7
ประธานเผยผู้ไม่เล่นตามเกม
อันที่จริงแผนการของหลินเชียนซู่ใช้ในเื่รักๆ ใคร่ ๆ ไม่ได้เป็ภัยคุกคามต่อเผยเซ่าเจ๋อนัก ภัยของแท้น่ะคือพวกที่ฉวยโอกาส่หลังๆ ตอนสมองเ้าของร่างมีแต่เื่รัก ฮุบอำนาจในเทียนเสวียนเงียบ ๆ ต่างหาก
แม้ผู้แต่งจะเขียนถึงเหตุการณ์นี้ผ่านๆ ทว่าเื่ราวในโลกนิยายก็ดำเนินไปด้วยตัวของมันเองภายในเทียนเสวียนต้องมีปัญหาอะไรอยู่แน่ คนที่แย่งสิทธิ์กุมบังเหียนเทียนเสวียนไม่ได้เพิ่งมาคิดแค่วันสองวันแน่คงไตร่ตรองไว้นานแล้ว
ผู้ชนะในตอนท้ายสุดของเทียนเสวียนคือรองประธานชุยซึ่งเคยถูกเอ่ยถึงในต้นฉบับ-พนักงานเก่าแก่ที่พ่อเขาชุบเลี้ยงมากับมือ‘ชุยเจวี๋ย’
หลังจากเฉิงซย่ากลับประเทศเผยเซ่าเจ๋อก็หน้าด้านหน้าทนตามจีบเฉิงซย่า ไม่สนใจบริษัทโดยสิ้นเชิงพอคุณพ่อเผยเซิงเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเพราะอาการป่วยทรุดรองประธานชุยก็ฉวยโอกาสซื้อหุ้น กุมบังเหียนเทียนเสวียนไว้ในมืออย่างมั่นคง
ต่อมาคุณพ่อจากไปด้วยอาการป่วยบริษัทตกอยู่ในกำมือชุยเจวี๋ย หลินเชียนซู่รถตกทะเลสาบจมน้ำเสียชีวิตส่วนตัวเขาเองก็ถูกเฉิงซย่าแทงตาย...จุดจบของเผยเซ่าเจ๋อคนเดิมน่าอนาถจริง ๆ
แน่นอนว่าจุดจบน่าอนาถนี้เป็เพราะทำตัวเองไม่คู่ควรให้เห็นใจ
ปัจจุบันเผยเซ่าเจ๋อกลายเป็ผู้ชายสารเลวในนิยายต้นฉบับคนนั้นแล้วย่อมต้องเตรียมพร้อมล่วงหน้าเพื่อป้องกันไม่ให้เทียนเสวียนตกอยู่ในกำมือคนอื่น
มีเพียงทางนี้เท่านั้นที่สามารถปกป้องเฉิงซย่าจากวงการบันเทิงอันเต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ได้ดีขณะนี้คุณพ่อยังเป็ประธานกรรมการเทียนเสวียนกรุ๊ป เขามีแผนการบางอย่างอยากนำมาใช้ดังนั้นจึงต้องอาศัยจังหวะที่คุณพ่อยังออกปากได้ในการลงมือ
ตอนเผยเซ่าเจ๋อมาถึงบ้านคุณแม่ของเ้าของร่างกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องรับแขก
พอเห็นเขาเปิดประตูเข้ามาในห้องโถงคุณผู้หญิงที่ดูแลตัวเองเป็อย่างดีพลันยิ้มแก้มปริเข้ามาต้อนรับ “เซ่าเจ๋อทำไมถึงกลับมาบ้านวันนี้ล่ะลูก แล้วไม่โทร.มาบอกก่อนแม่จะได้เตรียมอาหารเอาไว้ให้”
คุณผู้หญิงชื่อว่าลู่หมานจิงเป็คุณหนูโอเมก้าตระกูลใหญ่ ได้รับการประคบประหงมมาแต่เด็กไม่เคยตกระกำลำบากพอโตขึ้นก็แต่งงานกับคุณพ่อเผยเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล
พ่อทะนุถนอมแม่เป็ไข่ในหินเธอเองก็รักใคร่ตามใจลูกชายทั้งสองเต็มที่
สมัยอนุบาลเผยเซ่าเจ๋อจงใจรังแกเพื่อนเบต้าคนหนึ่งทำลูกบ้านอื่นหัวร้างข้างแตก แต่เธอไม่เพียงไม่สั่งสอนลูกชายกลับใช้เส้นสายย้ายเด็กที่ถูกเผยเซ่าเจ๋อแกล้งจนเจ็บหนักออกไปจากโรงเรียนอนุบาล
เื่แบบนี้เกิดขึ้นหลายหนมากทว่าในสายตาของลู่หมานจิง ลูกชายเธอไม่เคยผิดและเพราะการรักใคร่ตามใจลูกอย่างไร้หลักการของเธอนี่เองความคิดความอ่านตอนอายุยี่สิบหกปีของเผยเซ่าเจ๋อในต้นฉบับจึงเป็แค่เด็กโข่งคนหนึ่ง
เผยเซ่าเจ๋อทะลุมิติเข้ามากลางคันไม่ได้ผูกพันลึกซึ้งอะไรกับ ‘แม่’ คนนี้นัก แต่เขามาแทนที่ลูกชายเธอแล้วฉากหน้าจึงยังรักษาสายสัมพันธ์แม่ลูกต่อไป
เผยเซ่าเจ๋อได้ยินเช่นนี้ก็ตอบกลับว่า“ผมกินข้าวมาแล้วครับแม่ พ่ออยู่ไหมครับ”
ลู่หมานจิงน้ำเสียงอ่อนหวาน“อยู่ห้องทำงานชั้นบนจ้ะ ลูกมีธุระกับพ่อเหรอ”
เผยเซ่าเจ๋อพยักหน้า“ครับ แม่ดูทีวีต่อเถอะครับ ผมจะไปคุยธุระกับพ่อสักหน่อย”
เขาขึ้นมายังห้องทำงานชั้นสองแล้วเคาะประตู
“เข้ามา”เผยเซิงคิดว่าภรรยานำผลไม้มาให้คาดไม่ถึงว่าเป็ลูกชายคนโตต่างหากที่เปิดประตูเข้ามา เขาขมวดคิ้วทันทีสีหน้ารำคาญใจ “แกมาทำไม”
ลูกชายคนนี้เหลาะแหละไม่เอาอ่าววัน ๆ เอาแต่เที่ยวเล่นกับพวกลูกเศรษฐีหนึ่งปีมีสามร้อยหกสิบห้าวันกินเหล้าอยู่ข้างนอกไปแล้วสามร้อยวันน้อยครั้งจะกลับบ้านกลับช่อง ทั้งยังไม่สนใจบริษัท คนเป็พ่อผิดหวังถึงที่สุดเจอทีไรก็โมโหจนปวดหัว
เผยเซ่าเจ๋อเดินไปนั่งตรงโซฟา“ผมมีเื่อยากปรึกษาพ่อ”
เผยเซิงเหลืออด“เื่หลินเชียนซู่อีกแล้วเรอะ แกถอดใจซะเถอะ! หลินเชียนซู่หมั้นกับลู่เซวียนแล้วโลกนี้ไม่ได้มีเขาเป็โอเมก้าแค่คนเดียว ฉันแบกหน้าแก่ ๆนี่ไปขอร้องให้ตระกูลลู่ถอนหมั้นเพื่อแกไม่ลงหรอก!”
“...”เผยเซ่าเจ๋อเงียบไปก่อนเอ่ยเสียงเบา “ไม่เกี่ยวกับหลินเชียนซู่ครับ”
เผยเซิงถลึงตามองเขา“ถ้างั้นมันเื่อะไร แกไปก่อเื่อะไรไว้ข้างนอกอีก”
เผยเซ่าเจ๋อในสายตาอีกฝ่ายเป็ลูกอกตัญญูมาหาแต่ละหนไม่เคยมีเื่ดีไม่แปลกว่าทำไมเ้าตัวถึงมีท่าทีอิดหนาระอาใจต่อลูกชายขนาดนี้
เผยเซ่าเจ๋อกล่าวอย่างใจเย็น“ผมอยากให้พ่อเรียกประชุมผู้ถือหุ้นในฐานะประธานบอร์ดบริหารน่ะครับ”
“???”เผยเซิงมองลูกชายอย่างคาดไม่ถึง “ประชุมผู้ถือหุ้น? แกจะทำอะไร”
“ผมมีแผนปฏิรูปที่ต้องผ่านการโหวตในการประชุมผู้ถือหุ้นก่อน”เผยเซ่าเจ๋อยังคงพูดอย่างเยือกเย็น“ระบบบริหารของเทียนเสวียนตอนนี้ตั้งมาถึงสิบกว่าปีแล้ว เละเทะมากระดับของศิลปินขึ้น ๆ ลง ๆ ส่วนทีมผู้จัดการก็ยิ่งเละเทะปล่อยไว้นานเข้าต้องเกิดปัญหาแน่ครับ”
นี่เป็ครั้งแรกที่ลูกชายเอ่ยเื่บริษัทกับเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
เผยเซิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
เผยเซ่าเจ๋อเปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่พกมาด้วยตรงหน้าพ่อ“วันนี้ผมเรียบเรียงเอกสารมานิดหน่อย พ่ออ่านดูก่อนก็ได้ครับ ถ้าคิดว่าใช้ได้ก็หวังว่าพ่อจะสนับสนุนผมในการประชุมผู้ถือหุ้นนะครับ”
วันนี้ทั้งวันเผยเซ่าเจ๋อดูแลเฉิงซย่าอยู่ในห้องนอน พออ่านข้อมูลของบริษัทจนหมดก็เขียนแผนงานออกมาสองสามชุดด้วยลายมือ เขาบริหารบริษัทบันเทิงในโลกจริงมากว่าแปดปีมองแวบเดียวก็เห็นสารพัดปัญหาภายในเทียนเสวียนเอนเตอร์เทนเมนต์และคิดขั้นตอนปฏิรูปอันตรงจุดได้
แก้ไขตรงประธานบอร์ดบริหารก่อนส่วนผู้บริหารระดับสูงคนอื่น ๆ ที่ไม่อยู่เงียบ ๆ ค่อยเก็บกวาดอีกที
เผยเซิงอ่านแผนงานในคอมพิวเตอร์ลูกชายด้วยสีหน้าสงสัยยิ่งอ่านก็ยิ่งตะลึง
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าลูกชายที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อจะชี้ปัญหามากมายออกมาได้อย่างเฉียบขาดเผยเซิงขมวดคิ้วถาม “แกไปเอาแผนงานนี้มาจากไหน”
เผยเซ่าเจ๋อสีหน้านิ่งสนิท“เมื่อก่อนผมไม่ค่อยมีความพยายาม ทำให้พ่อผิดหวังมามากตอนนี้ถ้าพ่อไม่เชื่อผมก็เข้าใจได้แต่พ่อจะไม่ยอมให้โอกาสผมได้ลองแม้แต่ครั้งเดียวไม่อยากให้ผมเดินในทางที่ถูกที่ควรเลยเหรอครับ”
เผยเซิงพลันใจกระตุก-เมื่อก่อนเอ่ยถึงบริษัททีไรลูกชายจะตีหน้าเหลือทนตลอดมาวันนี้กลับจริงจังอย่างหาได้ยาก หรือลูกชายจะเติบโตรู้ความแล้วจริง ๆขอแค่อีกฝ่ายยอมทุ่มเทกับงาน เขาย่อมยินดีเป็ที่สุด
คิดมาถึงตรงนี้เผยเซิงก็บอกตรง ๆ “ได้ ฉันจะให้โอกาสครั้งนี้กับแกเดี๋ยวฉันจะแจ้งให้ผู้ถือหุ้นทุกคนมาประชุมที่บริษัทสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้ส่วนเื่เกลี้ยกล่อมพวกเขาได้ไหมก็ต้องอยู่ที่ตัวแกเองแล้ว”
เผยเซ่าเจ๋อพยักหน้าลุกขึ้นยืนแล้วกล่าว “พ่อรีบพักผ่อนนะครับ ผมจะกลับบริษัทก่อนข้อมูลบางอย่างยังอ่านไม่หมด”
เผยเซิงเบิกตากว้าง...จริงจังขนาดนี้เชียวถึงกับกลับไปทำโอทีที่บริษัทด้วย?
พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเหรอ? ลูกชายเขาเป็ผู้เป็คนแล้วจริงๆ หรือนี่?!
*****
เผยเซ่าเจ๋อขับรถกลับบริษัทขึ้นลิฟต์ไปยังห้องทำงานประธานบริหารชั้นบนสุด
ห้องทำงานชั้นบนสุดของเทียนเสวียนกว้างขวางมากมีพื้นที่เกือบหนึ่งร้อยตารางเมตร นอกจากโต๊ะทำงาน ชั้นหนังสือกับโซฟานุ่มสบายแล้ว ด้านข้างยังมีห้องชุดเล็ก ๆ แยกเป็ห้องน้ำและห้องนอนเพื่อให้คนที่ทำงานล่วงเวลาจนมืดค่ำนอนค้างที่บริษัทได้เลย
เผยเซ่าเจ๋อขึ้นลิฟต์มาถึงหน้าโต๊ะทำงานก่อนถามในหัวว่า ‘ระบบอยู่ไหม’
สองภารกิจถูกเขาปฏิเสธรัวๆ ระบบจึงช่างหัวเผยเซ่าเจ๋อแม่งแล้ว ขณะกำลังสัปหงกอย่างง่วงงุน พอได้ยินเสียงเรียกก็สะดุ้งตื่น‘อยู่ มีอะไร’
เผยเซ่าเจ๋อถาม‘ผมมาที่โลกในนิยายแบบนี้ แล้วตัวผมในโลกเดิมล่ะเป็ยังไง’
ระบบ 1022 ‘คุณในโลกเดิมยังหลับลึกอยู่คุณจะเข้าใจว่านี่เป็มิติคู่ขนานกันก็ได้นะเื่ที่เกิดขึ้นที่นี่ไม่ส่งผลกระทบกับอีกโลกหรอก’
เผยเซ่าเจ๋อครุ่นคิด‘หรือก็คือ ไม่ว่าผมจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนเวลาในโลกเดิมก็ยังหยุดในคืนที่ผมดื่มจนเมาสินะ ขอแค่ทำภารกิจสำเร็จแล้วกลับไปตัวผมในโลกเดิมก็จะตื่นขึ้นมาได้ ถูกไหม’
ระบบ 1022 ‘ใช่แต่คุณอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้หรอก นิยาย Accidental Mark มีระยะเวลาดำเนินเื่ห้าปีดังนั้นกำหนดเวลานานสุดในการพิชิตใจเฉิงซย่าของคุณจึงอยู่ที่ห้าปีหากคะแนนสะสมของผู้เล่นถูกหักจนหมด หรือว่าถึงเวลาแล้วยังทำภารกิจไม่สำเร็จจิตสำนึกของคุณจะถูกลบทิ้ง เผยเซ่าเจ๋อในโลกเดิมจะไม่มีทางตื่นได้อีก’
เผยเซ่าเจ๋อพยักหน้า‘เข้าใจแล้ว ไปพักต่อเถอะ’
เวลาห้าปีค่าความชอบต้องถึงหนึ่งร้อยคะแนนไม่อย่างนั้นตัวเขาทั้งสองโลกจะต้องตายโดยสมบูรณ์
เผยเซ่าเจ๋อคลึงหว่างคิ้วเบาๆ
เื่มหัศจรรย์พรรค์นี้ถ้าไม่ใช่เพราะประสบเอง เขาต้องไม่เชื่อแน่ ๆ ว่ามันจะเกิดกับตัว
คืนนั้นเขาตรวจสอบข้อมูลยันดึกสงัด แล้วก็หลับที่บริษัททั้งอย่างนั้น
เช้าตรู่วันต่อมาเผยเซ่าเจ๋อตื่นนอนเจ็ดโมงเช้าตรงเวลาหลังล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยก็เปลี่ยนเป็ชุดสูทซึ่งแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าข้าง ๆส่องกระจกผูกเนกไท ลงชั้นล่างไปทานอาหารเช้า พอทานมื้อเช้าเสร็จกลับมาบริษัทบรรดาพนักงานก็ทยอยมาทำงานกันแล้ว
มีคนตาดีจำเผยเซ่าเจ๋อได้ดวงตาเบิกกว้างมองชายหนุ่มผู้เดินเร็ว ๆ ไปทางลิฟต์อย่างไม่อยากเชื่อ
ข่าวแพร่ในกรุ๊ปเมาท์มอยของบริษัททันที
‘เหมือนประธานเผยจะมาบริษัทแหละ!’
‘เชี่ยเช้าขนาดนี้ เพิ่งเจ็ดโมงครึ่งเองนี่’
‘แน่ใจนะว่าตาไม่ฝาด’
บางคนก็ส่งรูปของเผยเซ่าเจ๋อกันโต้งๆ ‘ตาไม่ฝาดเว้ย เป็ประธานเผยจริง ๆ !’
ชายหนุ่มในภาพรูปร่างสูงใหญ่สวมสูทสีเทาเข้ม เสี้ยวหน้าหล่อเหลาปราศจากอารมณ์
กรุ๊ปเมาท์มอยของบริษัทแตกฮือทันที
‘จู่ๆ เขามาทำอะไรที่บริษัทน่ะ’
‘สีหน้าไม่ค่อยดีหรือจะเกิดเื่?’
‘ปกติประธานเผยมาบริษัทน้อยมากเลยนาแถมวันนี้สวมสูทอีกต่างหาก ทะแม่ง ๆ วุ้ย’
จ้าวเหวินซิวกำโทรศัพท์อ่านข้อความมากมายที่เด้งในกลุ่มเมาท์มอยพลันเสียวสันหลังวาบ
ที่ประธานเผยเรียกพบเขาคงไม่ใช่ว่าโกรธเื่คืนก่อนหรอกนะ?
เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลานัดหมายแล้วจ้าวเหวินซิวก็จำต้องทำใจกล้าเดินเข้าบริษัท
ผู้ช่วยจางฝานใสุดขีดแต่หัววันเขามาถึงบริษัทเจ็ดโมงครึ่ง ทีแรกกะจะเตรียมงานล่วงหน้าสักหน่อยผลคือเดินเข้าห้องทำงานมากลับเจอั์ตาเคร่งขรึมคู่หนึ่งจางฝานมือไม้สั่นแทบโยนกาแฟทิ้ง พูดอย่างเหลือเชื่อ “ประ ประธานเผย? คุณมาเช้าขนาดนี้เลย...”
เผยเซ่าเจ๋อส่งเสียง“อืม” ส่ง ๆ
จางฝานจิตใจกระสับกระส่ายมองชายผู้นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานเขารู้สึกอยู่เรื่อยว่ากลิ่นอายเผยเซ่าเจ๋อในวันนี้ไม่เหมือนเก่าไม่รู้เป็เพราะสูทที่สวมหรือเปล่า อัลฟ่าตรงหน้าจึงน่าเกรงขามนักทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตาด้วยตรง ๆแตกต่างจากเผยเซ่าเจ๋อจอมลอยชายยามปกติราวกับเป็คนละคน
จางฝานถามอย่างกังวล“ทานมื้อเช้ามาหรือยังครับ ให้ผมลงไปซื้อมาให้ไหม”
เผยเซ่าเจ๋อกล่าว“ทานแล้ว คุณไปที่ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดหน่อยเอาบันทึกของกล้องเมื่อคืนก่อนมาตรวจสอบทั้งหมด”
จางฝานชะงักก่อนปฏิบัติตามทันที
ผ่านไปสักครู่เขาก็นำคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งมาส่งภาพกล้องวงจรปิดที่ตรวจสอบแล้วให้เผยเซ่าเจ๋อ
ประธานหนุ่มเปิดดูกรอไปข้างหน้า กวาดตามองภาพกล้องวงจรปิดคร่าว ๆ รอบหนึ่ง
เวลาเคลื่อนมาถึงแปดโมงพอดีเผยเซ่าเจ๋อเอ่ยโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ให้จ้าวเหวินซิวเข้ามา”
ตอนจางฝานออกไปจ้าวเหวินซิวกำลังกระสับกระส่ายรออยู่ตรงทางเดินชั้นบนสุดพอเห็นเขาก็เข้ามาถามทันที “ท่านประธานเผยเรียกผมมามีเื่อะไรกันแน่ ผู้ช่วยจางคุณบอกผมหน่อยเถอะ”
จางฝานเกาศีรษะยิ้มขื่น“ผมเองก็ไม่ทราบครับ วันนี้ท่านประธานเผยแปลกไปมาก คุณพึ่งตัวเองเถอะนะ”
จ้าวเหวินซิวผวาสุดๆ
เขาสูดลมหายใจลึกกำหมัดไว้ข้างตัวแล้วค่อยปรับสีหน้า เดินเข้าห้องทำงานของประธานบริหาร
สายตาของเผยเซ่าเจ๋อเดิมจดจ่อกับหน้าจอโน้ตบุ๊กพอจ้าวเหวินซิวเข้ามา เขาก็เงยหน้ากวาดสายตามองอีกฝ่ายทันควัน ถามด้วยน้ำเสียงเ็า“คุณเหรอจ้าวเหวินซิว?”
ชายหนุ่มดวงตาลึกล้ำสายตาเรียบนิ่งสุดขีด
จ้าวเหวินซิวถูกเขามองจนประหม่าฝืนปั้นยิ้ม “ใช่ครับ ท่านประธานเผย เรียกหาผมมีอะไรจะสั่งการหรือครับ”
เผยเซ่าเจ๋อหันจอคอมพิวเตอร์ร้อยแปดสิบองศาอัดหน้าอีกฝ่ายเปิดบันทึกภาพกล้องวงจรปิด่ที่จ้าวเหวินซิวทำลับ ๆ ล่อ ๆ วางยาในน้ำผลไม้แล้ววิ่งนำไปให้เฉิงซย่าดื่ม พร้อมกล่าวเรียบนิ่งว่า “หลังจบงานเลี้ยงประจำปีคืนก่อน จู่ ๆ ก็มีโอเมก้าคนหนึ่งในบริษัทฟีโรโมนหลุดการควบคุมแล้วไปโผล่ในห้องนอนของผมอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย...ฝีมือคุณสินะ”
จ้าวเหวินซิว“...”
เชี่ยเอ๊ย!!เขายังไม่ทันได้พ่นคำพูดมากมายที่เตรียมมาเลยสักประโยค...
เผยเซ่าเจ๋อถึงกับโยนภาพกล้องวงจรปิดตีแสกหน้ากันตรง ๆ งี้เลยเรอะ?
1K
