ภาพความทรงจำเ่าั้เผยให้อู๋หลิวได้เห็นสิ่งที่น่าขยะแขยงอย่างหนึ่งของเ้าของร่างนี้…
มันคือเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นจินเซี่ยแอบไปหาแม่หมอในตลาดมืดใช้เงินเก็บทั้งหมดที่มีหมดไปกับการ ‘ซื้อยาปลุกอารมณ์ทางเพศ’ ในราคาที่แพงหูฉี่
เธอไม่คิดเสียดายเงินที่เสียไปเพราะคิดว่านี่คือการลงทุนที่จะทำให้เธอคุ้มทุนในระยะยาวจินเซี่ยใช้ยาปลุกอารมณ์ทางเพศห่อนั้นผสมลงไปในอาหารจากนั้นเอาไปให้ชายหนุ่มผู้โชคร้ายอย่าง 'ฟ่านอี้' โดยบอกว่าน้องสาวของตนตั้งใจทำอาหารมื้อนี้อย่างสุดฝีมือและฝากมาให้ฟ่านอี้โดยเฉพาะ
เหตุผลที่จินเซี่ยไม่ยอมบอกว่าตัวเองเป็คนทำอาหารมื้อนี้เองนั่นเป็เพราะหากบอกว่าจินเซี่ยเป็คนทำฟ่านอี้อาจไม่ยอมแตะต้องอาหารในปิ่นโตเลยแม้แต่คำเดียวซึ่งในทางกลับกันหากบอกว่าจินเหยาเป็คนทำฟ่านอี้คงจะยอมกินอาหารในปิ่นโตนั้นไม่มากก็น้อย
พี่น้องตระกูลจินหลงรักผู้ชายคนเดียวกันและฟ่านอี้ก็ตอบสนองต่อความรู้สึกของจินเหยาไม่ใช่ตอบสนองต่อความรู้สึกของจินเซี่ย
แต่ด้วยนิสัยใจคอที่ค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเองของจินเซี่ยมีเหรอที่หล่อนจะยอมให้ผู้ชายคนนั้นตกไปเป็ของน้องสาวอย่างจินเหยา
หล่อนถือคติที่ว่า!อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายคนนั้น!
คืนวันนั้นหลังจากที่ฟ่านอี้กินอาหารในปิ่นโตเข้าไปเพียงครึ่งชั่วโมงเขาก็เริ่มมีอาการกระสับกระส่ายแปลก ๆประจวบเหมาะกับ่เวลานั้นจินเซี่ยมาหาเขาที่บ้านบอกว่ามีเื่สำคัญอยากจะคุยด้วย และย้ำว่าถ้าเขาไม่ยอมให้หล่อนเข้าไปเจอหน้าหล่อนจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จะนั่งรออยู่ตรงนี้จนเช้า
และเมื่อฟ่านอี้ยอมให้จินเซี่ยเข้ามาคุยกับเขาในห้องรับแขกตามลำพังฟ่านอี้ที่ยืนหันหลังรออยู่ เมื่อหันกลับมาเจอหล่อน เขาก็จำต้องใอย่างหนักเมื่อเห็นว่าจินเซี่ยแต่งตัวในชุดที่รัดรูปและค่อนข้างวาบหวิว เขาพยายามแข็งใจและอ้าปากไล่ให้เธอกลับออกไปให้เร็วที่สุดเพราะเขาไม่อยากทำเื่ที่เกินเลยกับหล่อน
แต่แล้ว!ฤทธิ์ของยาพิสดารซองนั้นก็ทำให้ฟ่านอี้เสียสติไปชั่วคราว
ชายหนุ่มที่แต่เดิมสุภาพอ่อนโยนกลายเป็คนคลุ้มคลั่งและหื่นกามในชั่วพริบตาเขาจับจินเซี่ยกดลงกับผนังบ้านอย่างไม่ลังเลจากนั้นร่างใหญ่ของเขาก็ร่างเล็กของหล่อนอยู่ตลอดทั้งคืน
‘เหอะ ๆในที่สุดเขาก็ตกเป็ของฉัน พี่ฟ่าน… ฉันนึกว่าพี่มีดีแค่หน้าตาซะอีกที่แท้พี่ก็แรงดีไม่ตกขนาดนี้ ไม่เสียแรงเลยจริง ๆ ที่ฉันหมายปองในตัวพี่มานาน’
จินเซี่ยนอนกกกอดอยู่กับร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มบนโซฟาเนื้อกำมะหยี่ตัวใหญ่หล่อนแหงนมองโฉมหน้าหล่อเหลาของฟ่านอี้ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มด้วยสายตาแวววาวเป็ประกาย
นิ้วมือเรียวลูบกรีดกรายอยู่บนหน้าอกของเขาเมื่อฉุกคิดถึงท่วงท่าที่เขาทำกับหล่อนมาตลอดทั้งคืนจินเซี่ยก็ถึงกับขนลุกซู่ซ่าไปทั้งตัว หล่อนพึงพอใจกับผลลัพธ์นั้นมากจริง ๆ
‘จินเหยาน้องรัก…ต่อให้แกจะร้องห่มร้องไห้จนน้ำตากลายเป็สายเืคนน้ำหน้าอย่างแกก็ไม่มีทางสมหวังกับพี่ฟ่านได้อีก เขาน่ะตกเป็ของฉันแล้ว ตื่นมา!ต่อให้เขาไม่ได้รักฉัน ไม่ได้เต็มใจที่จะเป็สามีของฉัน ด้วยนิสัยของเขายังไงเขาก็ต้องรับผิดชอบความบริสุทธิ์ของฉัน’
จินเซี่ยแสยะยิ้มร้ายอย่างดูแคลนเมื่อนึกถึงโฉมหน้าของน้องสาวสุดที่รักอย่างจินเหยา
.
..
โอ้พระเ้า! ความทรงจำฉากนี้มันชัดเจนเหลือเกิน อู๋หลิวรู้สึกขยะแขยงการกระทำของร่างนี้จนแทบอยากบีบคอตัวเองให้ตายแล้วกลับไปเกิดใหม่อีกครั้งในร่างของคนอื่น
แต่การจะเกิดใหม่ให้ครบสามสิบสองและได้เกิดใหม่ในร่างของมนุษย์คงไม่ได้ง่ายขนาดนั้นเพราะแบบนี้อู๋หลิวจึงพับเก็บความคิดชั่ววูบสายนั้นเอาไว้ก่อน
และในขณะเดียวกันนี้ภาพความทรงจำอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ ไหลเวียนวนเข้ามาเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็...ภาพที่จินเซี่ยยืนหัวเราะเยาะเย้ยหยันให้กับความอ่อนแอของน้องสาว, ภาพการบังคับฝืนใจให้แต่งงาน, ภาพงานแต่งที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มของเ้าบ่าวและภาพของเด็กหญิงตัวน้อยที่ถือกำเนิดขึ้นมาท่ามกลางความเ็าของพ่อกับแม่
'ฟ่านมี่อิง'ลูกสาวตัวน้อยที่จินเซี่ยไม่เคยเหลียวแลเอาแต่ด่าทอบอกว่าเด็กน้อยที่น่ารักน่าชังคนนั้นเป็ ‘มารหัวขน’ และเป็ตัวหายนะที่เกิดขึ้นมาขัดขวางการใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่ายฟุ่มเฟือยของเธอ
เงินที่ฟ่านอี้ให้มาหากไม่ต้องเอามาเลี้ยงดูลูก เธอก็จะได้ใช้เงินอย่างสุขสบายด้วยตัวคนเดียวไม่จำเป็ต้องแบ่งให้ใครใช้ด้วย เพราะแบบนี้เธอจึงมักพูดกับฟ่านมี่อิงอยู่เสมอว่า
‘แกไม่น่าเกิดมาเป็ภาระของฉันเลยจริงๆ’
คิดไปคิดมา…หากเธอคลอดลูกชายให้ฟ่านอี้ เธอคงจะรู้สึกดีมากกว่านี้เพราะลูกชายคือค่านิยมความ้าของคนในสังคมการมีลูกชายก็เหมือนมีสิ่งของล้ำค่าอยู่ในมือ ไม่เหมือนกับมีลูกสาวที่อุตส่าห์เหนื่อยเลี้ยงดูจนโต พอวันหนึ่งก็ต้องแต่งงานออกไปอยู่กับครอบครัวสามีไม่สร้างประโยชน์อะไรให้พ่อแม่บังเกิดเกล้าเลยสักนิด
"โธ่เอ๊ย!!ยัยผู้หญิงหน้าไม่อาย...ทำตัวต่ำตมขนาดนี้ได้ยังไง!"
อู๋หลิวสบถออกมาด้วยความรังเกียจเธอรู้สึกเกลียดชังร่างนี้จนเผลอกำมือแน่น เพราะอยากตบสั่งสอนจินเซี่ยสักฉาดสองฉาดเผื่อว่าจะช่วยเรียกสติของจินเซี่ยได้บ้าง
แต่เดี๋ยวก่อนนะ!เธอจะตบสั่งสอนจินเซี่ยได้ยังไงกันในเมื่อตอนนี้เธอย้ายเข้ามาอยู่ในร่างของจินเซี่ย (￢_￢)
อะอ้าว!แล้วจินเซี่ยคนเดิมที่เป็เ้าของร่างนี้ล่ะ หายไปไหน? ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับจินเซี่ยคนเก่ากันแน่?
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
512K
