หยางจูลี่ อนุหยง และอนุเถาแหงนหน้าขึ้นมองศีรษะของคนในครอบครัวที่ถูกเสียบประจานไว้เป็ครั้งสุดท้ายพวกนางยังดีที่ได้รับความเมตตาจากเซี่ยอวี่ซีที่ได้ขอพระราชทานรถม้าให้พวกนางในการเดินทางไปยังชายแดนเขตเนรเทศ
“พวกท่านนำเงินติดตัวนี้ไปด้วยเถิด”อดีตบุตรเขยล้วงเอาตั๋วแลกเงินร้อยตำลึงมอบให้กับอนุหยง“อย่างน้อยท่านก็เคยได้ชื่อว่าเป็แม่ของภรรยาข้า”
อนุหยงสะอึกสะอื้นกล่าวขอบอกขอบใจ“น่าเสียดายที่หยางเยียนไม่มีวาสนา นางไม่รู้ตัวว่าโชคดีเพียงใดที่ได้แต่งกับเ้า”
“ทุกอย่าง์กำหนดท่านอย่าได้น้อยใจในโชคชะตาเมื่อพวกท่านไปถึงชายแดนทหารจะพาท่านไปพักยังบ้านเดิมของพวกข้าที่นั่นพอจะอยู่อาศัยได้สบายหน่อย”เซี่ยอวี่ซีส่งซองสีน้ำตาลให้กับหยางจูลี่“เ้าจงดูแลท่านแม่เล็กทั้งสองของเ้าให้ดีเถิดจูลี่ ข้าก็ช่วยได้เพียงเท่านี้”
หยางจูลี่สายตาสลดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครอบครัวของนางช่างรวดเร็วจนน่าตื่นตะลึงท่านพ่อที่เป็ถึงเ้าเมืองกับพี่สาวคนโตถูกตัดหัวเสียบประจานบ้านเรือนและทรัพย์สินถูกริบไปสิ้น พวกนางได้รับอนุญาตให้เลือกทรัพย์สินติดตัวได้คนละหนึ่งหีบยังดีที่เสื้อผ้าเดิมยังได้รับการละเว้นให้นำติดตัวไปด้วยได้มิฉะนั้นนางคงต้องสวมชุดสาวใช้เป็เพราะเซี่ยอวี่ซีเป็พยานสำคัญในคดีนี้ได้กราบทูลท่านอ๋องขอความเมตตาให้กับคนในครอบครัวที่มิได้เกี่ยวข้องโทษเนรเทศนั้นผ่อนผันมิได้ ทำได้เพียงให้ความอนุเคราะห์บางอย่างเพิ่มเติมเท่านั้น
“แต่นี้ข้าคงต้องใช้ชีวิตระวังให้มาก”
“การใช้ชีวิตที่ชายแดนลำบากนักเ้าค่อยๆ เรียนรู้ไปก็แล้วกัน”เซี่ยอวี่ซีกับเซี่ยเม่ยสองพี่น้องที่เคยใช้ชีวิตในวัยเด็กอยู่ชายแดนรู้รสชาติความยากลำบากนั้นดีบ้านที่พวกเขาเคยอาศัยยังอยู่แม้จะเก่าไปนิดแต่สตรีทั้งสามที่มีบ่าวไพร่ยอมติดตามไปด้วยอีกสี่คนคงไม่ลำบากมากนักเพราะพวกนางก็พอมีฝีมือเย็บปักอาจจะพอหารายได้เลี้ยงชีวิตได้บ้าง
“ท่านพี่ล้วนก่อภัยจึงได้รับผลเช่นนี้ข้าไม่คิดจะโทษผู้ใด?” อนุหยงมอง เซี่ยอวี่ซีด้วยความเข้าใจเขายอมแฝงกายมาใกล้ชิดและยอมแต่งกับบุตรสาวนางเพื่อแก้แค้นที่ท่านพี่ของนางเคยทำให้ครอบครัวของเขากลายเป็ขุนนางทุจริตถูกเนรเทศนับสิบปีหากหยางลู่มิได้กระทำผิดซ้ำย่อมไม่เกิดภัยเช่นนี้ แต่จะทำอย่างไรได้?คนเคยชินเช่นใดย่อมทำไปเช่นนั้นยามผลลัพธ์ยังไม่ปรากฎท่านพี่ของนางยังคงระเริงในอำนาจวาสนามิได้หวาดกลัวสิ่งใด
“เดินทางกันเถิดอนุหยงหนทางอีกยาวไกลนัก” อนุเถาทำใจได้อย่างรวดเร็ว แม้นางจะโศกเศร้ากับโชคชะตาแต่อย่างน้อยนางกับบุตรสาวยังมีชีวิตอยู่นางรู้สึกดีใจที่หยางจูลี่ยังไม่ถลำลึกอย่างเช่นหยางเยียน
เซี่ยอวี่ซีเดินกลับมาหาน้องสาวที่ยืนรออยู่ด้านในประตูเมือง
“เ้าได้เวลาออกจากหอซิงเยว่แล้ว”
“เ้าค่ะพี่จะให้ข้าเดินทางกลับบ้านเลยหรือไม่?”
มือปราบเซี่ยผงะเล็กน้อย“เ้าจะไปได้อย่างไรกัน? ท่านอ๋องเก้ากับพระชายาสั่งให้เ้าเข้าเฝ้าวันพรุ่งนี้”
“หืม! ข้าน่ะหรือ?”
“ประเดี๋ยวใต้เท้าหู่ก็คงมาบอกเ้าเองนั่นล่ะ!”
สีหน้าของเซี่ยเม่ยขึ้นสีระเรื่อนับั้แ่วันที่ชายหัวรั้นผู้นั้นลักลอบไปหาพี่ชายนางในจวนเ้าเมืองเพื่อบีบบังคับเอ๊ย! สู่ขอนางจากพี่ชายโดยยกเอาฮ่องเต้และท่านอ๋องเก้ามาอ้างนางก็มิอาจบ่ายเบี่ยงองครักษ์หนุ่มผู้นี้ได้อีก
่ที่ท่านอ๋องเก้ากำลังตัดสินคดีทุจริตในเมืองชิงหลิวเขาเงียบหายไป นางเองก็คอยชะเง้อชะแง้แลหาจนฟั่นชุนหลันกระเซ้าเอาบ่อยๆ
“คุณหนูตกลงว่าท่านเต็มใจหรือไม่เต็มใจแต่งกับใต้เท้าหู่กันแน่ เห็นมองหาแล้วมองหาอีก”
“ข้ามิได้มองหาเขาสักหน่อยข้าแค่เป็ห่วงพี่อวี่ซี ไม่รู้เป็อย่างไรบ้าง? ท่านอ๋องเก้ากับใต้เท้าฟ่านผู้นั้นตรวจทุกอย่างเข้มงวดนัก”
“ใต้เท้าเซี่ยเป็คนดี์ย่อมคุ้มครองเ้าค่ะส่วนใต้เท้าหู่เป็ข้ารับใช้ใกล้ชิดของฮ่องเต้คงไม่เป็ต้องห่วงหรอกเ้าค่ะเพียงแต่ยามนี้งานของใต้เท้าคงจะ ล้นมือ” ฟั่นชุนหลันเองก็รู้สึกถึงความปั่นป่วนของเหล่าขุนนางในเมืองชิงหลิวการมาเยือนของท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ทำเอาขุนนางทุจริตหลังร้อนไปตามๆ กันไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้งหลักฐานอันแ่ามือปราบชั่วที่คอยข่มเหงรังแกรับสินบนก็ล้วนถูกปราบไปหมดสิ้นเพียงพวกเขาเงยหน้าขึ้นมองหัวของมือปราบติงบนกำแพงเมืองก็จะรู้ได้ว่าบัดนี้มัจจุราชได้นำบัญชีมาคิดยังเมืองชิงหลิวแล้ว
“วันพรุ่งนี้ข้าต้องไปเข้าเฝ้าท่านอ๋องเก้ากับพระชายาแล้วยังไม่รู้เลยว่าต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้าง?”
“ท่านยังไปเข้าเฝ้าได้อย่างไรหากไม่มีผู้พาไปเ้าคะ?”
“นั่นสิ! พี่อวี่ซีบอกมาข้าก็ยังงงอยู่เลย หรือว่าพรุ่งนี้จะมีคนมารับข้า?”
“แต่คุณหนูก็ต้องเตรียมตัวก่อนนะเ้าคะชุดเข้าเฝ้าข้าแขวนไว้ตรงนี้แล้วเพียงแต่ตอนเข้าเฝ้าท่านต้องทำอย่างไรบ้างเรายังไม่รู้เลย?”
“มารยาทในวังข้าก็ไม่เคยเรียนซ้ำคนแถวนี้ใครล่ะจะเคยเข้าวัง?”
เสียงเคาะประตูดังถี่ขึ้นสองสามครั้งฟั่นชุนหลันเป็คนออกไปเปิดประตู
“คารวะองครักษ์หู่”นับั้แ่วันที่พวกนางไปดูการพิจารณาคดี ฐานะของ หู่ซิ่นสือก็ถูกเปิดเผยเซี่ยเม่ยหรืออดีตคณิกาสวีเม่ยยิ่งเพิ่มความเกรงใจในตัวบุรุษตรงหน้านางรอให้เขามาหาเพราะหวังจะเปลี่ยนใจเขาให้รามือจากนางไปเสีย
“ใต้เท้าหู่เชิญนั่งเ้าค่ะ” นางยอบกายเคารพเขาอย่างสุภาพ หู่ซิ่นสือเห็นแล้วอึดอัดใจนักเขารู้สึกไม่ค่อยสบายที่นางรู้ฐานะที่แท้จริงของเขาแล้ว คนสนิทของฮ่องเต้!ตำแหน่งนี้ช่างทำให้ผู้คนทั่วแผ่นดินคร้ามเกรง แต่นางเองคงพร้อมจะเผ่นหนี!
นางรินน้ำชาใส่ถ้วยแล้วยกมาตรงหน้า“ดื่มน้ำชาก่อนเ้าค่ะ”
“พรุ่งนี้ข้าจะมารับเ้าไปเข้าเฝ้าท่านอ๋องกับพระชายา”
“สตรีบ้านนอกเช่นข้าน้อยคงไม่คู่ควรจะเข้าเฝ้านะเ้าค่ะหากใต้เท้าจะทบทวนอีกที บางทีการแต่งงานนี้ยกเลิกไปเสียดีกว่า”นางหลุบตาต่ำขณะเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาช้าๆ
กึก!หู่ซิ่นสือกระแทกถ้วยน้ำชาที่เพิ่งจิบได้คำเดียวลงบนโต๊ะ ‘คิดแล้วเชียวว่านางคงคิดหาวิธีบ่ายเบี่ยงอีก’เซี่ยเม่ยสะดุ้งพรุ่งนี้นางจะได้ย้ายไปพักที่จวนเ้าเมืองชั่วคราวเพราะพี่ชายของนางไม่อยากให้นางอยู่ในหอคณิกาอีกต่อไปคนทั้งเมืองรู้ความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างนางกับเซี่ยอวี่ซีแล้ว ยามนี้พี่ชายของนางได้ทำหน้าที่หัวหน้ามือปราบเมืองชิงหลิวอย่างสมบูรณ์โดยคำสั่งของท่านอ๋องเก้าจึงมีหลายคนคิดจะจับจองนางไปเป็ภรรยาเพื่อหวังพึ่งพิงบารมีของเซี่ยอวี่ซี
“สิ่งที่ข้ากราบทูลท่านอ๋องเก้าไปแล้วจะไปกลับคำพล่อยๆมิได้ หรือเ้ารับโทษหลอกลวงเบื้องสูงไหว? แค่หัวเ้ากับข้าสองคนก็อาจจะไม่พอ”
************
1K
