Re : Evolution Revenge! 18+

บรึงค์ๆๆ

.

ในขณะที่ละอองแสงบางอย่าง

เริ่มกระจายตัวพัดพาไปทั่วผืนฟ้า

มันเป็นดวงแสงหลากสีที่เกิดจากมนตรา

.

ฮา...ฮ๊าา....

.

นอกจากละอองแสงที่ลอยมา

ยังมีเสียงของเวทย์มนต์ที่ผู้คนสัมผัสได้ 

มันเป็นท่วงทำนองที่เต็มไปด้วยความโหยหาอาลัย

'

วู้มๆๆๆ...

"...?"

.

คลื่นเวทย์มนต์เหล่านั้นล่องลอย

มารวมกันเบื้องหน้าของชายหนุ่ม

ให้สายตาของเขาต้องมองตาม

จนกระทั่งมันรวมกันและห่อหุ้ม!

.

วู้มมม!!!

.

"นะ! นั่นมัน!"

.

เมวิสต้องตาโตเพราะแสงนั่นห่อหุ้มกายของมิริน

ที่เหมือนจะหมดทางฟื้นคืนกลับชีวิต

.

พรึ่บบบ!

.

แต่แสงนั่นกลับกางปีกจำแลงกาย

ออกมาเป็นเทพยดาที่โอบอุ้มหญิงสาว

ในชุดเวทย์มนต์สีแดงเอาไว้!

.

อึก...?!

"โอเมน...? นั่นคุณหรือคะ?"

.

มิรินที่กลับฟื้นคืนชีวิตอย่างสับสน

เอ่ยถามเจ้าของอ้อมกอดอุ่น

ซึ่งมองไม่เห็นว่าเป็นคน

.

"..."

.

เทพยาดาแสงสว่างไม่ได้ตอบ

เพียงยิ้มบางๆอย่างชายผู้หวังดี

และพอใจที่สิ่งที่เขาทำนั้นส่งผล

.

ฮึกๆ...โอเมน...

.

ฝ่ามือของมิรินเอื้อมไปสัมผัสพวงแก้ม

ที่ค่อยๆเลือนหายไปในรูปของเนื้อแสง

น้ำตาของเธอไหลเอ่อล้น

ทะลักทะลายอย่างไม่อาจแกล้ง

นอกจากนักบวชระดับอาร์คแล้ว

อีกผู้หนึ่งที่ใช้เวทย์ชุบชีวิตได้

ก็คือราชาแห่งจอมเวทย์นั่นเอง

.

[มิริน... ขอบใจนะ... ที่เธอรักฉัน...]

"โอเมนนนน!!!"

.

คำพูดนั้นไม่มีเสียง

เพียงแต่มิรินอ่านปากของเขาไว้ได้

ก่อนที่เขาจะเลือนหายไปจากตรงนั้น!

.

ฮึกก....โฮฮฮ....

.

และเสียงร้องไห้ของราชินีแห่งเวทย์มนต์ก็ก้องดัง

อยู่เหนือซากปรักหักพังแห่งนั้นนับวันนับคืน

.

.

.

.

.

เอ้าฮึบบ! ฮึบบบ!!

โครมมมม!! เหวอออ!

.

มันเป็นช่วงเวลาที่ชาวเมือง

กำลังช่วยกันขุดคุ้ยซากปรักหักพัง

.

"ตกลง... นายนี่ไปที่ไหน

ก็ทำที่นั่นพังเละเทะไปหมดเลยนะ"

.

หัวหน้านินจาสาวโคโคโร

ในชุดกิมโมโนแดงเพลิง

เอ่ยกับเกียรติอยู่แถวเต็นท์ผู้ประสบภัย

เป็นอีกครั้งที่อามาไตย์ต้องยื่นมือ

เข้ามาช่วยเหลืออาณาจักรอื่น

แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ได้รับ

พันมิตรอันยอดเยี่ยมเป็นการตอบแทนอย่างยืนพื้น

.

วู้มมม!! วู้มมม!

.

"ขอบคุณครับท่านเซนต์ไอริส!"

"ขอบพระคุณมากค่ะท่านคามิล่า!"

.

ไม่เพียงแต่อามาไตย์ 

ศาสนจักรเองก็เคลื่อนไหว

รวมถึงชาวเมืองแห่งหินทั้งฟรานส์ คารัท แซนดี้

ก็มาช่วยการทำนุบำรุงซ่อมแซมถิ่นสถานต่างๆมากมาย

น็อกซ์ไม่ใช่อาณาจักรที่ใหญ่ 

แต่ก็เป็นอาณาจักรที่เจริญรุ่งเรืองในระดับสูง

อาณาจักรน้อยใหญ่ทั้งหลายจึงอยากจะเป็น

เจ้าของบุญคุณต่อพวกเขาเป็นที่สุด

.

"เนื่องในวาระโอกาสนี้ ข้าพเจ้า มิริน น็อกซ์

ขอประกาศการมอบอำนาจคืนให้กับประชาชน

ยินยอมให้น็อกซ์เปลี่ยนเป็นระบบประชาธิปไตย์"

.

เฮ!! เฮ!!

.

มิรินที่รอดมาได้ 

เธอไม่ได้ถูกละเลยเรื่องความผิดแต่อย่างใด

ทั้งราชวงศ์ ทหาร ขุนนาง และคนสำคัญมากมาย

ถูกโอเมนสังเวยชีพไป 

และเธอก็ถูกบีบให้สละราชสมบัติ

แต่ก็นั่นแหละ... ราชินีสาวผู้กล้า

เธอไม่ได้เหลือเยื่อใยต่อราชบัลลังก์ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ...

.

"กระผมขอประกาศว่า! 

ต่อไปนี้จะนำน็อกซ์ไปสู่ความเจริญมั่นคง!!"

"มิสเตอร์เวลสู้ๆ!!"

.

ที่ตลกก็คือคนที่ชนะการเลือกตั้ง

เป็นผู้คุมโหลปลาวาฬในงานเทศกาลคนนั้น?

การก่อตั้งรัฐมนตรี

แบบประชาธิปไตย์เป็นไปได้ไม่ยากนัก

เพราะน็อกซ์เองก็เป็นอาณาจักร

ที่รวมไปด้วยคนหัวสมัยใหม่มากมายอยู่แล้ว

.

.

แอ๊ด...

.

"โอ้ยย... มิริน?"

"พวกนาย?"

.

มิรินที่อาศัยอยู่ในเรือนรับรอง

หลังเล็กๆแถบชานเมืองตกใจ

เมื่อมีผู้ชายสองคนมาปรากฏตัวที่หน้าประตู

ในขณะที่เธอกำลังเหม่อมองดูเมืองกำลังฟื้นฟู

ทางนอกหน้าต่างนั่นเสียได้

.

งิน - "ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วนะ?"

มิริน - "คงปีนึงได้แล้วล่ะมั้ง?"

.

คนหนึ่งคืออดีตผู้กล้าราชาซามูไรผมยาว

หญิงสาวมองเขาด้วยหน้าตาอิดโรย

มิรินยังคงทำใจได้ไม่ดีนัก ต่อการจากไป

ของโอเมนโดยที่เธอไม่ได้ตามไปด้วย

.

มิริน - "แล้วนาย? ไม่ใช่ว่าถูกขัง

เป็นนักโทษของศาสนจักร?"

.

วิทย์ - "อ้า... ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ายังไง

อยู่ๆยัยคามิล่าก็ซ่อมขาซ่อมแขนของฉัน

แล้วปล่อยฉันมาเจอพวกเธอได้"

.

อดีตหนุ่มแว่นสังฆราชาที่กลายเป็นมารร้าย

เอ่ยตอบราชินีนักเวทย์อย่างไม่ค่อยเข้าใจ

.

"หมอนั่นบอกว่ามีอะไรจะพูดกับพวกเรา

อดีตผู้กล้าทั้งหมดน่ะ...นะ..."

.

แกร๊ก...

.

งินลากเก้าอี้ออกแล้วทรุดตัวลงนั่งเป็นคนแรก

ส่วนมิรินที่ยืนอยู่ตรงริมหน้าต่างก็ตามมา

แล้วต่อด้วยวิทย์ที่นั่งลงตรงข้างขวา

.

หึหึ... ฮะฮะ... ฮิฮิ...

.

พวกเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

มันเหมือนกับว่าเพิ่งผ่านไปเมื่อไม่นานนี้เอง

ที่เหล่าผู้กล้าจากต่างโลก นั่งลงคุยกันฉันเพื่อน

และออกไปผจญภัยด้วยกันมาตลอด

.

"ไม่มีใครจบสวยซักคนเลยน้า...."

.

มิรินเอ่ยพูดออกมา

พร้อมรอยยิ้มเย้าแหย่อย่างบางตา

.

"เฮอะ... จริงๆฉันกำลังไปได้สวย 

ถ้าไอ้บ้านั่นไม่โผล่มา"

"โธ่... ไม่เอาน่าวิทย์ 

เป็นแกเองไม่ใช่เหรอที่ตะบะแตก

ยกทัพไปเข้าแผนของมันเองน่ะ"

.

"แกเองก็โดนมันโค่นต่อหน้า

พิธีรับมงกุฏเลยไม่ใช่รึไง?"

"ไม่ได้ถูกโค่นคนเดียว ตูถูกรุมโว้ย!!"

.

ฮ่าฮ่าฮ่า!! ฮิฮิฮิ!

.

ที่ตลกก็คือพวกเขากำลังพูดถึง

ชีวิตที่ถูกเกียรติกลับมาแก้แค้นหรือทำลาย

ทว่าพวกเขากลับไม่มีท่าทาง

เหน็ดเหนื่อยหรือเครียดแค้นเคลือบแคลงอันใด

มันเหมือนกับว่าพวกเขาเพิ่งได้รับ

การปลดปล่อยจากคำสาปของมารร้ายเสียมากกว่า?

.

ก๊อกๆ!

หืม?

.

พลันชายที่นัดพวกเขาเอาไว้

ก็ปรากฏตัวมาเคาะประตูที่เปิดอยู่ทางด้านหน้า

.

"ไง...คุณหัวหน้าตัวแสบ?

มีอะไรจะเล่าก็เล่ามาเลย"

.

งินเอ่ยต้อนรับเกียรติ

พร้อมเผยรอยยิ้มอย่างตื่นเต้น

.

ฮึ...

.

แม้แต่วิทย์เองก็ก้มหน้า

แล้วพยามแอบซ่อนรอยยิ้ม

.

"..."

.

มิรินเองก็ไม่ได้มองเขาอย่างขุ่นแค้น

เธอเพียงทำหน้านิ่งๆ

แบบยังจัดอารมณ์ตัวเองได้ไม่ดีนัก?

.

แกร๊ก...

.

"พวกนายทุกคนรู้ใช่มั้ย? 

ว่าไผ่กำลังนำกำลังรบเข้าตีอาณาจักรแห่งเอลฟ์น่ะ?"

.

ชายหนุ่มนั่งลงได้ก็เอ่ยเข้าเรื่องอย่างทันควัน

.

"ฮื่อ... จริงๆฉันก็คิดอยู่นะ

ไม่ใช่ว่านายควรจะรีบไปช่วยเฟรีเซ่รึไง?"

.

มิรินเอ่ยขึ้นมา เฟรีเซ่นั้นคือองค์หญิงเอลฟ์

ที่อัญเชิญเกียรติมายังโลกแห่งนี้แต่แรก

และเธอก็ดูออกว่าเกียรติได้มีสัมพันธ์กับเธอเอาไว้

.

"โธ่...มิริน 

เธอก็รู้ว่าไอ้หมอนี่มันแร้งน้ำใจจะตายไป

เพราะว่าอาณาจักรเอลฟ์แข็งแกร่งที่สุด

มันก็เลยคิดว่าเจ้าไผ่คงตีแตกไม่ได้ง่ายๆใช่มั้ยล่ะ?"

.

"อา..."

.

เกียรติได้แต่เอ่ยเสียงยาว

ให้กับการคาดการณ์ของหนุ่มแว่นผมดำ

สำหรับอาณาจักรเอล์ฟแล้ว 

พวกเขาแข็งแกร่งทั้งด้านเวทย์มนต์

และกำลังรบมากกว่าทุกเผ่าพันธ์ุ

.

ความจริงแล้วพวกเขาสามารถเทียบเคียง

หรือเหนือกว่าอาณาจักรที่มีผู้กล้าได้เลยด้วยซ้ำ

แต่การอัญเชิญผู้กล้ามา

ก็ยังเป็นอะไรที่ทำให้ได้เปรียบ

เกียรติจึงถูกอัญเชิญมายังโลกนี้เช่นกัน

.

"จริงๆฉันก็ไม่เข้าใจนะ... 

อาณาจักรมิดการ์ดของเจ้าไผ่

มันเป็นอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุด

แค่นั้นก็ยิ่งใหญ่จนไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

ไม่รู้ว่าจะหาเรื่องตีอาณาจักรเอล์ฟไปทำไม..." 

.

งินเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ

ในความคิดของเพื่อนผู้กล้า

.

"เพื่อประตูมิติที่เชื่อมกับโลกเดิมของเราน่ะสิ"

"หาาาา!!"x3!!

.

พลันคำตอบของเกียรติ

ก็ทำให้ผู้กอบกู้โลกทั้งสามต้องเบิกตา

.

"ใช่แล้ว... ไม่ผิดหรอก...

มันมีทางที่คนของโลกนี้

จะเดินทางไปยังโลกของพวกเราได้

แต่ฉันต้องการกำลังของพวกนาย

เพื่อช่วยปราบเจ้าไผ่และราชาปีศาจ!"

.

เฮือกกก!!

.

มิริน - "เฮ้! เฮ้! เดี๋ยวสิ! 

เมื่อกี้นายพูดว่าราชาปีศาจงั้นเหรอ?"

.

วิทย์ - "บ้าน่า! หมายความว่าราชาปีศาจ 

ต้องการจะบุกโลกของเรางั้นเหรอ?"

.

งิน - "แต่ว่าพวกเราฆ่าราชาปีศาจไปแล้วนี่นา!"

.

เหล่าผู้กล้าตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน

ต่างพูดจาออกความเห็นอย่างเครียดเกร็งเห็นได้ชัด

.

"ไม่เลย... 

พวกเราไม่เคยฆ่าราชาปีศาจได้..."

.

เกียรติประสานมือไว้ข้างหน้า

และเอ่ยพูดอย่างเยียบเย็นต่ออดีตสหาย

.

"ตลอดมาผู้กล้ารุ่นก่อนๆ

ต่างใช้วิธีผนึกราชาปีศาจ

และราชาปีศาจก็ย้อนคืนมาใหม่

พวกเราไม่เคยมีพลังเพียงพอจะจัดการราชาปีศาจได้

การที่พวกเราชนะก็เป็นแค่การแกล้งแพ้ที่มีการตกลงเอาไว้"

.

"ห๊าาา!?"

.

ความจริงเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ยากจะรับได้

มันกระทบกระเทือนหัวจิตหัวใจของเหล่าผู้กล้าทั้งหมด!