตัวผมเป็สุนัขหรือเปล่า ผมว่ามันใช่สุนัขน่ะแหละ ไม่งั้นผมคงไม่งับลูกบอล ไม่จ้องอาหารเม็ดและไม่สามารถสื่อกระแสจิตกับบรรดาสุนัขที่พบเจอระหว่างทางได้หรอกนะ
เพื่อนที่เดินเคียงข้างอย่างเวียร์คนนี้ผมเกือบจะทำให้เขาพบพิรุธเข้า ผมต้องใช้ไหวพริบในการแก้สถานการณ์อันคับขันเพื่อปกปิดเื่แปลกประหลาดจากตัวผม วันนี้ดูเหมือนว่าเวียร์ไม่มีปฏิกิริยาอะไรที่จะสงสัยในตัวผมว่าผมมีความแปลกประหลาด ผมขอให้มันเป็แบบนี้ต่อไปดีกว่า เราไม่เคยบาดหมางใจกันและฝ่ายเวียร์ดีต่อผมมากไม่เคยทำให้ผมเห็นว่าเราต้องเป็อริกัน
ระหว่างที่เราสองคนเดินมาถึงห้องเรียน เพื่อนชายสองคนที่เป็คนเชื้อชาติอื่นมาเรียนในเมืองไทยจนพูดไทยได้นั้นคอยอยู่ในห้อง บรรยากาศของห้องจ้อกแจ้กด้วยเสียงนักศึกษา ผมและเวียร์มาวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะ
ซากาอิ หนุ่มชาวญี่ปุ่นนั่งอยู่บนโต๊ะเรียนอย่างวางมาด และโจวเร หนุ่มผมยาวยังกับศิลปินดนตรีมีเชื้อจีนที่มีลูกครึ่งเป็ยุโรปอยู่ชาติหนึ่งยืนเอามือวางโต๊ะซึ่งหันมาทางพวกผมและเขาอยู่ข้างๆซากาอิ ซากาอิกวนพวกเราโดยเริ่มพูด "ไอ้สองคนนี้มาแล้ว นับวันทำตัวติดกันจนจะเป็ผัวเมียกันอยู่แล้วเนี่ย"
"ซากาอิ น้อยๆหน่อย ก็เราสองคนอยู่ด้วยกันมาั้แ่ชั้นมัธยมมันก็ต้องสนิทสนมกันเป็ธรรมดา" เวียร์ก็อยากจะต่อว่าพวกนั้นที่ชอบแซวและบางครั้งก็ชอบเอาไปล้อต่อเพื่อนหลายๆคน
เวียร์ปกป้องผมอย่างดี ผมยิ้ม หลังจากที่ผมวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะ และบอกกับเพื่อนๆว่าจะขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย ผมจึงเดินออกไปจากกลุ่ม
ซากาอิกระซิบข้างหูโจวเรบางอย่าง โจวเรพยักหน้าขณะที่มองแผ่นหลังของมอส โจวเรเฟี่ยงลูกบอลขนาดเท่าฝ่ามือออกไป
เหตุใดไม่รู้ ผมถึงยกมือขึ้นเหนือไหล่และมือรับลูกบอลที่พุ่งมาจากข้างหลังอย่างแมนยำ ผมหันกลับไปยังเพื่อนสามคน เห็นท่าทีใของซากาอิและโจวเร เวียร์ที่นั่งอยู่ก็เห็นเข้าแล้ว
"เดี๋ยว นายรับได้ไง หลังหัวนายมีตาที่สามหรอวะ" ซากาอิถามเื่ที่ไม่น่าเชื่อในสายตาของเขา
เวียร์เองก็ไม่เชื่อสายตาของตัวเอง "มอส นายรับเพราะเซนส์อะไรบางอย่างบอกนายหรือเปล่าน่ะ"
ผมมองดูลูกบอลในมือแล้วปัดเื่นี้ให้ดูไม่มีอะไร ผมพยายามปกปิดไป "ฉันไม่รู้ว่ามันถูกโยนมา มัน...มันแค่เื่บังเอิญน่ะ"และผมก็โยนลูกบอลคืนให้สองคนนั้น ซากาอิรับทัน การรับบอลของซากาอิมันดูเป็ปกติเพราะเขาเห็นลูกบอลโยนมา ผมไม่อยากพูดอะไรผมก็ออกจากห้องไปห้องน้ำต่อ
ซากาอิกับโจวเรคงคุยอะไรกันซากาอิเลยเอาลูกบอลไปขยี้ข้างหัวโจวเร เวียร์นั่งคอยผมอยู่ ่เรียนตอนเช้าใช้เวลาสามสี่ชั่วโมง
เวลามันผ่านไปอย่างเร็ว พวกเราเรียนเสร็จแล้ว ผมกับเวียร์ที่เดินเคียงคู่กันในอาคาร เ้าสองพระหน่อนั่นเข้ามาสมทบเพื่อชักชวนให้ไปที่แห่งหนึ่งของมหาวิทยาลัย ตรงที่มีพื้นที่กว้างพอจะเล่นลูกบอลเป็ส่วนตัว ยังไงก็ผมเห็นเวียร์ตอบรับคำชวนจากสองคนนั่น ผมจึงตามมาด้วย
ที่โต๊ะและม้านั่งหิน ผมกับเวียร์นั่ง และยืนดูซากาอิเล่นขว้างบอลกับโจวเร เมื่อลูกบอลส่งไปที่โจวเรแล้วโจวเรเขาก็จงใจเฟี่ยงมายังเราสองคน เวียร์ที่นั่งกับผมจะใช้มือคว้าแต่ผมกลับไวกว่า
"เป็มอสอีกครั้งที่รับแม่น"โจวเรพูด
ซากาอิเรียกเวียร์ให้มาเป็ตัวรับ "มาเร็ว"
ผมคืนลูกบอลให้โจวเรไปให้ซากาอิ เวียร์ที่ยืนห่างซากาอิประมาณหนึ่งขยับแว่นตาให้คงที่อาจจะทำให้สายตามองเห็นลูกบอลชัดขึ้น
"เวียร์ ถ้ารับลูกนี้ไม่ได้ก็ไปขี้นะเว่ย" ซากาอิเตือนด้วยประโยคที่ไม่น่าจะทำให้เวียร์มีสมาธิดีขึ้นมาเลย
ซากาอิเฟี่ยงลูกบอลเหมือนคนโยนลูกเบสบอล พุ่งมาแล้วมันเลยศีรษะของเวียร์ไปยังข้างหลัง
แว้บ ผมโผล่มารับลูกบอลนั้นได้แม่นยำ
ซากาอิตะเพิดเวียร์"ไปห้องน้ำเลยเวียร์ มอสมันรับแทนนายได้อีกแล้ว"
"นายพูดอะไรน่ะ คิดว่าฉันปวดถ่ายมากขนาดนั้นเลยเหรอ" เวียร์รู้สึกว่าตัวเองมีบางอย่างที่ด้อยกว่ามอสบางเื่ และหันมาดูมอส "นายไปฝึกเื่พวกนี้จากที่ไหนมาน่ะ"
"คือ ไม่ได้ฝึกจากที่ไหนหรอก ฉันแค่มองเห็นการโยนมาของซากาอิน่ะ" ผมจะไม่พูดอะไรมากว่านี้ นี่เป็สิ่งที่ผมไม่เคยเก่งได้กลายเป็เื่เก่งกาจแค่ไหน
โจวเรถึงกับต้องเสยผมไว้ข้างหลัง เขาอยากจะมองดูมอสที่ไม่น่าจะเก่งอะไรกับเื่ลูกบอล
มาถึงลูกที่สามสิบเก้า เวียร์ก็รับพลาดเสียส่วนใหญ่ ผมไม่อยากทำให้เป็ที่จับตามองเื่ความสามารถ เลยปล่อยให้ลูกบอลกระดอนพื้นไปสักพักแล้วทำตัวให้เหมือนกับว่าช่วยเดินไปเก็บปกติ
ซากาอิเข้ามาตบไหล่เวียร์ "สมาธิหนอ หรือว่านายต้องเช็คสายตาใหม่ดีมั้ย หึหึ"
โจวเรคืดว่าเวียร์ไม่น่าจะสายตาไม่ดีขนาดนั้น "อย่างน้อยก็รับลูกได้ถึง 5 ครั้ง" 5 ครั้งถือว่าน้อยหรือมากซึ่งก็คิดว่าน่าอาย
เวียร์ถอดแว่นตาแล้วใช้ผ้าเช็ดเลนส์ทำความสะอาด "มีเวลาว่างเมื่อไหร่ ฉันจะขอแก้ตัวอีกครั้ง"
ซากาอิโยนลูกบอลขึ้นและรอรับลูกบอลพอดี "ฉันกับโจวเรมีเรียนต่อ วันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนนะ"
สำหรับเวียร์และผมไม่มีคาบเรียนบ่าย ออกจากมหาวิทยาลัยแล้วไปแวะร้านขายมะหมี่หมูแดงและเกี๊ยวน้ำริมทางอีกครั้ง
"เฮ้อ วันนี้เหนื่อยเลย แต่ก็ได้แวะกินอะไรก็ดี มอสเอ้ย ฉันอายเลยล่ะ อายซากาอิกับโจวเร" เวียร์ที่นั่งเก้าอี้กำลังบ่นจากอีกฝั่งของโต๊ะอาหาร
ผมมองเวียร์และฟังเขาบ่น ผมก็อยากจะพูดว่า"อย่างดีก็ไม่มีใครแอบมาเห็นการเล่นบอลของพวกเราทั้งสี่คนนะ"
"ฉันอายเพราะแกด้วย ไอ้เพื่อนยาก" จู่ๆเวียร์ก็เอาหน้าเข้ามาใกล้ผมและระบายออกมา ก่อนจะสงบลง "กินมื้อนี้เสร็จแล้ว ฉันจะไปแต่งสวนให้ใจมันสบายขึ้นเลย"
พอแยกย้ายกันกับเวียร์ ผมมาถึงที่บ้าน พี่สาวของผมยังไม่กลับมา
ผมขึ้นไปชั้นบน ไปยังห้องของผม วางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะ ถอดรองเท้าและถุงเท้าไว้ที่พื้น
ผมหงายหลังลงนอนหงายไปกับเตียง ในใจกำลังคิดเื่เวียร์และความปราดเปรียวต่อลูกบอลอย่างผม
6K
