ศาสตร์จักรพรรดิมังกรครองพิภพ (จบ)

        หลินตงตอนนี้แทบจะไม่ได้ทำอะไร เขาลุกขึ้นมาบิดเนื้อตัวของตนจนมันส่งเสียงกร๊อบแกรบออกมา ต้องบอกก่อนว่าตลอดทั้งคืนตัวของเขานั้นแทบจะหลับลึกจนไม่ได้สติและเมื่อตื่นขึ้นมาต่อให้เขาจะมีร่างกายที่แข็งแกร่งเพียงใด กล้ามเนื้อที่หลับไหลก็ยังต้องทำการฟื้นตัวอยู่ดี

        ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังฟื้นคืนสติอยู่นั้นเสียงของเจ้าสำนักโหวฉางคงก็ดังขึ้น

        "หมดเวลาการทดสอบแล้ว ทุกคนที่ยังหลงเหลืออยู่ภายในการทดสอบนี้ก็เคลื่อนย้ายออกมาได้..!!"

        น้ำเสียงของเขากังก้องไปทั่วผืนป่าหลังสำนักจนทำให้ทุกคนนั้นรับรู้โดยทั่ว

        สิ้นคำพูดของชายชราแต่ละคนเมื่อได้ยินที่ชายชราพูดก็ไม่รอช้าที่จะเคลื่อนย้ายออกมาอย่างเร่งรีบ คลื่นพลังสีฟ้าครามหลายสิบแห่งส่องประกายขึ้นจากทั่วทุกบริเวณ มันคือสัญญาณแผ่นป้ายของการเคลื่อนย้ายนั้นเอง พวกเขาแต่ละคนตอนนี้ถึงกับถอนหายใจออกมากันอย่างหนักพลางคิดว่าในที่สุดมันก็จบแล้ว

        บนต้นไม้หลินตงเมื่อคาดการณ์ไว้แล้วก็ยกยิ้มขึ้นมาอยู่หน่อยๆ ในที่สุดมันก็จบลง เขาเชื่อเลยว่าคะแนนของเขานั้นไม่แพ้ใครอย่างแน่นอนแถมมันยังจะมากยิ่งกว่าคนอื่นไปมากโขอีก

        ชายหนุ่มเมื่อคิดจบก็ใช้แผ่นป้ายที่อยู่ภายในร่างเคลื่อนย้ายออกมาและเพียงพริบตาเดียวร่างกายของเขาก็หายวับไปในทันที

        บนลานกว้างที่หน้าประตูสำนัก ลำแสงพลังสีฟ้าครามหลายสิบแห่งปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องจนทำให้รอบๆลานกว้างเต็มไปด้วยแสงประกายที่สวยสดงดงาม

        เมื่อแสงนั้นหายไปทั้งหมดก็ปรากฏให้เห็นถึงชายหนุ่มและหญิงสาวหลายสิบคน สภาพของทุกคนต้องบอกเลยว่าไม่สู้ดีนัก พวกเขาแต่ละคนเสื้อผ้าฉีกขาดและมีรอยบาดแผลไปทั่ว บางคนถึงกับเนื้อตัวเปียกโชกไปด้วยเลือดแต่ทว่าใบหน้าของพวกเขาตอนนี้ไม่แสดงอาการเจ็บปวดเลยแม้แต่นิด พวกเขาตอนนี้มีเพียงรอยยิ้มที่ยินดีในการผ่านทดสอบเท่านั้น

        ต้องบอกก่อนว่าตลอดทั้งวัน สถานการณ์ที่พวกเขาพบเจอนั้นหนักหนามากนับตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้ ทุกคนทำได้เพียงต้องกัดฟันต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับหนึ่งจากรอบทิศทางและไม่สามาถหลบหนีได้ ถ้าอยากจะติดอันดับหนึ่งในร้อยพวกเขาก็ต้องต่อสู้แต่ทว่าพวกเขากลับคิดผิดไป

        เพราะในตอนนี้ที่ลานกว้างหลงเหลือผู้คนไม่ถึงยี่สิบคนเลยด้วยซ้ำ แม้แต่พวกเขาก็ยังต้องตกตะลึงกับคนที่ผ่านการทดสอบนี้ บางคนถึงกับคิดว่าแล้วที่พวกเขาพยายามตลอดมันคืออะไรกัน ถ้ามันเหลือคนแค่นี้จริงๆพวกเขาก็คงจะหาที่หลบซ่อนและพักผ่อนหย่อนใจแล้ว

        "เห้ย!! ไอ้เจ้านั้นไม่มีบาดแผลเลย มันเข้าไปยังไงตอนออกมาก็เป็นอย่างนั้น..!!"

        ชายหนุ่มที่ผ่านการทดสอบคนนึงชี้มายังหลินตงที่ดูท่าทางสบายและเมื่อสิ้นคำพูดของเขาแต่ละคนก็หันขวับมามองยังชายหนุ่ม

        ท่าทางของหลินตงตอนนี้ประจักษ์แด่สายตาของทุกคน พวกเขาทำได้เพียงสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างยำเกรง ต้องบอกก่อนว่าภายในผืนป่านั้นไม่มีสถานที่ๆปลอดภัยอยู่เลย แม้แต่บนต้นไม้ใบหญ้าที่สูงใหญ่สัตว์อสูรก็ยังสามารถขึ้นมาเล่นงานพวกเขาได้ แล้วชายหนุ่มคนนี้มันอะไรกัน อย่าบอกนะว่ามันก็ต่อสู้เช่นเดียวกันพวกเขาแต่ทว่ามันไม่กลับปรากฏบาดแผลขึ้นเลย ยิ่งคิดพวกเขาก็ยิ่งต้องอึ้ง ทุกคนบอกเพียงแค่ว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นสัตว์ประหลาด

        ขณะเดียวกันตรงหัวมุมนึงก็มีชายหนุ่มคนนึงจ้องมองมาทางหลินตงอย่างจริงจัง เขาคือคนที่ขี่สัตว์อสูรระดับสองม้าเลือดโลหิตขึ้นมานั้นเอง เขาในตอนนี้ก็มีสภาพที่ไม่แตกต่างจากคนอื่นมากนักแต่ทว่าตัวของเขาจะดูดีกว่าคนอื่นๆอยู่บ้าง เพราะถึงยังไงเขาก็มีพลังระดับจิตวิญญาณยุทธระดับสองและยังมากที่สุดภายในผู้เข้าทดสอบทั้งหมดอีกด้วย

        "ไอ้เจ้านี้ไม่ธรรมดาจริงๆ มันทำยังไงถึงไม่มีบาดแผลเลยน่ะ..!!"

        ชายหนุ่มบ่นพึมพำออกมาพลางมองไปยังหลินตงอีกรอบ ภายในผืนป่านั้นไม่มีที่หลบซ่อนตัวเลยแล้วชายหนุ่มคนนี้ทำยังไงให้ไม่มีแม้แต่หยดเลือดของสัตว์อสูรที่เปรอะเปี้อนตามตัว

        ภายในลานกว้างท่านเจ้าสำนักโหวฉางคงกับคนอื่นๆก็พยักหน้้าอย่างยินดี ถึงจะเหลือไม่ถึงสามสิบคนแต่ทว่าทุกคนที่อยู่ภายในลานกว้างนี้มีจิตใจที่ไม่ยอมแพ้มากยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

        "สำนักจิตวิญญาณของเขานั้นโดยส่วนใหญ่แล้วจะเน้นไปที่คุณภาพของตัวบุคคลมากยิ่งกว่าจำนวน ยิ่งมีคนมากทรัพยากรสำนักก็จะกระจายออกไปมากแต่ถ้าเกิดว่าทรัพยากรพวกนั้นถูกเอาไปใช้กับผู้มีพรสวรรค์เหล่านี้ มันจะไม่ได้เป็นการเสียเปล่าอย่างแน่นอน"

        ชายชราเมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้วก็ได้เวลาที่จะเริ่มทดสอบต่อไป

        "เอาล่ะ ข้าขอแผ่นป้ายไม้เพื่อที่จะมานับคะแนนละกันว่าใครจะเป็นอันดับหนึ่ง"

        โหวฉางคงพูดจบก็ยกมือของตนกางไปยังลานกว้างนั้น พริบตานั้นร่างกายของแต่ละคนก็เปล่งแสงขึ้นนิดๆจากนั้นแผ่นป้ายทั้งหมดที่อยู่ภายในตัวของทุกคนก็เริ่มถูกดึงกลับไป พวกมันพุ่งออกมาจากตัวของแต่ละคนพร้อมกับทะยานไปยังชายชราอย่างรวดเร็ว ทุกคนที่เห็นมันก็ทำได้เพียงตกตะลึงถึงพลังของชายชราตรงหน้านี่เท่านั้น

        เจ้าสำนักโหวเริ่มกวาดตามองพร้อมกับใช้ห้วงจิตสัมผัสของตนตรวจสอบอย่างเร่งรีบและเมื่อเขาเห็นคะแนนสูงสุดที่ถูกบันทึกไว้ในแผ่นป้ายก็ยังต้องตกใจอยู่หน่อยๆ

        นัยน์ตาของเขาถึงกับมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ตรงมุมนึงของลานอย่างยินดี ดูเหมือนว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มันจะไม่ผิดพลาด ต่อให้ชายหนุ่มคนนั้นจะไม่ลงมือในช่วงครึ่งหลังแต่ทว่าคะแนนของเขาก็นำโด่งทุกคนจริงๆ

        ชายหนุ่มหญิงสาวจ้องมองไปยังชายชราเป็นจุดเดียว พวกเขาแต่ละคนเริ่มหัวใจเต้นตุบๆขึ้น พวกเขาก็มั่นใจในคะแนนของตนเองเป็นอย่างมากและยิ่งมีผู้เข้าทดสอบเหลือเพียงแค่ยี่สิบกว่าคนพวกเขาก็คาดหวังที่จะติดอันดับหนึ่งในสามอยู่แล้ว

        "ข้าจะประกาศคะแนนชื่อของคนที่ต่ำสุดและไล่ไปเรื่อยๆจนถึงอันดับหนึ่ง..!!"

โหวฉางคงตะโกนก้องถึงคะแนนของแต่ละคนและไล่จากลำดับล่างสุดขึ้นมา สายตาของเขากวาดมองไปยังเด็กๆจนทำให้แต่ละคนเริ่มกดดันขึ้น พวกเขากลืนน้ำลายอึกใหญ่เพื่อที่จะลุ้นอันดับของตนหลังจากนี้

        "อันดับที่ยี่สิบสาม เซี่ยหลง สังหารสัตว์อสูรไปได้สามสิบสี่คะแนน..!!"

        เมื่อเสียงประกาศของชายชราดึงขึ้นแต่ละคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก บางคนหวังว่าในชื่อสุดท้ายจะไม่ใช่ชื่อของพวกเขาเพียงแค่นั้น ถ้าได้อันดับท้ายสุดแล้วถึงจะผ่านบททดสอบแต่มันก็ย่ำแย่เช่นเดียวกัน

        ส่วนคนที่ถูกประกาศชื่อออกมานะหรอ เขาคือชายหนุ่มคนนึงที่ดูใบหน้าธรรมดา ถึงเขาจะผ่านการทดสอบแต่เมื่อได้ยินคำประกาศของเจ้าสำนักก็ยังต้องคอตกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถ้าถูกประกาศออกมาเช่นนี้แล้วมันก็หมายความว่าเขาคือคนที่อ่อนแอมากที่สุดภายในผู้ที่ผ่านการทดสอบทั้งหมดบนลานกว้างแห่งนี้ จากที่ตอนแรกถึงกับคิดว่าอาจจะเป็นอันดับต้นๆเลยด้วยซ้ำ สำหรับเขานั้นสามสิบสี่ตัวที่สังหารไปมันก็ถือว่ามากยิ่งกว่าสิ่งใดแล้ว