บทที่ 9 อย่ามายุ่งกับฉัน ไอ้ผู้ชายเลว
ตอนนี้เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกปวดหัวอย่างหนัก ลู่จวินทำไมไม่เล่นตามบทบาท? หรือว่าเขาจะกลับชาติมาเกิดใหม่เหมือนกัน?
ไม่น่าจะเป็ไปได้ คำอธิบายที่เป็ไปได้มากที่สุดคือ ชาตินี้ตัวเธอเปลี่ยนไปมากเกินไป จนทำให้สถานการณ์เปลี่ยนตาม
มาถึงมื้อกลางวัน ป้าที่ตักข้าวให้พวกเธอตักโจ๊กให้แค่เล็กน้อย นี่เป็การกลั่นแกล้งกันอย่างชัดเจน
เสิ่นตัวอวี๋โมโหจนอยากจะไปโต้เถียง แต่ถูกเซี่ยเยว่เหมยดึงไว้ "อย่าไปเลย นั่นลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้าน ว่ากันว่าเขาหวงลูกสาวมาก ไปโวยวายก็เสียเวลาเปล่า"
เสิ่นตัวอวี๋โมโหจนกัดฟัน กรอดๆ ดื่มโจ๊กผักไปแค่ครึ่งชามก็กลับไปทำงานต่อ ตอนบ่ายก็ยังคงเกี่ยวข้าวเหมือนเดิม เฉาซู่เฟินก็ถือสมุดบันทึกคะแนนมาอีกครั้ง "วันนี้พวกเธอต้องเกี่ยวข้าวสองไร่นี้ให้เสร็จ ถ้าไม่เสร็จก็ไม่ต้องกลับบ้าน"
เสิ่นตัวอวี๋จ้องเธอเขม็ง ไม่อยากทำแล้ว ทำไปก็ไม่มีคะแนน ได้วันละสองคะแนน สู้ไม่ทำเสียเลยดีกว่า
เฉาซู่เฟินแสยะยิ้ม "แหม! เป็อะไรไป? ไม่อยากทำแล้วเหรอ? ถ้าเก่งจริงก็ไม่ต้องทำสิ! อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะเอาอะไรกิน เอาอะไรดื่ม"
คะแนนสะสมเป็สิ่งที่สำคัญมาก หากไม่มีคะแนนสะสม ก็หมายความว่าจะไม่มีอาหารในปีหน้า
ผู้ชายทั่วไปจะได้คะแนนสะสมสิบ น้อยที่สุดก็ได้เจ็ดหรือแปดคะแนน
ส่วนผู้หญิงจะได้คะแนนสะสมเจ็ดหรือแปด น้อยที่สุดก็ต้องได้ห้าคะแนน
แต่เสิ่นตัวอวี๋ได้แค่ 2 คะแนน ทำงานทั้งวันได้ 2 คะแนน แล้วจะทำไปทำไม
เสิ่นตัวอวี๋มองเธออย่างเ็าและพูดว่า "ลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่ธรรมดาจริงๆ อยากทำอะไรก็ทำได้ ไม่ทำก็ไม่ทำสิ!"
เฉาซู่เฟินพูดเสียงดัง "ทุกคนได้ยินแล้วนะ! เสิ่นตัวอวี๋บอกว่าจะไม่ทำแล้ว ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะอยู่รอดได้"
เฉินเชี่ยนเชี่ยนยืนอยู่ข้างๆ เฉาซู่เฟินและพูดว่า "คอยดูนะ อีกไม่กี่วันแม่นี่ก็ต้องมาขอร้องเธอเอง"
เสิ่นตัวอวี๋โยนเคียวทิ้งทันที มองไปที่เฉาซู่เฟินและเฉินเชี่ยนเชี่ยนแล้วพูดว่า
"ขอร้องพวกเธอเหรอ? ฝันไปเถอะ แต่ทุกคนก็จำไว้ให้ดี ฉันเสิ่นตัวอวี๋ถูกพวกเธอบีบให้ออกไปเอง"
"ก็แค่เกี่ยวข้าวเหมือนๆ กัน ฉันทำได้ดีกว่าคนอื่น ทำงานได้มากกว่าคนอื่น แต่ได้แค่สองคะแนน"
พูดจบ เธอก็มองไปที่เฉาซู่เฟินแล้วหันหลังเดินจากไป
การทำงานในหมู่บ้านก็แค่หาคะแนนสะสม พูดง่ายๆ ก็คือ หาเลี้ยงปากท้อง แต่สิ่งที่เสิ่นตัวอวี๋้าไม่ใช่แค่นั้น
ตอนนี้เฉาซู่เฟินและเฉินเชี่ยนเชี่ยนคงจะกำลังได้ใจ แต่สำหรับเสิ่นตัวอวี๋แล้ว เพิ่งมาถึงที่นี่ก็สามารถหลุดพ้นจากความยากลำบากในการทำงานในไร่นาได้ ก็นับว่าเป็เื่ที่ดี
เสิ่นตัวอวี๋เดินออกมาจากไร่นาก็เห็นลู่จวินยืนรอเธออยู่ตรงนั้น
"เป็ยังไงบ้าง? เสิ่นตัวอวี๋ ฉันว่าเรามาคุยกันดีๆ ดีกว่านะ ถ้าเธอไม่ฟังฉันก็จะต้องเจอเื่แบบนี้แหละ"
"ถ้าเธอไม่มีคะแนนสะสมเธอจะอยู่ที่นี่ลำบากนะ คิดดูให้ดี"
ทั้งหมดนี้เป็แผนของลู่จวิน ทันทีที่มาถึงหมู่บ้านอู่หลี่ถุน เฉาซู่เฟินก็สนใจเขาขึ้นมาทันที
ลู่จวินเองก็หน้าตาดี สูง ผิวขาว ใส่แว่น ดูเหมือนพวกคนดีแต่ความจริงเนื้อในเน่าเฟะ
ถุย! ไม่ใช่แค่คนดีแต่เนื้อในเน่าเฟะ แต่เป็พวกต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มให้เขาเล็กน้อย ลู่จวินอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก็อย่างที่เขาว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบผู้ชายแบบเขาหรอก
ยิ่งเขาใช้เล่ห์เหลี่ยมกับผู้หญิงมากเท่าไหร่ ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ่งคิดว่าเขาจริงจังกับเธอมากขึ้นเท่านั้น
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มให้เขา แล้วใช้เข่ากระแทกไปที่เป้ากางเกงของเขาเต็มแรง ลู่จวินร้องโอดโอยด้วยความเ็ป “โอ๊ยๆๆๆ”
"อย่ามายุ่งกับฉัน ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!"
เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นกู้เหลียนมองเธอด้วยสีหน้าคาดเดาไม่ได้ ตายล่ะหว่า ผู้ชายคนนี้ทำไมชอบโผล่มาในจังหวะแบบนี้ตลอด?
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า "ฉันแค่แลกเปลี่ยนมิตรภาพกับเพื่อนบ้าน แล้วนายมาทำไม?"
มุมปากของกู้เหลียนกระตุกเล็กน้อย "ฉันเพิ่งได้ยินว่าเธอไม่คิดจะไปทำงานที่กองผลิตแล้ว ก็เลยมาถามดู"
เสิ่นตัวอวี๋เดินพลางถอนหายใจพลางพูดว่า "ใช่แล้ว ฉันไม่คิดจะไปทำงานที่กองผลิตแล้ว ได้วันละสองคะแนน กินไม่อิ่มหรอก"
"ฉันไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านให้ก็ได้นะ..."
เสิ่นตัวอวี๋โบกมือ "ไม่เป็ไรหรอก หัวหน้าหมู่บ้านคงไม่สนใจเื่แบบนี้เท่าไหร่หรอก ฉันมีแผนของตัวเอง ไม่ใช่ว่าต้องทำงานในไร่นาอย่างเดียวถึงจะอยู่รอดได้"
ตอนนี้จะทำธุรกิจก็คงยังไม่ได้ แต่ที่นี่มีแตู่เา จะไปเก็บสมุนไพร เก็บเห็ด ล่าสัตว์ป่า พวกนี้ก็หาเงินได้เหมือนกัน
กู้เหลียนมองเธอแล้วพูดว่า "เธออยากจะเข้าป่าเหรอ? เธอเป็ผู้หญิงตัวคนเดียว มันอันตรายนะ?"
เสิ่นตัวอวี๋ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ฉันมีทางเลือกอื่นเหรอ?"
ถ้าเธอไม่มีคูปองอาหารเหลืออีกสักสี่สิบใบ ป่านนี้เธอคงต้องกล้ำกลืนฝืนทนไปขอร้องเฉาซู่เฟินแล้ว ทำไมเธอต้องไปขอร้องด้วย?
เมื่อกลับถึงบ้าน เสิ่นตัวอวี๋ก็ขึ้นเกวียนวัวไปที่ตลาดในเมืองอีกครั้ง
ครั้งนี้เธอซื้อของเยอะขึ้น มีดพร้า จอบเล็ก ตะกร้าสะพายหลัง โกร่งบดยา รวมๆ แล้วใช้เงินไป 20 หยวน
เสิ่นตัวอวี๋ถอนหายใจ ตอนนี้เงินของเธอหายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
ต้องหาเงินเพิ่ม
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ก็เห็นเซี่ยเยว่เหมยยืนอยู่ข้างนอก "ตัวอวี๋ วันนี้เธอจะไม่ไปที่กองผลิตเหรอ?"
เสิ่นตัวอวี๋ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ถ้าวันนี้ฉันไปที่กองผลิตจริงๆ คงโดนพวกนั้นหัวเราะเยาะตาย แถมพวกนั้นก็คงไม่ให้คะแนนฉันหรอก"
เซี่ยเยว่เหมกัดฟันแล้วพูดว่า "ตัวอวี๋ ลองไปขอร้องพวกนั้นดูไหม? ไม่อย่างนั้นเธอจะอยู่ที่นี่ได้ยากนะ"
ขอร้องคนอื่นเหรอ? ขอร้องแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? ชาติที่แล้ว เธอขอร้องแม่ให้ช่วย แต่แม่ก็แค่ยิ้มหลอกเธอ แล้วบอกว่ายกลู่จวินให้น้องสาวไปก็สิ้นเื่
เธอขอร้องลู่จวินให้ปล่อยเธอไป แต่มีดนั่นก็ยังคงกรีดลงบนร่างกายเธอทีละน้อย
เธอขอร้องเสิ่นตัวิ่ เสิ่นตัวิ่ก็เตะเธออย่างแรง แล้วบอกว่าจริงๆ แล้วลู่จวินกับเธอต่างหากที่เป็คู่รักกันมาั้แ่เด็ก แต่ถูกเธอแย่งไป เธอเ็ปมาก เธอเ็ปก็จะไม่มีวันปล่อยให้เธอมีความสุข
การขอร้องคนอื่นมันไร้ประโยชน์ที่สุด สู้พึ่งตัวเองดีกว่า
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มให้เธอแล้วพูดว่า "ฉันจะขึ้นเขาแล้วนะ พี่เยว่เหมย ดูแลตัวเองด้วย"
พูดจบ เธอก็สะพายตะกร้าเดินขึ้นเขาไป
ลมจากูเาต้าเหลียงพัดมาอย่างเย็นสบาย บนเส้นทางขึ้นเขามีผักป่ามากมาย ผักโขมจีน ยอดเก๋ากี๊ ยอดอ่อนของต้นงิ้ว...
เสิ่นตัวอวี๋ยิ่งขุดก็ยิ่งตื่นเต้น อดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงออกมาเบาๆ ในศตวรรษที่ 21 การจะได้กินของพวกนี้ไม่ใช่เื่ง่ายเลย
"เธอคิดจะหาเลี้ยงชีพด้วยผักป่าพวกนี้จริงๆ เหรอ?" กู้เหลียนแทบจะะเิด้วยความโมโหกับผู้หญิงคนนี้
เสิ่นตัวอวี๋สะดุ้งใ เธอเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่ดำขลับของกู้เหลียน พลันก็ตกตะลึงเล็กน้อย "นาย...นายมาทำอะไรที่นี่? นายไม่ไปทำงานที่กองผลิตเหรอ?"
กู้เหลียนรู้สึกหงุดหงิด เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ติดตามเสิ่นตัวอวี๋ขึ้นเขามา
"อย่ามายุ่งน่า ตามฉันมา" กู้เหลียนพูดอย่างจริงจัง "ฉันจะไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านเอง"
เสิ่นตัวอวี๋มองเขาแล้วถอนหายใจพลางพูดว่า "ฉันว่าแบบนี้มันอิสระกว่า ไม่ใช่ว่าต้องไปทำงานในไร่นาถึงจะ...กู้เหลียน กู้เหลียน นายมันบ้าไปแล้ว ปล่อยฉันลงนะ"
กู้เหลียนอุ้มเธอขึ้นบ่า เอวของเสิ่นตัวอวี๋เล็กมาก แถมยังนิ่มมากๆ
ใบหน้าของกู้เหลียนแดงก่ำ ผู้หญิงคนนี้ไม่กินข้าวบ้างเลยหรือไง?
เสิ่นตัวอวี๋กัดไหล่ของกู้เหลียนอย่างแรงแล้วพูดว่า "ปล่อยฉันลงนะ กู้เหลียน ฉันไม่ไปที่กองผลิต ถ้านายกล้าพาฉันไปที่กองผลิต ฉัน...ฉันจะเกลียดนายไปตลอดชีวิตเลย"
248
