สองเดือนต่อมาทางโรงเรียนได้รับมอบหมายให้ไปควบคุมการสอบ เพราะฉะนั้นโรงเรียนมัธยมแต่ละโรง อาจจะต้องเปิดทำการสอนในวันหยุดสุดสัปดาห์ไปด้วยสถานที่จัดสอบจัดขึ้นที่โรงเรียนประถมระดับแนวหน้า เนื่องจากฉีซิ่วหยวนเป็หนุ่มโสดจึงไม่มีเื่ที่สำคัญอื่นใดให้ต้องกังวลแต่อย่างใดดังนั้นทุกครั้งที่มีการสอบแบบนี้เกิดขึ้น เขาจะกลายเป็บุคคลหนึ่งที่ถูกกำหนดให้ทำงานในวันแบบนั้นไปโดยปริยายเพียงแค่เดินทางมาถึงห้องสอบก็ทำให้รับรู้ได้เลยว่านี่คือสิ่งที่เรียกกันว่า ‘การทดสอบคุณธรรม’ สำหรับข้าราชการวัยกลางคนนั่นเอง
การควบคุมการสอบเป็ไปด้วยความน่าเบื่อหน่ายอย่างร้ายกาจอีกทั้งยังเลวร้ายตรงที่ว่าข้าราชการพวกนี้โกงกันซึ่งๆหน้าด้วยนี่สิ ฉีซิ่วหยวนเข้าใจกลโกงในการสอบเหล่านี้เป็อย่างดีดังนั้นจึงทำเป็หูหนวกตาบอดไปซะ แต่พอได้เห็นพวกคนรวยเหล่านี้เอาแต่นั่งก้นติดเก้าอี้ตัวเล็กๆในห้องเรียนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาตอบคำถามอยู่ที่โต๊ะมันก็ไม่ใช่เื่น่าเบื่อซะทีเดียวนักหรอกนะ
หลังเสร็จสิ้นการสอบ กระดาษข้อสอบก็ถูกรวบรวมจับมัดแล้วก็บรรจุห่อหุ้มไว้เป็อย่างดี จากประสบการณ์การทำงานที่แสนยาวนานฉีซิ่วหยวนรีบรับค่าจ้างแล้วก็ปลีกตัวออกมาจากทุกคนทันที
ในขณะที่เดินออกมาข้างนอกปรากฏว่ามีรถหรูหลายคันจอดเทียบอยู่หน้าประตูโรงเรียน ฉีซิ่วหยวนจำต้องเลี่ยงเดินหลบไปอีกทางแต่ก็ยังไม่สามารถเดินออกไปได้อยู่ดี ในขณะที่เขาเดินไปเดินมาอยู่นั้น ก็นึกถึงของที่พอจะใช้เงิน200 หยวนซื้อได้ไปด้วย
ด้วยความไม่ได้สนใจทางเดินตรงหน้าจึงบังเอิญชนคนอื่นเข้าอย่างจัง
“ขอโทษครับ เอ๊ะ?”
ในตอนที่ฉีซิ่วหยวนเงยหน้าขึ้นเขาก็ได้แต่นิ่งอึ้ง เด็กหนุ่มที่เขาชนนั้นส่วนสูงไล่เลี่ยกันกับเขาไม่มากสวมกางเกงยีนส์และเสื้อยืดแขนยาวลำลอง ท่าทางดูอบอุ่นอ่อนโยนมากทีเดียว...ถ้าไม่ใช่เพราะแผลเป็รอยนั้นฉีซิ่วหยวนคงคิดว่าตัวเองคงจะจำคนผิดไปเสียแล้ว
เสี่ยวหลี่เหลือบตามองเขาแวบนึงแล้วเบี่ยงตัวหลบเปิดทางให้ดวงตาคู่นั้นบ่งบอกว่าจดจำเขาไม่ได้
ฉีซิ่วหยวนไม่ขยับตัวทั้งที่สามารถออกเดินต่อได้อย่างง่ายดายซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า กลับบ้านแล้วทำอาหารเที่ยงแต่ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรไปกระตุ้นให้เขาปริปากพูดขึ้นมา
“คุณหลี่ จำผมไม่ได้จริงๆเหรอ?”
เขาได้ยินเสียงของตัวเองมันช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความคุ้นเคยราวกับว่าตัวเองสนิทสนมกับเสี่ยวหลี่มากยังไงยังงั้นเสี่ยวหลี่มองเขา สีหน้าในิดๆ เพียงครู่เดียวเขาก็เอ่ยออกมา
“อาจารย์ฉีคุณก็มาสอบเหรอครับ?”
“ผมมาคุมสอบ”
ฉีซิ่วหยวนเกิดอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันใด
“แล้วคุณล่ะ? มาสอบงั้นเหรอ?”
“เปล่าครับ ผมมารับคน”
เสี่ยวหลี่บอก
“ใครเหรอครับ?”
หลังจากพูดออกไปฉีซิ่วหยวนก็นึกอยากจะถอนคำพูดของตัวเองทันที เสี่ยวหลี่ยิ่งดูใมากกว่าเดิม ฉีซิ่วหยวนไม่มีโอกาสแม้แต่จะพูดว่าขอโทษครับ คุณไม่อยากพูดก็ไม่เป็ไร เมื่อเสี่ยวหลี่ตอบกลับ
“เพื่อนเ้านายของผมเอง”
“คุณมีเ้านายด้วยเหรอ?”
ฉีซิ่วหยวนรู้สึกประหลาดใจ หลังจากนั้นท่าทีอยากรู้อยากเห็นของเขามันค่อนข้างชัดเจนขึ้นไปอีก
“เ้านายของคุณเป็ข้าราชการรึเปล่า?”
เสี่ยวหลี่นึกขันสีหน้าท่าทางของเขานัก
“ใช่ครับ ผมมีเ้านายแต่เขาไม่ใช่ข้าราชการหรอกนะ วันนี้ผมแค่มารับเพื่อนของเขาครับ”
“อ๋อ”
ฉีซิ่วหยวนพยักหน้ารับ
ทั้งสองคนได้แต่มองหน้ากันไปมาด้วยว่าไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกันต่อดี อยู่ๆฉีซิ่วหยวนก็อดที่จะนึกไปถึงเื่ราวอันน่าอึดอัดใจที่เกิดขึ้นในคราวก่อนไม่ได้จนถึงตอนที่เขาไปเยี่ยมเสี่ยวหยางที่โรงพยาบาลก็ด้วย
อย่างไรก็ตาม เื่ราวต่างๆมันก็ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วคราวนี้เขาปล่อยให้ตัวเองรู้สึกกังวลใจต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
“อาจารย์ฉีมีอะไรอีกรึเปล่าครับ?”
เสี่ยวหลี่ถาม
ฉีซิ่วหยวนนิ่งคิดไม่ว่าเขาจะคิดจากมุมไหนก็ไม่สามารถขบคิดต่อไปอีกได้ ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น จึงได้แต่มองหน้าเสี่ยวหลี่ส่งยิ้มและเอ่ยตอบไป
“งั้นผมขอตัวก่อน แล้วเจอกันลาก่อนครับ”
“ลาก่อน”
หลังจากเดินออกมาสักพักฉีซิ่วหยวนอดที่จะหันกลับไปมองเขาอีกครั้งไม่ได้ เสี่ยวหลี่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมสองมือยังคงล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนตัวตรง ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน คนๆนั้นก็ดูราวกับเด็กหนุ่มดีๆนี่เอง
ตลอดทั้งบ่าย จิตใจของฉีซิ่วหยวนก็เหมือนถูกรบกวนแล้วมันก็ล่องลอยไปกับหลังกว้างๆของเด็กหนุ่มคนนั้นเสียแล้ว
หลังมื้อค่ำฉีซูซูกอดหมอนใบใหญ่ในขณะที่ดูละครของไอดอลคนหนึ่งอยู่ส่วนฉีซิ่วหยวนเอาแต่เดินไปเดินมาเลือกเสื้อผ้าสองตัวจากตู้เสื้อผ้า
“ซูซู พี่อาจจะกลับดึกหน่อยไม่ต้องรอนะ”
ฉีซูซูรับคำในขณะที่สายตายังเกาะติดกับหน้าจอทีวี
ฉีซิ่วหยวนเดินออกมาข้างนอกแล้วเดินไปตามถนนในตอนกลางคืนด้วยท่าทีสบายๆเพียงเดินห่างออกมาไกลจากบริเวณบ้านนัก เขาจึงค่อยยกมือโบกเรียกแท็กซี่คันหนึ่งให้จอดรับ
เมื่อคนขับรถได้ยินชื่อสถานที่ที่เขาจะไปใบหน้าเขาก็เหยเกขึ้นมานิดๆ ฉีซิ่วหยวนเข้าใจเขาเป็อย่างดี มันก็ไม่ค่อยมีใครอยากจะไปบาร์เกย์กันนักหรอกนะ
สองปีหลังจากเรียนจบ เขาเที่ยวเล่นเป็บ้าเป็หลังหลังจากนั้นถึงเริ่มตระหนักและตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะต้องทำงานที่มีค่าเพื่อเป็แบบอย่างที่ดีให้ได้อีกทั้งตอนนั้นฉีซูซูย้ายมาอยู่ด้วยกันเขาไม่มีทางเลือกจึงต้องคอยระวังพฤติกรรมของตนเองอยู่เสมอ ดังนั้นเวลาที่เขาจะออกมาข้างนอกจึงเป็ไปได้ยากเต็มที
แต่วันนี้เขาไม่สามารถยั้งใจตัวเองได้อีกต่อไปแล้วฉีซิ่วหยวนวางมือลงตรงช่องท้องของตัวเอง ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ในอกทำให้รู้สึกหงุดหงิดนิดๆยิ่งไปกว่านั้นมันยังเป็สาเหตุที่ทำให้เขาโหยหาความอบอุ่นจากใครอีกคนหนึ่งด้วย
--------------------------------------------------------
เ้าของลิขสิทธิ์นิยายต้นฉบับ:Bai Shan Hei Shui
แปลภาษาอังกฤษ:Saehan01
แปลภาษาไทย:HOON
2K
