บทที่ 31 ฝีมือทำอาหารของหลินเล่อ
"ลูก พ่อกับแม่ทำไม่ดีเอง ถ้าตอนนั้นพ่อกับแม่ยืนกรานกว่านี้ เื่อาจจะไม่เป็แบบนี้ก็ได้" พ่อแม่ทุกคนก็เห็นแก่ตัว อยากจะให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูก ตอนนั้นที่พวกเขายอมตกลง ก็เพราะนอกจากเป็ความ้าของคุณปู่แล้ว พวกเขาก็อยากจะให้ลูกชายมีเส้นทางที่แตกต่างออกไป
ตอนนั้นเขาเลือกที่จะเป็นักธุรกิจ ทำให้ลูกๆ ไม่ค่อยสนิทกับญาติๆ ที่ปักกิ่ง ตอนนี้คุณปู่ยังอยู่ ลูกชายก็ยังพอมีเส้นสายบ้าง แต่ถ้าคุณปู่ไม่อยู่ล่ะ? สถานะของลูกชายก็คงตกต่ำลง คิดได้ดังนั้น เขาจึงยอมทำตามที่คุณปู่บอก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าการตัดสินใจนั้นไม่ได้ทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ดี กลับทำให้เขากับลูกชายมีกำแพงกั้นระหว่างกัน
"พ่อครับ เื่มันผ่านไปนานแล้ว ผมลืมไปหมดแล้ว จะไปโกรธอะไรกัน อีกอย่าง บางทีผมก็ไม่ได้โกรธอะไรเลยนะ" พอนึกถึงหน้าเพื่อนๆ ของเขา ถังคุนก็รู้สึกเศร้า เสียงของเขาก็เริ่มแ่ลงไป ชั่วขณะหนึ่ง ห้องทั้งห้องก็เงียบกริบ
"พ่อลูกคุยอะไรกันอยู่ รีบลงมาข้างล่างได้แล้ว อาหารเย็นเสร็จแล้ว แม่กับลูกสะใภ้รออยู่ข้างล่างนะ ลูกสะใภ้ยังทำหมูผัดเปรี้ยวหวานเองเลยนะ แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าอร่อยแน่ๆ แม่บอกแล้วไงว่าลูกสะใภ้คนนี้ไม่เลว เสี่ยวคุน แกอย่าไปรังแกเค้าล่ะ ผู้หญิงเขาแต่งเข้าบ้านเรามันก็ไม่ง่ายนะ ถ้าแกไปแกล้งเค้า ระวังแม่จะไม่ไว้หน้าแก" ความเงียบในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงของคุณนายท่าน ไม่เพียงแต่ช่วยคลายบรรยากาศอึดอัดในห้อง ยังช่วยปัดเป่าความเศร้าของถังคุนไปด้วย
"แม่ครับ แม่พูดอะไรเนี่ย ลูกชายแม่จะไม่รักเมียได้ไง แค่ลูกสะใภ้เพิ่งเข้าบ้านมา ลูกชายแท้ๆ อย่างผมก็โดนทิ้งแล้ว มีลูกชายที่น่าสงสารแบบผมที่ไหนกันครับเนี่ย?" ถังคุนแกล้งทำเป็น่าสงสาร ทำให้คุณนายท่านถึงกับพูดไม่ออก แต่ก็ยังคิดว่าลูกสะใภ้น่ารักกว่าลูกชายตัวแสบของเธอเยอะ
"พอได้แล้ว หยุดทำเป็ลูกแหง่ได้แล้ว พวกเธอรีบลงมาข้างล่าง ชิมฝีมือของเล่อเล่อเราเร็ว" เมื่อกี้คุณนายท่านก็พอจะรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ในห้อง แต่เธอก็รู้ว่าบางเื่เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็อดที่จะโทษคนทางปักกิ่งไม่ได้ ตอนนั้นทำไมต้องให้ลูกชายฉันไปด้วยนะ?
"ครับๆ รีบลงไปเดี๋ยวนี้แหละ จะไม่ทำให้แม่เสียหน้าต่อหน้าลูกสะใภ้หรอก" คุณท่านตามใจภรรยามาตลอด เขารู้ว่าภรรยาคงจะรู้สึกถึงความผิดปกติระหว่างเขากับลูกชาย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา น่ารักจริงๆ
พ่อลูกมองตากัน แล้วก็รู้ว่าการสนทนาในวันนี้คงต้องจบลงแค่นี้ ถังพ่อรู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่ถังคุนกลับรู้สึกพอใจ ในใจเขายังมีหลายเื่ที่ยังไม่กระจ่าง ตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะคุยกันนานๆ อีกอย่าง เขาก็ค้นพบเื่ที่น่าใ นั่นก็คือ จิติญญาของเ้าของร่างเดิมยังอยู่ในร่างนี้ ทำไมถึงยังไม่ปรากฏตัวออกมาเขาก็ไม่รู้ แต่ความรู้สึกที่มีต่อที่นั่นก็ยังคงอยู่ ถังคุนอยากจะรู้ความจริงให้ได้ ภารกิจสุดท้ายมันมีหลายอย่างที่น่าสงสัย เขาต้องคิดให้ดี ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อเหล่าวีรบุรุษด้วย เืของวีรบุรุษจะต้องไม่เสียเปล่า
หลินเล่อเป็นักกินตัวยงอยู่แล้ว ยิ่งเข้าวงการบันเทิงแล้ว การกินก็ยิ่งต้องระมัดระวังมากขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าจะได้รับสารอาหารและพลังงานเพียงพอโดยไม่อ้วน หลินเล่อจึงต้องใส่ใจกับเื่อาหารการกินมากเป็พิเศษ เธอเลยทำอาหารเก่ง
หลังจากทำหมูผัดเปรี้ยวหวานเสร็จ เธอก็ไปทำผัดผักกาดขาวน้ำมันหอยต่อ ผักกาดขาวกรอบๆ กับน้ำมันหอยที่ทั้งหอมและช่วยเพิ่มรสชาติ สีขาวตัดกับสีเขียวดูน่ากินสุดๆ
ป้าหลินยืนดูหลินเล่อทำอาหาร เห็นท่าทางคล่องแคล่วของหลินเล่อก็เบาใจ ถังคุนเป็ลูกที่เธอเลี้ยงมา เธอรักและเป็ห่วงเขามาก เหมือนลูกแท้ๆ ของเธอเอง
ความรู้สึกของแม่สามีที่มีต่อลูกสะใภ้มักจะเป็อะไรที่ซับซ้อน ป้าหลินก็รู้สึกแบบนั้นกับหลินเล่อเหมือนกัน เพราะคุณชายชอบ เธอเลยเอ็นดูหลินเล่อไปด้วย แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่า คุณชายเลือกแต่งงานกับคุณนายน้อยเป็อะไรที่โค-ตะ-ระ ดีเลย ต่อไปพวกเขาไม่ต้องห่วงเื่อาหารการกินของคุณชายอีกแล้ว
หลินเล่อไม่รู้หรอกว่าป้าหลินคิดอะไรอยู่ ตอนนี้เธอกำลังง่วนอยู่กับการทำซุปไข่เห็ดหอม พลางคิดในใจว่า ทำไมพ่อแม่สามียังไม่ลงมาอีกนะ ถ้าเธอรู้ว่าป้าหลินคิดอะไรอยู่ คงได้บ่นออกมาว่า นี่ชั้นโดนจับมาเป็แม่ครัวเหรอเนี่ย!
…………………