ราชันย์ปีสาทโลหิต

"ไม่จริงหน่า~ อย่าบอกนะว่า!!!"

หลานเยว่ในโลกก่อนหรือชาติก่อน

แน่นอนว่าเขาก็ต้องเคยดูหนัง ดูละคร

ที่มันเกี่ยวกับเรื่องแวมไพร์และอื่นๆอีกมาก

ย้อนกลับไปตอนที่เขากำลังดู...

"อะไรล่ะนั้น?

แวมไพร์จะโดนแสงแดดไม่ได้งั้นเหรอ?"

หญิงสาวที่กำลังนอนอยู่บนเตียงกับหลานเยว่

พูดขึ้นด้วยความสงสัย

"ไม่เอาหน่า~ มันก็เป็นแค่เรื่องแต่งเท่านั้น

ก่อนที่จะสงสัยว่าแวมไพร์โดนแสงแดดได้หรือไม่นั้น แต่เราก็รู้ๆกันอยู่ว่าสิ่งมีชิวิตแบบนั้น

จะไปมีได้ยังไงในโลกใบนี้ จริงมั้ย?"

หลานเยว่พูดด้วยความจริงจัง

ก่อนที่จะพูดขึ้นอีกครั้ง

"แต่นี่คุณสนใจหนังมากกว่าผมงั้นเหรอ?"

"จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงล่ะ? ฮ่าๆ~"

"คุณนี่ก็ช่างรีบร้อนซะจริง~"

และพวกเขาทั้งสองก็ได้เริ่มต้นด้วยการจูบ

.......................................................... (ข้ามๆ!)

ในขณะที่หลานเยว่พลันนึกย้อนไปเมื่ออดีต

เขาก็เริ่มที่จะคิดถึงตัวตนของเขาในโลกนั้น

แต่เขาก็ทำได้แต่ยืนยิ้มอย่างแห้งๆ

เพราะถ้ามันเป็นจริงตามที่ในหนังนั้นบอกล่ะ?

"เป็นเรื่องใหญ่แล้วสิ!"

และหลานเยว่ก็ได้นั่งลงอยู่บนโขดหิน

อย่างสงบเสงี่ยมและพูดขึ้นอย่างหมดหวัง

"แล้วข้าจะทำอย่างไรดี?"

"จะให้เข้าไปหลบอยู่ใน'ห้วงเวลาแห่งมิติ'

ก็ไม่ได้ช่วยอะไรแถมยังทำให้เสียเวลาหนักกว่าเดิมซะอีก"

"ต้องรอให้แสงมันหายไปก่อนสินะ?"

"งั้นก็ช่วยไม่ได้~"

และเวลาก็ได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

"ฟ้าเริ่มมืดแล้ว คงไม่เป็นไรแล้วสินะ~"

หลานเยว่ก็ได้เดินออกอย่างกล้าๆกลัวๆ

จะเดิน ไม่เดิน จะเดินหรือไม่เดิน?

แล้วก็ได้มีชายวัยกลางคนคนนึง

ที่ได้เห็นสถานการณ์ที่หงุนงงนี้เข้า

"เอ่อ.. เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?"

หลานเยว่ที่ได้ยินเสียงของคนนั้น

เขาก็สะดุ้งตกใจเล็กน้อยเพราะเขามัวแต่คิดเรื่องที่จะเดินหรือไม่เดินเท่านั้นไปเท่านั้น

"ข้าไม่ได้เป็นอะไร"

หลานเยว่กล่าวด้วยความสุขุม

"แต่สีหน้าของเจ้าดูซีดมากนะ~

หรือว่าเจ้าจะมีไข้หรือป่วยมางั้นรึ?!"

"เจ้าพึ่งออกมาจากป่างั้นรึ?"

"เจ้ามาจากที่ใดกันแน่?"

"หรือว่าเจ้าคิดจะมาปล้นในหมู่บ้านเรา?!"

ชายวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยความหวาดกลัว

"เจ้าโปรดวางใจ ข้าไม่ได้เป็นโจรและมาปล้น

ข้าเพียงแค่เดินหลงทางไปหน่อยเท่านั้น

เจ้าสามารถบอกได้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด?"

ชายวัยกลางคนพลันถอนหายใจ

"เป็นอย่างนี้นี่เอง~ ส่วนที่นี่ก็คือหมู่บ้านฉวนเป็นหมู่บ้านเล็กๆเท่านั้นเอง"

"หมู่บ้านฉวน?"

"อ้อ! เจ้าบอกว่าเจ้าหลงทางสินะ?"

หลานเยว่พยักหน้าเบาๆ

"เจ้าก็ไม่ได้มีที่พักล่ะสิ?

งั้นถ้าไม่รังเกียจก็มาพักที่บ้านของข้าสิ~"

"ให้ข้าไปพักที่บ้านของท่าน?!"

"ที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ บ้านของข้าก็ไม่ได้ยากจนขนาดนั้น แต่มันก็คงเทียบไม่ได้กับ

เมืองที่ท่านอยู่เป็นแน่~"

ชายวัยกลางคนพูดขึ้นพร้อมกับกำลังเดิน

จากไปอย่างเศร้าหมอง

"ข้าตกลง! ข้าจะไปพักบ้านเจ้า"

หลานเยว่พูดขึ้นอย่างหนักแน่น

ก่อนหน้านี้หลานเยว่ก็นึกสงสัยว่าทำไมคนผู้นี้

ถึงได้ทำตัวดีกับเขาและยังชวนเขาไปพักบ้าน

ของตัวเอง ทั้งๆที่พวกเขาไม่ได้รู้จักกันเลย?

ถ้าเป็นตอนที่หลานเยว่อยู่ที่โลกก่อนหรืออยู่ที่

ตระกูลของเขา เขาก็มักจะมีคนมาทำดีด้วย

และคอยเยินยอเขาอย่างเสมอมา

หลานเยว่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเพราะอะไร...

แต่กับชายวัยกลางคนผู้นี้กลับแตกต่าง

พวกเขาไม่ได้รู้จักกัน คนผู้นี้ก็ยังทำดีกับเขา

หลานเยว่จึงได้รู้สึกถึงความจริงใจจากคนผู้นี้

จากหน้าตา ท่าทาง และการพูด อย่างแท้จริง

'คนดีๆแบบนี้

ไม่เสียหายที่ข้าจะเป็นมิตรกับพวกเขา'