เที่ยงคืนแล้วฉันรีบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าคืนนี้ฉันคงทนนอนที่นี่ไม่ไหว เลยไปเรียกแท็กซี่กลับไปที่บ้านแม่ที่นั่นเป็ที่เดียวที่จะทำให้ใจฉันสงบลงได้ฉันไม่อยากอยู่ในที่ที่ได้ยินพวกเขาพลอดรักกันแบบนี้ เขาทำได้ยังไงทั้งที่รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้ เขาไม่สนว่าฉันจะเห็น หรือจะได้ยินเลยสินะผู้ชายสุดท้ายมันก็เลวเหมือนกันหมด หวังแต่ได้ หวังแต่ร่างกาย ใครให้ได้ก็เอาคนนั้น ชีวิตนี้...ฉันไม่ขอรักใครอีกแล้วจะดีกว่า
วันรุ่งขึ้น ดินก็พาหนิงไปที่ร้านวันดาหนิงทักทายวันดาเหมือนปกติที่เคยทักเมื่อก่อน แต่ทุกคนในร้านมองเธอแปลกๆอีกเหมือนกัน
"อเมริกาโน่ไม่หวานใช่มั๊ยคะ"วันดาถามขึ้น
"รู้ใจจริงนะน้องคนนี้"ดินตอบรับ
"แต่ว่า...วันนี้คงไม่หวานไม่ได้หรอกค่ะเพราะความหวานจากแฟนเก่าพี่มันอาจลงแก้วกาแฟก็ได้"
หนิงอึ้งไปพักหนึ่งเธอรู้สึกเหมือนว่าวันดาประชดใส่สักพักเรย์ก็เดินมาดึงวันดาให้ออกไปและชงกาแฟให้แทน ดินทำหน้าเจื่อนๆที่ได้ยินแบบนั้น หลังจากได้กาแฟแล้วก็ออกไปดูการถ่ายทำต่อคุณก้อยเพื่อนข้างห้องเดินเข้าไปในร้านพอดี ปกติเธอไม่เคยกินกาแฟเลย ก้อยทักขึ้นทันที
"วันดาวันดา มานี่หน่อย"
"มีอะไรพี่ก้อย"
"จะถามเื่คุณดินกับคุณชาหน่ะตกลงมันยังไง"
"ก็อย่างที่เห็นแหละแฟนเก่ากลับมา ก็เอาแฟนเก่า"
"เมื่อคืนเห็นคุณชาเก็บกระเป๋าออกจากห้องไปด้วยสงสารจังเลย คงทนไม่ได้ที่ต้องเห็นเขาคืนดีกับแฟนเก่าสินะ"
วันดาใ
"อะไรนะพี่!พี่ชาเก็บกระเป๋าไปไหนเหรอ?"
"ไม่รู้เหมือนกันค่ะได้ยินเสียงเปิดประตูเลยส่องตาแมวดู เห็นหอบกระเป๋าใบใหญ่ออกไปตอนเที่ยงคืน"
ฉันตื่นขึ้นมาตอน 11 โมง เมื่อคืนกว่าจะถึงห้องเกือบตีสอง รีบล้มตัวนอนทันทีด้วยความเหนื่อย พอตื่นขึ้นคิดว่าจะออกไปหาข้าวกันเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
"หวัดดีชาอยู่ไหนเหรอ?"
จู่ๆนัชก็โทรมาหา
"อยู่บ้านเก่าหน่ะ"
"มิน่าไม่เห็นที่กอง...ขึ้นมาหาที่ห้องก็ไม่เจอนะ"
“ออกมาเมื่อคืนน่ะ...พอดีมีเื่ด่วนที่บ้าน”
"เหรอ....งั้นนัชไปหาได้รึเปล่า?"
่นี้ดูเขาทำดีกับฉันชอบกล ฉันก็ประหลาดใจเล็กน้อยแต่ฉันก็ตั้งสติเสมอ อย่าหลงกล หรือหลงเชื่อใจใครอีก ใครเขาจะมาชอบคนแบบฉัน
"อืมมมมมขอโทษนะนัช วันหลังได้มั๊ย แบบว่าชาอยากอยู่คนเดียวสักพัก"
"งั้นเหรอเสียดายจังนะ งั้น... เอาไว้สบายใจเมื่อไหร่ก็โทรมานะ"
หลังวางหูฉันก็ออกไปซื้อข้าวกิน กลับมาตัดหญ้าหน้าบ้าน เก็บกวาดห้องและก็ยังไม่วายนึกถึงนายดิน ก่อนหน้านี้ เขามาช่วยฉันเก็บกวาดบ้าน "โรแมนติกงั้นเหรอ"ตอนนี้เขาคงไป
โรแมนติกอยู่กับคนอื่นแล้วแหละ ส่วนฉันก็คงต้องอยู่แบบเดิมไป
ข่วงเย็นฉันออกมานั่งเล่นหน้าบ้านรดน้ำต้นไม้ เก็บกวาดหญ้าที่เหลืออยู่บนพื้น
"วันนี้มาคนเดียวเหรอ?"
ป้ามนถามขึ้น
"ค่ะป้า"
"อ่ะนี่ป้าทำกับข้าวเยอะเลย เอาไปกินนะ"
แกถือถาดกับข้าวเยอะแยะมาให้สงสัยคงจะรู้ว่าฉันยังไม่ได้กินข้าว ฉันกล่าวขอบคุณก่อนยกถาดข้าวเข้าไปกินข้างใน
ป้ามนแกใจดีเสมอ ตอนเด็กๆ ที่พ่อเลิกกับแม่และแม่ต้องออกไปทำงานนอกบ้าน ก็ได้ป้าแกคอยดูแลฉันอยู่เสมอจนโตป่านนี้แล้วก็ยังต้องให้แกดูแล นั่นสินะ ยังไม่เคยได้ตอบแทนอะไรแกเลยของขวัญสักชิ้นก็ไม่เคยซื้อมาให้แก มัวแต่โง่กับผู้ชายฉันนั่งกินข้าวไปก็น้ำตาไหลไป ไม่รู้ทำไมข้าวป้ามนถึงได้อร่อยสุดๆ แบบนี้
"แม่คะชาเป็แบบนี้อีกแล้ว อ่อนแอทีไรก็ต้องวิ่งกลับมาหาแม่ตลอดอยากเข้มแข็งให้ได้เหมือนแม่จังเลยค่ะ"
ดินที่มานั่งดูการถ่ายทำหนังที่ม้านั่งหน้าร้านกับหนิงก็เหมือนกับเมื่อวานที่พวกทีมงานต่างพากันมองและเริ่มซุบซิบนินทาหนิงเองก็เริ่มรู้ตัวว่าถูกมองและนินทาอยู่เธอเริ่มอยากรู้ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นเพราะไม่แปลกที่คนในคอนโดจะแปลกใจเื่เธอกลับมา แต่คนในกองไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำทำไมถึงทำหน้าตาแปลกใจกันนัก
วันนี้วีมาดูการถ่ายทำด้วย เธอเป็คนเดียวที่ดูไม่แปลกใจที่เห็นหนิงหรือเรียกว่าไม่สนใจด้วยซ้ำว่าทำไมดินถึงอยู่กับหนิงแต่นัชกลับเดินเข้ามาหาทั้งคู่
"หวัดดีคุณดินแฟนเหรอครับ" นัชเอ่ยทักทาย
ดินจ้องหน้านัชอยู่พักหนึ่ง
"ผมต้องตอบคุณด้วยเหรอครับ"
หนิงใกับคำพูดของดินมันดูยียวนกวนประสาท และไม่เป็มิตรแบบสุดๆ หนิงหันมาหาดินทันที
"พูดอะไรหน่ะ"
"ไม่เป็ไรหรอกครับปกติเขาก็พูดจาขวานผ่าซากแบบนี้แหละ ยกเว้นกับชาหล่ะนะ"
นัชกล่าวต่อ
"ก็ไม่ใช่เื่ของคุณอีกเหมือนกันนะครับผมพูดจาดีกับคนที่ควรพูดเท่านั้นครับ"
ดินสวนกลับ
"ไหนๆตอนนี้เราก็ไม่ได้เป็ศัตรูกันแล้ว ก็น่าจะพูดจาดีๆ กันหน่อยนะครับคุณดิน"
"ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็ศัตรูหรอกนะ"
"นั่นสิครับ...เรียกว่าเราไม่ได้เป็คู่แข่งกันแล้วมากกว่าเพราะตอนนี้...เหมือนคุณจะไม่ได้ชอบผู้หญิงคนเดียวกับผมแล้ว"
หลังจากนั้นนัชก็เดินกลับเข้ากองไปโดยหันกลับมายิ้มเยาะให้ดินเล็กน้อยหลายๆ อย่างทำให้หนิง เริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ของนายดินกับฉัน แต่ทุกครั้งที่ถูกถามเขาก็จะเบี่ยงประเด็นและเอาตัวรอดได้ตลอด
เหมือนว่าหนิงจะไม่มั่นใจกับคำพูดของนายดินมากนักเธอพยายามค้นหาบางอย่างในห้อง แต่เพราะฉันเคยไปที่นั่นแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้นตอนที่นายดินป่วย ดังนั้นก็คงไม่มีสิ่งใดๆที่เกี่ยวกับฉันอยู่ในห้องนั้นเท่าไหร่หรอก แต่ถ้าเธอมาในห้องฉันล่ะก็ มีเพียบนายดินหอบหลายอย่างมาห้องฉัน ทั้งถ้วย ชาม แก้วกาแฟ แม้กระทั่งแปรงสีฟันก็ยังเอามากินข้าวเสร็จทีไรก็ต้องเข้าห้องน้ำแปรงฟันตลอด บอกแต่ว่ากลัวปากเหม็น
"หาอะไรเหรอ?"
ดินถามขึ้นขณะที่กำลังยืนมองหนิงค้นหาของทั่วห้องอย่างจดจ่อ
"อยากรู้ว่าสาวที่พามาห้องจะทิ้งอะไรไว้บ้าง"
ดินเดินเข้ามาใกล้ๆและกอดหนิงไว้
“ผมไม่เคยมีใคร...นอกจากคุณ”
จากนั้นทั้งคู่ก็เปิดฉากรักเร่าร้อนใส่กันอีกครั้งกอดจูบฟัดกันนัวเนียอยู่บนเตียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดีแล้วที่คืนนั้นฉันไม่อยู่ห้องไม่งั้นต้องทนฟังเสียงคร่ำครวญของยัยนั่นจนนอนไม่หลับแน่
ตกดึกวันนั้น นัชก็โทรมาอีก มีอะไรรึเปล่านะฉันคิดว่าจะไม่รับเพราะมันสี่ทุ่มกว่าแล้วเตรียมตัวนอนเพราะกะว่าพรุ่งนี้จะออกจากบ้านแต่เช้าไปดูร้านและการถ่ายทำเห็นว่าใกล้เสร็จฉากที่ต้องถ่ายที่นี่แล้ว และจะย้ายไปที่อื่นฉันจะทำอย่างไรถ้าการถ่ายทำเสร็จแล้ว ฉันคงทนทำงานต่อไม่ได้ถ้าต้องเห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกันมันมีวิธีทำใจแบบรวดเร็วมั้ย เพราะถ้ายิ่งทำได้เร็วฉันก็จะเริ่มต้นใหม่ได้เร็วเช่นกัน
ฉันไม่ได้รับสายนัชเพราะกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นใครมานะ? ไม่น่าจะมีคนมาหาฉันได้ ไม่มีใครรู้จักบ้านฉันสักหน่อย แต่เอ๊ะ!นายดินเคยมาที่นี่นิ หรือว่าจะเป็เขาไม่รู้อะไรดลใจทำให้ฉันคิดว่าคนที่มากดกริ่งนั้นคือนายดิน เลยรีบวิ่งออกไปด้วยความดีใจแต่คนที่อยู่หน้าประตูกลับเป็นัช
"เอ๊ะ!"ฉันทำหน้าตาใเล็กน้อย
"มาได้ไงเนี้ย"
"จำได้ว่าอยู่แถวนี้นิใกล้ๆ โรงเรียนอ่ะ"
"รู้ด้วยเหรอว่าฉันอยู่ที่นี่?"
"จะให้ยืนคุยตรงนี้เหรอ?"
*¨**¨*•.¸❤︎¸.•*¨**¨*
1K
