ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        เยว่เยียนเยียนที่สู้เหยียนเฟยไม่ได้ จึงได้แต่ถอยก้าวหนึ่ง เอ่ยตอบรับคำขอร้องอันป่าเถื่อนของเหยียนเฟยอย่างไม่เต็มใจ “ก็ได้ๆ เช่นนั้นวันนี้กินซี่โครงตามที่เจ้าว่าแล้วกัน แต่พรุ่งนี้ต้องตามข้านะ ได้ยินหรือไม่?”

        เหตุใดแค่จะกินซี่โครงมันต้องวุ่นวายขนาดนี้ด้วย? เหยียนเฟยปวดท้องทรมานดั่งเพลิงสุม สุดท้ายก็เพียงรีบตอบรับอย่างทนไม่ไหว “ได้ๆ ๆ ขอแค่วันนี้เจ้าให้ข้ากินซี่โครงก็พอ พรุ่งนี้จะกินอะไรก็แล้วแต่เจ้า แต่ว่า...” เหยียนเฟยพลันได้สติ แล้วรีบเร่งเอ่ยเสริมขึ้น “แต่ว่าห้ามกินน้ำแกงใสผักกาดขาว!”

        ......

        ดูเหมือนว่าเหยียนเฟยจะกินน้ำแกงใสผักกาดขาวจนกลัวไปเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ต่อต้านถึงขนาดนี้ เยว่เยียนเยียนอดกลั้นเอาไว้ไม่ให้หัวเราะลั่นออกมา น้ำเสียงที่เอ่ยจึงฟังอึดอัดไปบ้าง “ได้ ก็ได้... พรุ่งนี้กินเส้นหมี่น้ำแกงใส ไม่ให้เจ้ากินน้ำแกงใสผักกาดขาวหรอก เจ้าน่ะ วางใจของเจ้าลงท้องไปได้เลย ฮ่าๆ”

        เหยียนเฟยมองเยว่เยียนเยียนที่หัวเราะลั่นด้วยสีหน้าหมดคำจะพูด ในใจเริ่มแอบจิกกัดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ หรือว่าเรื่องที่ตนไม่อยากกินน้ำแกงใสผักกาดขาวนี้จะแปลกประหลาดมากนักหรืออย่างไร? หรือว่าเยว่เยียนเยียนเองไม่รู้สึกเลยหรือว่าน้ำแกงใสผักกาดขาวที่ตนทำมันน่าเบื่อไร้รสชาติขนาดไหน...?!

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหยียนเฟยก็ยกสองมือเท้าเอวแล้วส่งเสียงเฮอะอย่างดุดัน ก่อนจะชี้ไปยังกระทะอย่างเดือดดาลแล้วพูดตะเบ็งเสียง “เลิกหัวเราะสักที! รีบทำกับข้าวได้แล้วเจ้าน่ะ!”

        “ได้ๆ ๆ ทำกับข้าวๆ”

        ในที่สุดเยว่เยียนเยียนจึงเก็บรอยยิ้มลง แล้วเริ่มขั้นตอนทำอาหารอันพิสดารของตน…

        ตอนที่เยว่เยียนเยียนเริ่มมือไม้เป็นพัลวันอยู่ข้างเตา ในใจของเหยียนเฟยก็เข้าใจบางอย่าง อาหารจานนี้ของตน คงจะทำให้คุณหนูใหญ่ผู้นี้ลำบากเข้าแล้ว ซี่โครงเปรี้ยวหวานจานนี้… น่ากลัวว่าคงจะไม่ได้กินเสียแล้ว  

        ทว่าคนหน้าอย่างใจอย่างเช่นเหยียนเฟยย่อมไม่เอ่ยออกมาอยู่แล้ว เขากำลังให้โอกาสเยว่เยียนเยียนอยู่ อยากจะดูว่าเยว่เยียนเยียนจะเตรียมการแสดงเช่นไรเอาไว้กันแน่... หรือพูดอีกที เยว่เยียนเยียนคิดจะยื้อเวทีนี้ต่อไปอย่างไรกันแน่ แต่หากเหยียนเฟยพูดความคิดที่แท้จริงของตนออกไปตอนนี้ ความสนุกก็คงลดน้อยลงไปมากเลยไม่ใช่หรือ?

        “โอ๊ะ!”

        เยว่เยียนเยียนที่โยนซี่โครงเข้าไปในกระทะนั้น ทำเอาเหยียนเฟยใจหายใจคว่ำเลยจริงๆ ในพริบตาก็พลันหดคอย่นโผล่คางสองชั้นออกมา เหยียนเฟยคิดหนีตายไปพลางก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างมีสติ แล้วยังแสร้งทำทีเหมือนกำลังจะไปคว้าเมล็ดแตงมากิน “นี่ข้าว่า... เจ้า เจ้า เจ้าทำได้แน่หรือ?”

        “ทำไมจะทำไม่ได้! นี่ก็ลงกระทะไปหมดแล้วไม่ใช่หรืออย่างไร!”

        เยว่เยียนเยียนที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ยังคงปากแข็ง ตอบโต้การซักถามของเหยียนเฟย แต่ก็เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงนั้นสั่นไปหมดแล้ว ราวกับตกใจกับเสียงครึกโครมนั้นอย่างหนักเลยทีเดียว!

        เหยียนเฟยขมวดคิ้วมุ่น แล้วส่งเมล็ดแตงเข้าปากไปทันที เขาตื่นตระหนกจนแม้แต่เปลือกก็ยังลืมแกะ…

        เหยียนเฟยที่ได้สติกลับมารีบถุยๆ คายเมล็ดแตงออกทันที พลางเข้าไปใกล้เยว่เยียนเยียน ตบที่ไหล่ของนางเล็กน้อย เอ่ยปากพูดขึ้นอย่างลองเชิง “เช่นนั้น เหตุใดเจ้าไม่ใส่น้ำมันเล่า...?”

        “หา? ต้องใส่น้ำมันด้วยหรือ?!”

        เมื่อนั้นเหยียนเฟยก็พอจะเข้าใจแล้วทำไมเยว่เยียนเยียนที่ทำอาหารครึ่งเดือนแล้ว แต่สิ่งที่ออกมานั้นถึงมีแต่น้ำแกงใสผักกาดขาว เป็นเพราะน้ำแกงใสผักกาดขาวมันทำง่าย ไม่ต้องใส่น้ำมัน ไม่ต้องใส่เกลือ กระทั่งแม้แต่ปริมาณที่ต้องใช้ก็ไม่ต้องใส่ใจควบคุม…

        เหยียนเฟยกลอกตาเล็กน้อย มองคุณหนูใหญ่เยว่ที่ยุ่งจนมือไม้เป็นพัลวันแล้ว ก็นึกอยากจะช่วยนางสักครั้งอย่างใจดีเป็นพิเศษ พลันยื่นแขนยาวไปหยิบกาน้ำมันทำอาหารขึ้นมา แล้วเทลงไปในกระทะ…

        น้ำมันค่อยๆ เทลงไป ไม่นานกระทะเหล็กเกิดเปลวไฟลุกขึ้นมา ทำเอาเยว่เยียนเยียนที่กำลังผัดอย่างขะมักเขม้นอยู่ตกใจจนโยนตะหลิวในมือทิ้งไปทันที แล้ววิ่งไปที่ประตูห้องครัวราวกับเหาะเหิน “ทำอะไรของเจ้า! คิดจะเผาข้าให้ตายหรืออย่างไร!”

        เยว่เยียนเยียนวิ่งหนีไปแล้ว เหยียนเฟยจึงรีบหันกลับไปมองตามแผ่นหลังของนาง แต่ลืมไปว่ากาน้ำมันมือตนยังเอียงอยู่ น้ำมันจึงราดลงบนซี่โครงในกระทะไม่หยุด ไฟที่ลุกโชนก็ยิ่งลุกลามใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แต่เหยียนเฟยกลับไม่ได้สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงบ่นเยว่เยียนเยียนไม่หยุด “เจ้า เจ้าจะไปเข้าใจอะไร... นี่ข้ากำลังช่วยเจ้าอยู่นะ... โอ๊ย!”

        เปลวไฟที่ลุกโชติช่วงนั้นร้อนลวกโดนนิ้วมือของเหยียนเฟย เจ็บจนเขาถอยออกไปข้างหลัง กาน้ำมันในมือก็จับเอาไว้ไม่ไหว ร่วงโครมลงไปในกระทะ…

        เอาล่ะ ตอนนี้ทุกคนก็ได้เข้าใจแล้วว่าราดน้ำมันเข้ากองไฟนั้นเป็นเช่นไร

        “ให้ตายเถอะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” เหยียนเฟยที่วิ่งออกมาจากห้องครัวปัดป่ายมือไปข้างหน้าอย่างมั่วซั่ว พยายามโบกไล่ควันโขมงให้มันไปอีกด้านหนึ่ง แต่ค่อนข้างที่จะเปล่าประโยชน์ “แค่กๆ แค่กๆ ...” ทั้งสองคนไอขึ้นมาไม่หยุดท่ามกลางกลุ่มควัน เยว่เยียนเยียนฟาดลงด้านหลังหัวของเหยียนเฟยทีหนึ่ง

        เยว่เยียนเยียนที่กำลังโกรธเกรี้ยวเบิกตากว้าง พลางปิดปากก่นด่า “เจ้าโง่ ต้องโทษเจ้านั่นแหละ หากเจ้าไม่ให้ข้าใส่น้ำมัน แล้วข้าจะถูกไฟเผาอย่างน่าสงสารเช่นนี้หรือ?!”

        “ทำไมถึงกลายเป็นปัญหาของข้าไปได้? ผัดกับข้าวไม่ใส่น้ำมัน อาหารที่เจ้าผัดมันจะกินได้ไหมเล่า?!” เหยียนเฟยเองก็โมโหแทบไม่ไหว ทั้งสองคนต่างคนต่างมีความคิดของตน พยายามต่อสู้กันด้วยเหตุผล โดยไม่มีใครสนใจควันไฟที่โหมกระพือในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งกว่านั้นควันไฟก็ยังคงลอยออกไปข้างนอกไม่หยุด…

        สุดท้ายก็เป็นเหยียนเฟยที่ได้สติกลับมาก่อน เขาปิดปากตะโกนเรียกเยว่เยียนเยียน “นี่! หยุดเถียงกันได้แล้ว คิดกันก่อนเถอะว่าจะทำอย่างไรดี หากยังไม่รีบ ห้องครัวของตาแก่เฉินไฮว่ชิงคงได้ถูกพวกเราเผาจนเกลี้ยงแน่ สวรรค์!”

        “ข้า ข้าเองก็ไม่รู้... ข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเหมือนกัน!” อย่างไรเยว่เยียนเยียนก็เป็นคุณหนูใหญ่ที่ไม่เคยเจอ ‘สถานการณ์อันยิ่งใหญ่’ อะไรมาก่อน สภาพการณ์ในยามนี้ จึงทำให้นางตกตะลึงพรึงเพริดอย่างแท้จริง เอาแต่กระทืบเท้าอยู่อย่างนั้น มีเวลาคิดเรื่องที่จะดับไฟที่ไหนกัน?

        เหยียนเฟยกลอกตา รู้ว่าเยว่เยียนเยียนผู้นี้พึ่งไม่ได้เลยสักนิด เขาโมโหจนก่นด่าซ้ำไปซ้ำมา “ข้าเข้าใจแล้วล่ะว่าเจ้าพึ่งพาอะไรไม่ได้!” ด่าจบก็หมุนตัววิ่งเตรียมจะไปหาน้ำ ของสิ่งหนึ่งย่อมมีอีกสั่งที่พิชิตได้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะมีไฟที่น้ำดับไม่ได้อยู่ด้วย!

        แต่เยว่เยียนเยียนน่ะหรือ? นางยังนึกว่าเหยียนเฟยไม่อยากจะสนใจตน จึงเตรียมจะแจ้นหนีไป เพื่อจะได้ไม่อยู่ให้ตัวเองถูกเผาตายอย่างน่าอนาถที่นี่ เยว่เยียนเยียนเองก็วิ่งหนีตามไปด้วย พอวิ่งมานางจึงพบว่าที่แท้เหยียนเฟยเพียงคิดจะมาเอาน้ำไปดับไฟ…

        ยามเมื่อเหยียนเฟยวางน้ำกะละมังใหญ่ลงบนมือของเยว่เยียนเยียน เยว่เยียนเยียนถึงได้ตระหนักว่าการนึกเสียใจนั้นเป็นเช่นไร นี่คงจะเป็นค่าตอบแทนของการวิ่งหนี ขณะประคองกะละมังน้ำอันหนักหน่วงเอาไว้ เยว่เยียนเยียนเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือกับเหยียนเฟยอย่างยากลำบาก “ข้า... ข้าถือไม่ไหว...”

        “อย่าพูดไร้สาระ! ไม่อยากตายก็ถือเอาไว้!” เหยียนเฟยหัวคิ้วขมวดแน่น พลันสาวเท้าวิ่งไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบร้อนกลับไปยังสถานที่เกิดเพลิงไหม้ แล้วสาดน้ำเข้าไปในจุดที่ไฟไหม้อย่างไม่หยุดหย่อน กระทั่งตอนวกกลับมา ก็ไม่เห็นกะละมังน้ำของเยว่เยียนเยียนอยู่ประจำที่แล้ว…

        ทั้งสองคนลงแรงพยายามอย่างหนัก ถึงสามารถดับไฟในห้องครัวลงไปได้ในที่สุด เหยียนเฟยเหน็ดเหนื่อยจนหัวหมุนขาอ่อน ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยรอยเปื้อนไม่สะอาดสะอ้าน เขาหย่อนตัวนั่งลงข้างประตูห้องครัว ผ่อนลมหายใจหนัก “ข้าว่านะเจ้าตัวป่วน เจ้าช่างร้ายกาจนัก ร้ายกาจจริงๆ !” เหยียนเฟยเหลือบตาขึ้นมองเยว่เยียนเยียนที่กำลังหน้าดำหน้าแดง อดกลั้นความขบขันและความโมโหเอาไว้ แล้วพูดขึ้นเช่นนั้น