วันงาน อีเวนต์ Cosplay ที่มิวรอคอยก็มาถึง อากาศเย็นสบายใน่เช้าตรู่ของวันนั้นทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก คนรักอนิเมะและ Cosplay เริ่มทยอยเดินทางมายังสถานที่จัดงาน ซึ่งอยู่ในศูนย์กิจกรรมกลางเมือง มิวมาถึงพร้อมกับคิระ พวกเขาเดินเคียงข้างกันในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น แต่ภายในใจของมิวกลับเต็มไปด้วยความกังวลเล็กน้อย
"ฉันพร้อมจริงหรือเปล่านะ?" มิวคิดในใจ ขณะที่เธอเดินถือกระเป๋าใส่ชุด Cosplay ที่คิระออกแบบและเย็บอย่างพิถีพิถัน ความสง่างามและแข็งแกร่งของชุดเซเบอร์ทำให้มิวรู้สึกมั่นใจขึ้นเล็กน้อย แต่ความตื่นเต้นจากการที่เธอจะต้องโชว์ตัวในงานใหญ่เช่นนี้ก็ทำให้เธอประหม่าไม่ใช่น้อย
คิระที่เดินอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นความกังวลในแววตาของมิว เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น “ไม่ต้องกังวลไปหรอก... เธอทำได้ดีอยู่แล้ว ชุดนี้เหมาะกับเธอมาก และฉันมั่นใจว่ามันจะออกมาดี”
มิวหันมามองเขา รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ “ขอบใจนะ คิระ... นายทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเสมอเลย”
หัวใจของมิวเต้นแรง ขณะที่เธอพูดประโยคนี้ออกไป เธอรู้สึกว่าคิระไม่ใช่แค่คนที่ช่วยเธอทำชุดเท่านั้น แต่เขายังเป็คนที่คอยสนับสนุนเธออย่างเงียบ ๆ ทุกครั้งที่เธอมีความกังวล หรือแม้แต่เวลาที่เธอรู้สึกสับสนในตัวเอง การอยู่ใกล้คิระทำให้มิวรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นในแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน
.
.
.
ภายในศูนย์กิจกรรม บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน Cosplayer จากหลากหลายเื่อนิเมะต่างแต่งตัวมาอย่างสวยงามและสร้างสรรค์ ทั้งตัวละครจากเกมและการ์ตูนต่าง ๆ เดินไปมาท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ
มิวมองไปรอบ ๆ และเห็นว่าทุกคนต่างตั้งใจแสดงความชอบในสิ่งที่ตัวเองรัก มันทำให้เธอรู้สึกมั่นใจมากขึ้น เธอหันไปหาคิระที่กำลังจัดกล้องเตรียมถ่ายรูป “ฉันจะไปเปลี่ยนชุดแล้วนะ นายรออยู่ตรงนี้ก่อนล่ะ”
คิระพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ แต่แววตาของเขาบอกถึงความสนใจและตั้งใจเต็มที่ “โอเค เดี๋ยวฉันจะเตรียมกล้องให้พร้อม”
.
.
.
มิวเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวเล็ก ๆ ที่จัดไว้สำหรับ Cosplayer เธอเปิดกระเป๋าอย่างระมัดระวังและหยิบชุดเซเบอร์ที่คิระเย็บให้ขึ้นมาสวมใส่ ชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินเข้มทำจากผ้ากำมะหยี่เงางามที่เข้ากันได้ดีกับเสื้อเกราะสีเงินที่แข็งแกร่ง รอบเอวและแขนของเธอถูกประดับด้วยเกราะที่ทำจากผ้าเงาวาวอย่างลงตัว
"มันสวยกว่าที่ฉันคิดไว้มากจริง ๆ" มิวคิดในใจ ขณะที่เธอหมุนตัวดูเงาของชุดในกระจก ความมั่นใจเริ่มกลับมาอีกครั้งเมื่อเธอเห็นว่าชุดนี้เข้ากับเธออย่างสมบูรณ์แบบ
หลังจากที่มิวแต่งตัวเสร็จ เธอเดินออกจากห้องเปลี่ยนชุด และไปหาคิระที่รออยู่ไม่ไกล คิระเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นเธอเดินมาใกล้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม
“เธอดูเหมือนเซเบอร์จริง ๆ” คิระพูดขึ้นเบา ๆ ขณะที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่มิวที่สวมชุด Cosplay อย่างตั้งใจ
หัวใจของมิวเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะคำชม แต่เป็เพราะสายตาที่คิระมองเธอ สายตานั้นไม่ใช่แค่ความชื่นชมในชุดที่เขาทำ แต่เป็สายตาที่มีอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่า เธอรู้สึกได้ว่าคิระไม่ได้มองเธอแค่เป็ Cosplayer แต่เขากำลังมองเธอในแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน
“ถ่ายรูปให้ฉันทีสิ” มิวพูดพร้อมกับยิ้มให้เขา เธออยากรู้ว่าชุดนี้จะออกมาเป็ยังไงเมื่อถูกบันทึกในภาพถ่ายจากกล้องของคิระ
คิระหยิบกล้องขึ้นมาและเริ่มปรับมุมกล้อง มิวโพสต์ท่าตามที่เธอคิดว่าจะเข้ากับตัวละครของเซเบอร์ คิระถ่ายรูปด้วยความตั้งใจ ทุกมุม ทุกแสงถูกคำนวณอย่างละเอียด เขาเดินวนรอบตัวเธอเพื่อหามุมที่ดีที่สุด แสงจากหน้าต่างที่ส่องเข้ามาผ่านกระจกทำให้ภาพของมิวดูมีมิติมากยิ่งขึ้น
.
.
.
หลังจากถ่ายเสร็จ คิระยื่นกล้องให้มิวดูภาพที่เขาถ่าย “ลองดูสิ”
มิวเปิดกล้องดูภาพที่คิระถ่าย เธอรู้สึกประทับใจกับทุกภาพที่เขาถ่าย มันไม่ใช่แค่ภาพธรรมดา แต่เป็ภาพที่สื่อถึงความรู้สึกของตัวละครและความงามของชุดได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“โอ้โห! นายถ่ายรูปเก่งมากเลยนะ นี่มันเหมือนกับภาพจากช่างภาพมืออาชีพเลย!” มิวพูดด้วยความตื่นเต้น
มิวหัวเราะ “นายนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ทั้งเย็บชุด ทั้งถ่ายรูปเก่งขนาดนี้ นายซ่อนความสามารถไว้เยอะมากเลย” คำพูดนี้ทำให้คิระยิ้มอย่างขัดเขินเล็กน้อย แต่เขาไม่ตอบอะไร
.
.
.
เมื่อ่เวลาของการถ่ายภาพจบลง ทั้งคู่ก็เริ่มเดินสำรวจงานอีเวนต์ด้วยกัน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสนุกสนาน แต่ในใจของมิวกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับคิระ
ขณะที่พวกเขาเดินผ่านบูธต่าง ๆ ของเหล่า Cosplayer มิวสังเกตเห็นว่าหลายคนต่างหันมามองเธอในชุดเซเบอร์ และบางคนก็เข้ามาขอถ่ายรูปด้วย มิวรู้สึกดีใจที่ชุดนี้ได้รับความสนใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกประหม่าที่ต้องอยู่ในสายตาของคนอื่น
แต่ทุกครั้งที่เธอรู้สึกไม่มั่นใจ คิระก็จะคอยอยู่ข้าง ๆ คอยให้กำลังใจเธออย่างเงียบ ๆ และนั่นทำให้มิวรู้สึกมั่นใจขึ้น
.
.
.
ในตอนบ่าย ขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับไปยังบูธถ่ายภาพอีกครั้ง มิวสังเกตเห็นสายตาของ รินะ เพื่อนร่วมชั้นของเธอที่เดินผ่านงานด้วยเช่นกัน รินะมองมิวด้วยความสงสัยและจับจ้องไปที่ชุดของเธออย่างพิจารณา
หัวใจของมิวเริ่มเต้นแรงด้วยความกังวล เธอไม่เคยบอกใครในโรงเรียนเกี่ยวกับงานอดิเรกของเธอ เพราะเธอกลัวว่ามันจะกระทบต่อภาพลักษณ์ของเธอ โดยเฉพาะในตอนนี้ที่เธอกำลังชิงตำแหน่งประธานนักเรียน
รินะเดินเข้ามาใกล้มิว ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเธอ “มิว? นั่นเธอจริง ๆ เหรอ?”
มิวรู้สึกว่ามือของเธอเริ่มเย็นลง รอยยิ้มที่เคยมั่นใจหายไปในทันที เธอกลืนน้ำลายแล้วตอบเบา ๆ “อืม... ใช่ ฉันเอง”
รินะยิ้มบาง ๆ แต่สายตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความสงสัย “ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอชอบทำ Cosplay แบบนี้ ดูดีนะ แต่ว่า...ถ้ามีใครรู้ในโรงเรียน เธอคงต้องเหนื่อยหน่อยล่ะ”
คำพูดของรินะทำให้มิวรู้สึกถึงความกดดัน รินะกำลังใช้สิ่งนี้เป็อาวุธในการกดดันเธอ มิวรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะพังลงมา แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร คิระก้าวเข้ามาข้าง ๆ และมองไปที่รินะด้วยสายตาเ็า
“เธอจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ แต่มิวเป็คนที่กล้าพอจะทำในสิ่งที่เธอรัก ฉันว่าเธอไม่ควรมากังวลเื่นี้เลย” คิระพูดด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ ที่ทำให้รินะชะงักไป
รินะมองคิระอย่างไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป มิวมองคิระด้วยความประหลาดใจและรู้สึกขอบคุณที่เขายืนอยู่ข้างเธอใน่เวลาที่เธอกำลังรู้สึกอ่อนแอ
.
.
.
หลังจากที่รินะจากไป มิวถอนหายใจอย่างโล่งอก “ขอบใจนะ...ถ้าไม่มีนาย ฉันไม่รู้จะทำยังไง”
คิระมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “ไม่เป็ไร... ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาทำลายความมั่นใจของเธอ”
หัวใจของมิวเต้นแรงอีกครั้ง ความอบอุ่นจากคำพูดของคิระทำให้เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ทุกคำพูด ทุกการกระทำของเขา ไม่ได้แค่ทำให้เธอสบายใจ แต่มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและมั่นใจในตัวเองมากขึ้น
“ขอบใจจริง ๆ นะ คิระ” มิวพูดพร้อมรอยยิ้มที่กลับมาบนใบหน้า
คิระไม่ตอบอะไร เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ กลับมา และนั่นทำให้มิวรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากำลังเติบโตขึ้นไปอีกขั้น
4K
