Fall in love : 14
ไข่เจียว
"เธอเป็เพื่อนกันมากี่ปีแล้วอ่ะ?"อะตอมเอ่ยถาม
"ไม่รู้สิ ไม่ได้นับอ่ะ แต่จำได้ว่าั้แ่ประมาณตอน ม.1 มั้ง"ญารินตอบอย่างไม่มั่นใจมากนัก
"นานเลยนะนั่น"เขาตอบกลับ "แต่ก็ดีแล้วมีเพื่อนสนิท..."ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแ่เบา
"แล้วนายไม่มีเพื่อนสนิทหรอ?"หญิงสาวเอ่ยถามกลับ
"ไม่อ่ะ เธอว่ามันดูน่าแปลกไหมล่ะ...โดนล้อโดนบูลลี่ โดนเพื่อนรวมหัวกันไม่ให้ยุ่งด้วยเพราะแค่ตัวเองเป็เด็กนอกและรวย"เขาตอบกลับ
"อย่าบอกนะว่าไม่มีเพื่อนเลย?"เธอถามออกมาอีกด้วยสีหน้าใเล็กน้อย
"ใช่ แต่ยังพอมีที่คุยกันได้แบบปกติอยู่บ้าง ไม่ได้ถึงขั้นสนิทกัน...เอาจริงๆตอนนี้ก็เริ่มมีแล้วนะ...สนิทอยู่ 2 คน ถ้าไม่รวมกับพี่ที่ทำงาน"อะตอมตอบกลับ หญิงสาวจึงพยักหน้าเข้าใจ "เธอเคยไปผับป่ะ!?"
"ผับ?"ญารินเอ่ยย้ำอีกครั้งเชิงคำถาม อะตอมจึงพยักหน้ารับหงึกๆ "นายคิดว่าคนอย่างฉันจะเคยเข้าหรอ?"
"นั่นน่ะสิ"เขาพูดออกมา "พรุ่งนี้ไปกันป่ะ? เดี๋ยวฉันพาเธอไปเอง!"
"คงจะไม่ได้อ่ะ พรุ่งนี้ฉันมีนัดแล้ว"ญารินตอบกลับพร้อมกับก้มหน้ามองหน้าจอและจิ้มโทรศัพท์ไปด้วย ชายหนุ่มถึงกับชะงักงันแล้วหันมองเธออย่างช้าๆ
"นัดหรอ?"เขาเอ่ยถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแ่เบา สายตามองนิ่งค้าง ใบหน้านิ่งเฉยไม่สื่ออารมณ์ใดๆออกมา
"อื้ม"เธอหันมาตอบ ก่อนจะยืดขานิดหน่อยพอให้รู้สึกผ่อนคลาย และยืดแขนแตะเข่าตนเองไว้ แผ่นหลังยืดเหยียดตรง ศีรษะก้มลงเล็กน้อยก่อนที่มุมปากสีชมพูธรรมชาติจะค่อยๆยกยิ้มขึ้นมา
"มี...คนคุยแล้วหรอ?"เขาเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
"ใช่...ฉันพยายามมาตลอด คิดแล้วคิดอีกกับเื่พวกนี้ พอคนนี้มาจีบฉันฉันเลยอยากจะลองดูสักหน่อย...ฉันก็รู้สึกลำบากนะที่เป็โรคแบบนี้ มันลำบากมากต่อการเข้ากับสังคมภายนอก ฉันเลยอยากจะลองคุยกับใครสักคนเผื่อมันจะช่วยให้หายดีขึ้นได้แล้วได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ"เธอตอบกลับ
"อ๋อ..."อะตอมตอบสั้นๆแค่นั้นแล้วหันหน้ากลับดูโทรทัศน์ต่อ "ถ้า...ถ้าอยากให้ช่วยอะไรก็บอกนะ"
"อื้ม ขอบใจนายมากนะที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาตลอด"เธอหันมาพูดกับอะตอม "ตอนนี้ก็ถือว่าเราเป็เพื่อนสนิทกันแล้วน๊าา"
หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระเส้าเย้าแหย่แล้วเอียงตัวทำเป็ดันๆแกล้งอะตอม อะตอมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปมาก่อนที่เขาจะดันญารินกลับเบาๆ
"เอ่อ...นายพอจะมีร้านอาหารอะไรแนะนำไหมอ่ะ!? ตอนนี้ช่วยกันคิดอยู่ว่าจะไปร้านอาหารไหนดี"ญารินหันกลับมาถาม
"ลองร้าน Coffee Food สิ อยู่แถวนี้ด้วยไม่ไกลมาก"เขาตอบกลับโดยที่สายตายังคงจ้องมองอยู่ที่โทรทัศน์ตรงหน้า "ไป่ห้าโมงเย็นจะเป็ร้านอาหาร ถ้า่เช้าๆจะเป็ร้านกาแฟน"
"ฮึ? หมายความว่ายังไง?"เธอถามกลับด้วยสีหน้างุนงง
"ร้านนี้เป็ทั้งร้านอาหารและร้านกาแฟไง ่เช้าเขาจะเปิดเป็ร้านกาแฟคล้ายๆคาเฟ่ทั่วไป แต่ถ้า่ห้าโมงเย็นจะเป็ร้านอาหารแทน ฟิลแบบภัตตาคาร"
"อ๋อ...โอเค ขอบใจนะ"ญารินตอบกลับเสียงหวาน สักพักหนึ่งเธอลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องไป อะตอมมองตามแผ่นหลังบางด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะหันกลับมาปิดโทรทัศน์แล้วเดินกลับเข้าห้องของตนเองเช่นกัน
ตุ้บ!
ชายหนุ่มร่างสูงทิ้งตัวนอนลงอ้าผงาดอยู่บนเตียงทันที เมื่อเขาเข้ามาในห้องนอนของตนเองเรียบร้อยแล้ว สายตาจ้องมองบนเพดานสีขาวที่มีพัดลมติดเพดานอยู่ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกและไม่รู้จะทำอะไรต่อดี ร่างกายรู้สึกอ่อนล้าและเบื่อหน่าย
"ตั้งนานทำไมเพิ่งจะมาบอกกันวะ!?"เขาพูดพึมพำออกมาเบาๆคนเดียวแล้วดึงหมอนข้างเข้ามากอดไว้อย่างแน่น แล้วก็เผลอผล็อยหลับไป...
21:30 น.
อะตอมที่กำลังนอนหลับใหลอย่างเพลิดเพลินอยู่บนเตียงกว้างแล้วจู่ๆร่างกายสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขาค่อยๆลุกนั่งอย่างช้าๆด้วยท่าทางสะลึมสะลือ มือหนายกขึ้นขยี้ตาตนเองเล็กน้อยพร้อมกับอ้าปากหาวออกมา
"สามทุ่มแล้วหรอวะเนี่ย!?..."เขาเอ่ยถามตนเองอีกครั้งก่อนที่จะลุกเดินออกจากห้องเพื่อไปเข้าห้องน้ำ "ทำอะไร?"
"ไข่เจียว"ญารินตอบ
"ทำไข่เจียวเป็ด้วย!?"อะตอมเอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าตกตะลึง
"ง่ายๆน่า! ฉันทำได้อยู่แล้ว!"เธอตอบกลับด้วยท่าทางที่ดูมั่นใจอย่างมาก พร้อมกับคนไข่ในถ้วยที่อยู่บนมือตนเอง
"ทำไมไม่เรียกให้ฉันทำให้ทาน?"เขาเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
"ฉันเรียกนาย 4-5 รอบแล้วนายไม่ได้ยินหรอ? ฉันเรียกนายตั้งหลายรอบนายก็ไม่ตอบเลย ฉันเลยไม่ได้เรียกอีก"เธอตอบกลับ
"เอ่อ...โทษที ฉันเผลอหลับไปั้แ่ตอนไหนไม่รู้อ่ะ"เขาตอบกลับ "งั้นขอไปล้างหน้าก่อนนะ"เขาพูดขอออกมา หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนที่เขาจะเดินไปเข้าห้องน้ำ
ญารินวางถ้วยไข่ไก่ที่ปรุงรสเรียบร้อยแล้วไว้บนโต๊ะ จากนั้นเธอหยิบกระทะออกมาตั้งไว้บนเตาแก๊สแล้วเทน้ำมันลงไปเล็กน้อยและเปิดไฟ
ระหว่างนั้นเธอหยิบถ้วยไข่ไก่มาถือเตรียมไว้รอให้น้ำมันเริ่มร้อนก่อน เมื่อเริ่มร้อนแล้วเธอจึงค่อยๆเทไข่ใส่ลงไป
ซู่!~
เสียงไข่ไก่ลงบนกระที่มีน้ำมันและความร้อนดังขึ้นมา ญารินเบาไฟลงอ่อนสุดแล้วหยิบตะหลิวมาถือไว้ รอสักพักหนึ่งเธอค่อยๆพลิกไข่ และเมื่อทอดจนสุกเรียบร้อยเธอปิดแก๊ส หญิงสาวตักไข่เจียวลงในจานที่มีข้าวรออยู่แล้ว จากนั้นเธอยกจานและช้อนส้อมมานั่งที่โต๊ะ
"ทานได้ไหมนั่น!?"อะตอมเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเอ่ยถามขึ้นมา หญิงสาวมองอะตอมแล้วกลับมามองข้าวไข่เจียวตรงหน้าของเธอก่อนจะตักขึ้นมาทานหนึ่งคำ "เป็ไง?"
อะตอมถามขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับยืนเท้าเอวมองอย่างรอคำตอบ เมื่อข้าวไข่เจียวเข้าปากของหญิงสาวแล้วเธอเริ่มเคี้ยวช้าลงเล็กน้อย
สายตากรอกไปมาซ้ายขวาและสีหน้าเลิ่กลั่กอย่างรู้สึกผิดหวัง เธอเคี้ยวให้ละเอียดแล้วฝืนกลืนลงคอก่อนจะเงยมองชายหนุ่มตรงหน้า
"หวาน...ฉันไม่ชอบทานหวาน..."เธอตอบกลับด้วยสีหน้านิ่งเฉย แอบรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ทำออกมาแล้วรสชาติไม่เป็อย่างที่คิด ชายหนุ่มถึงกับหลุดยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ
"ข้าวไว้นั่นแหละ มานี่เดี๋ยวฉันทำให้ทาน"ชายหนุ่มร่างสูงพูดสั่งแล้วเดินไปทางเตาแก๊ส ญารินยกแก้วน้ำขึ้นกระดกดื่มแล้วลุกเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างๆอะตอม
"จะสอนทำแบบง่ายๆให้ จะได้ไม่ต้องปรุงเครื่องปรุงเยอะ แล้วไม่ต้องเสียเวลามากะปริมาณของเครื่องปรุงแต่ละอย่างด้วย"อะตอมพูดบอกพร้อมกับหยิบไข่หนึ่งฟองและถ้วยกับส้อม จากนั้นเขาเริ่มตอกไข่ใส่ถ้วย "สำหรับเธอนะจำไว้ ใช้รสดีก็พอ กะปริมาณเอาไม่มากเกินและไม่น้อยเกินไป"
อะตอมพูดอธิบายพร้อมกับตักรสดีในกระปุกแก้วทรงกระบอกให้เธอดูว่าควรจะใส่ปริมาณเท่าไหร่ แล้วใส่ลงในถ้วยที่มีไข่ไก่ จากนั้นเขาจึงเริ่มคนไข่ให้เข้ากัน
เมื่อทอดไข่จนเสร็จเรียบร้อยแล้ว อะตอมตักข้าวใส่จานและตักไข่เจียวที่พักไว้ไม่ให้อมน้ำมันมาวางไว้บนข้าว
"อ่ะ แค่นี้ก็เสร็จแล้ว ถ้ารู้สึกว่ามันไม่อร่อยเธอก็ใส่ซอสทานด้วยก็ได้"เขาพูดแล้วยื่นจานข้าวไข่เจียวให้หญิงสาว เธอรับมาและหยิบช้อนส้อมกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง
"ขอบใจนะ"เธอหันมาพูดพร้อมกับส่งยิ้ม "แล้วจานนี้ล่ะ?"ญารินเอ่ยถามพร้อมกับมองจานข้าวไข่เจียวที่ตนเองทำ
"เดี๋ยวฉันทานเอง"เขาตอบพร้อมกับเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามกับญาริน ญารินถึงกับหันขวับมองทันที
"นายทานอันที่นายทำเถอะ อันนี้เดี๋ยวฉันทานเอง"ญารินพูดแล้วสลับจานข้าวให้ แต่อะตอมกลับสลับจานคืน
"ทานอันที่ฉันทำให้เถอะน่า! ทานของที่ตัวเองรู้สึกไม่อร่อยมันไม่ได้ทำให้รู้สึกอิ่มมากหรอกนะ"เขาพูดสั่งเสียงดุเล็กน้อย ญารินจึงยอมแล้วพยักหน้ารับ จากนั้นอะตอมหยิบขวดซอสพริกมาราดกับไข่เจียวที่ญารินทำ แล้วทั้งสองก็เริ่มทานข้าวไข่เจียวพร้อมกัน
------------------------------
คำคมบาดใจวันนี้ขอเสนอ คนใดที่ถูกเจียวคือคนเดียวที่เป็ไข่ไก่ พ่าม!! (เล่นไร????)