ตอน น้องสาวเสนอให้นอนกับผัว
ความมืดยามค่ำคืนปกคลุมบ้านพักหลังเล็กท้ายหมู่บ้านจัดสรร เสียงสายฝนระลอกใหม่เริ่มโปรยปรายลงมา ซ่า! ๆ ๆ เม็ดน้ำฝนสาดกระทบหน้าต่างกระจกบานเลื่อนเกิดเสียงดังแว่วเข้ามาในห้องโถง บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงพัดลมตั้งพื้นตัวเก่าที่ส่ายไปมาและส่งเสียงครางหึ่ง ๆ ขับเน้นความตึงเครียดบนโต๊ะอาหารขณะที่กับข้าวกับปลาเริ่มเย็นชืด
ธนาอยู่ในชุดเสื้อช็อปช่างสีน้ำเงินเข้มขะมุกขะมอมที่เพิ่งเลิกกลับมาจากโรงงาน นั่งนิ่งละสายตาจากจานข้าว ใบหน้าคมเข้มกร้านแดดฉายแววเคร่งเครียด มือหนาหยาบกร้านตามประสาช่างใหญ่บีบประสานกันแน่น ขณะที่พิมพ์เมียขี้โรคของเขานั่งตาบวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งบ่าย โดยมี แพรว พี่สาวรูปร่างอวบอั๋นผิวกายเนียนใสผู้เป็เ้าของร้านเบเกอรี่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"พี่แพรว พิมพ์คิดทบทวนดูดีแล้ว"
พิมพ์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อล้นขอบตาคู่สวยที่ซูบซีดอีกครั้ง
"พิมพ์อยากมีลูกให้พี่ธนามาก แต่ร่างกายพิมพ์มันไร้ประโยชน์ พิมพ์ไม่มีเงินก้อนโตหลักล้านไปทำกิฟต์ เงินเก็บเรามีไม่ถึง พิมพ์เลยอยากขอร้องให้พี่แพรวช่วย แต่..."
"ช่วยยังไงหรือแพรว บอกพี่มาเลย ถ้ามันมีวิธีไหนช่วยให้แพรวแข็งแรงได้พี่ยินดีช่วยทุกอย่างเลย" พี่สาวคนสวยยื่นมือไปกุมมือน้องสาว
"พี่แพรวช่วยอุ้มบุญแทนพิมพ์ที"
"ด้วยวิธีธรรมชาติ"
คำว่า วิธีธรรมชาติ ที่หลุดออกมาจากปากน้องสาวเปรียบเสมือนอสายฟ้าฟาดลงกลางโต๊ะอาหาร ทำเอาแพรวที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มถึงกับสำลัก ตาเบิกกว้าง ร่างอวบอั๋นแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง อึ้งจนพูดไม่ออกไปหลายวินาที
"พิมพ์! พูดอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่า!" แพรวอุทานเสียงหลง ใบหน้าสวยคมคายร้อนผ่าวและแดงซ่านด้วยความใระคนอับอาย
"นั่นผัวเรานะ! จะให้พี่ไปมีอะไรกับพี่ธนาเพื่อท้องเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว! พี่ทำไม่ได้หรอก อีกอย่างพี่ก็มีคนคุยที่กำลังศึกษาดูใจกันอยู่ด้วย ถึงยังไม่ได้คบเป็แฟนแต่ทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง"
พิมพ์ไม่ฟังคำทัดทาน หญิงสาวขี้โรคขยับกายผอมบางทรุดตัวลงจากเก้าอี้ ลงไปคุกเข่ากับพื้นปูนเย็นเฉียบ สองมือเรียวซีดเซียวพุ่งเข้ากอดขาพี่สาวไว้แ่าพลางร้องไห้โฮแทบขาดใจ
ฮือ! ๆ ๆ "พี่แพรว พิมพ์ขอร้อง พิมพ์กราบล่ะพี่ ถ้าไม่ใช่พี่แพรวพิมพ์ก็ไม่ไว้ใจใครให้มาอุ้มท้องลูกของพี่ธนา พิมพ์รู้ว่าพี่อยากได้รถคันใหม่ไปใช้ส่งขนมเบเกอรี่ที่ร้าน พิมพ์จะไปดาวน์รถเก๋งไฟฟ้า EV รุ่นใหม่ล่าสุดคันละเก้าแสนที่พี่เคยเปิดรูปให้ดู พิมพ์ยกให้พี่เป็ค่าตอบแทนเลยนะพี่นะ ช่วยพิมพ์ทีเถอะ" พิมพ์สะอื้นไห้เนื้อตัวสั่นเทาจนแทบจะหมดสติ
ธนาที่นั่งเงียบมานานขยับลุกขึ้นเดินมาสมทบ เขาก้มลงมองพี่เมียคนสวย ร่างกายอวบอั๋นด้วยสายตาคาดหวังระคนวอนขอ แผงอกกว้างกำยำใต้เสื้อช็อปช่างสะท้อนขึ้นลงตามแรงหายใจหนักหน่วง
"พี่แพรวครับ ผมขอร้องอีกคนเถอะนะ สงสารพิมพ์มันเถอะ ถ้าพี่ยอมช่วยครอบครัวเรา เื่ค่างวดรถเก๋งไฟฟ้าคันนั้น ผมจะเป็คนรับผิดชอบส่งค่างวดให้ทุกบาททุกสตางค์จนกว่าจะหมดสัญญาเองครับ แลกกับสายเืของผมที่พี่จะอุ้มท้องให้" ธนาเสนอเงื่อนไขเพิ่มเติมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง
แพรวนั่งนิ่งสนิท ความเงียบงันและความกดดันในห้องอาหารทวีความอึดอัดจนแทบหายใจไม่เข้า สายตาของเธอเหลือบมองน้องสาวที่ผอมแห้งนั่งกอดขาเธอร้องไห้ปานจะขาดใจ สลับกับข้อเสนอรถยนต์ไฟฟ้าคันใหม่ราคาเก้าแสนบาทที่จะช่วยแบ่งเบาภาระในธุรกิจร้านขนมของเธอได้อย่างดีเยี่ยม ประกอบกับแรงดึงดูดลึกลับบางอย่างในความเป็ชายฉกรรจ์ร่างกำยำของธนา สุดท้าย แพรวกล้ำกลืนความถูกต้องลงคอ เธอพยักหน้ารับข้อเสนอ ด้วยหัวใจที่เต้นตุบตับ
"เออ ๆ พี่ยอมแล้วพิมพ์ ลุกขึ้นเถอะ" แพรวเอ่ยน้ำเสียงสั่น
พิมพ์ยิ้มออกทั้งน้ำตารีบเช็ดแก้มพลางลุกขึ้น "พี่ธนาพาวันนี้เป็วันไข่ตกของพี่แพรวพอดี พิมพ์เช็กปฏิทินแล้ว พี่ธนาพาพี่แพรวเข้าไปในห้องนอนใหญ่เลยค่ะ คืนนี้เริ่มกันเลย!"
ภายในห้องนอนใหญ่ แสงไฟนีออนดวงเก่าส่งแสงสีขาวสลัวชวนให้บรรยากาศดูรุ่มร้อน แพรวขยับกายอวบอั๋นเนียนใสขึ้นไปนั่งประหม่าอยู่บนเตียงนอนฟูกหนา เนื้อนุ่มนิ่มขนาดใหญ่ของเธอเบียดกระชับกันจนเสื้อยืดคอกลมสีขาวรัดรึงหน้าอกหน้าใจมหึมาจนตึงเปรี๊ยะดันเนื้อผ้าแทบแยก พิมพ์ตามเข้ามานั่งอยู่ข้าง ๆ คอยจับมือพี่สาวและพูดเป่าหูให้กำลังใจและร่วมปลุกเร้าอารมณ์อยู่ไม่ห่าง
ธนาขยับกายสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาบนเตียง ชายหนุ่มใหญ่ถอดเสื้อช็อปช่างออกเหลือเพียงกางเกงทำงาน เผยให้เห็นแผงอกกว้างอันร้อนระอุเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงเปรี๊ยะล่ำสันตามประสาช่างใหญ่ ลมหายใจร้อน ๆ ของเขารดรินใบหน้าสวยคมของแพรว ยามที่มือหนาหยาบกร้านของน้องเขยเอื้อมมาลูบไล้สะโพกผายขยายงอนงามผ่านกางเกงยีนส์ขาสั้น แพรวที่ห่างหายเื่พรรค์นี้ไปนานแสน เกิดความเสียวซ่านเข้าสู่กึ่งกลางลำตัวจนเริ่มหายใจหอบกระเส่า ร่างกายตอบสนองต่อรสััอันเจนโลกของธนาอย่างรวดเร็วต่อหน้าน้องสาว
ทว่า เมื่อถึงเวลาที่ต้องเริ่มต้นของจริง ธนาขยับกายถอยหลังจัดแจงรูดซิปปลดเปลื้องกางเกงทำงานของตัวเองออกจนพ้นเรียวขากำยำ
ฟุ่บ! ทันทีที่เนื้อผ้าพ้นไป แกนกายความเป็ชายขนาดไซส์ 58 อันมหึมายาวใหญ่ทึมทึดก็ดีดผึงแข็งขึงตั้งชันชี้หน้าแพรวทันตา ลำเอ็นหนาใหญ่โตปูดโปนไปด้วยเส้นเืนูนเด่นคล้ายเครือเถาวัลย์ตามประสาชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำล่ำสัน หัวปลายมนสีสดเยิ้มฉ่ำไปด้วยน้ำสวาทเยิ้มออกมาบางเบา
แพรวที่กำลังเสียวซ่านลึก ๆ เหลือบไปเห็นบ้องข้าวหลามขนาด 58 นั้นถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความใและหวาดกลัวสุดขีด! สัญชาตญาณความรักนวลสงวนตัวและความกลัวเจ็บพุ่งทะยานฉีดพล่านขึ้นสมองในพริบตา ความยิ่งใหญ่เกินขนาดมนุษย์ธรรมดาทำลายความกล้าของเธอจนหมดสิ้น
"ว๊ายยย! ไม่เอา! ใหญ่ขนาดนี้พี่ไม่ไหวหรอกพิมพ์! ของพี่หมดแน่ ๆ!"
แพรวร้องลั่นเสียงหลง สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของน้องสาว ขยับกายลุกพรวดลงจากเตียงรวบสาบเสื้อที่หลุดลุ่ยมาปิดหน้าอกหน้าใจมหึมาไว้ ท่ามกลางความตกตะลึงของพิมพ์และธนา แพรววิ่งเตลิดเปิดประตูห้องนอนและประตูบ้านหนีออกไปท่ามกลางสายฝนขยับขึ้นรถยนต์คันเก่าติดเครื่องขับหนีเตลิดกลับคอนโดมิเนียมของตัวเองในตัวเมืองทันที ทิ้งให้สามีร่างใหญ่ภรรยาขี้โรคมองหน้ากัน ทั้งคู่อึ้งและเงียบกริบอยู่บนเตียงนอนกว้าง
7K
