เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เมื่อหยางเฉินมาถึงโรงเรียนเวลานี้ยังไม่ถึงเวลานัดหมาย หยางเฉินจึงออกไปสูบบุหรี่บริเวณทางเข้าโรงเรียนพลางคิดถึงเรื่องบางเรื่อง

        นักเรียนและครูหลายคนต่างเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ใกล้ๆ รถ BMWเหมือนกำลังรอใครบางคนทุกคนที่เห็นต่างคิดไปในทางเดียวว่าเขาคงเป็นเสี่ยที่เด็กสาวคบเพื่อเงินแน่ๆ

        หยางเฉินก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เขาเพียงเห็นคนมองมาที่เขาจำนวนมากเท่านั้น เพราะวันนี้เขาแต่งตัวหล่อเท่เก๋ไก๋เป็นพิเศษ ทั้งยังมีกลิ่นอายของเผด็จการอันบางเบา

        บุหรี่มวนหนึ่งผ่านไปในขณะที่หยางเฉินกำลังจะหยิบอีกมวนขึ้นมาสูบนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างเพรียวเดินออกมาจากโรงเรียนในชุดเสื้อลายหมากรุกสีฟ้าขาว และกางเกงยีนสามส่วนสีเข้ม แสดงให้เห็นส่วนโค้งเว้าสวยงามน่าดูยิ่งนัก

        "จิงจิง"หยางเฉินเรียกหญิงสาวเดิมทีเขาไม่ต้องเข้าไปในโรงเรียนเพราะไม่อยากเจอเธอแต่เขากลับบังเอิญเจอหลี่จิงจิงอีกจนได้

        เมื่อก่อนหน้านี้หยางเฉินได้พบกับครอบครัวของหลี่จิงจิงและเจี่ยงซั่ว เขาได้สังเกตเห็นความผิดปกติในอารมณ์ของหลี่จิงจิงแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป นอกจากนี้หลี่จิงจิงเองก็เหมือนไม่ต้องการจะพูดอะไร

        เพราะหยางเฉินไม่ค่อยว่างเท่าไรนักในช่วงนี้เขาจึงไม่ได้ติดต่อหลี่จิงจิงเลยบางทีอาจจะเป็นตัวเขาเองที่ไม่ได้มีนิสัยชอบติดต่อกับผู้หญิง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ไขข้อข้องใจที่เขามี

        หลี่จิงจิงมองหยางเฉินด้วยความประหลาดใจความพอใจปรากฏในสายตาของเธอทันที และเอ่ยถามอย่างคาดหวังว่า "พี่มาทำอะไรที่นี่คะ?พี่กำลังรอฉันอยู่หรือเปล่า?"

        เมื่อเห็นหญิงสาวตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความคาดหวังหยางเฉินพลันรู้สึกว่า เขานั้นโหดร้ายอย่างมาก แต่เขาก็ยังคงพูดความจริงออกไป

        "เอ่อ...พี่กำลังรอบางคนอยู่ เป็นนักเรียนในโรงเรียนนี้แหละเรากำลังนัดไปเล่นเกมกัน"

        "อ่ะ..."หลี่จิงจิงก้มหน้าลงด้วยความผิดหวัง

        หยางเฉินยิ้มเชื่องช้ากล่าวว่า "แค่เด็กกะโปโลคนหนึ่งน่ะพี่ว่างก็เลยรออยู่ ดังนั้นเราเลยกำลังจะไปเล่นเกมอันที่จริงพี่ไม่สนิทกับเด็กคนนี้นักหรอก"

        หลี่จิงจิงฝืนยิ้มกล่าวว่า "พี่ใหญ่หยางพี่กำลังชวนเด็กทำไม่ดีอยู่นะคะ สำหรับครูอย่างฉันนั้นควรจะไล่พี่ไปไหม?"

        "เป็นความคิดของเด็กมันพี่ไม่ได้ทำอะไรนะ" หยางเฉินปกป้องตัวเอง

        "เป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงคะ?"หลี่จิงจิงถามเสียงเบา

        "เด็กผู้หญิงกะโปโลคนหนึ่งน่ะ"หยางเฉินพูดความจริงออกไป

        หลี่จิงจิงอดมองไปที่หยางเฉินอย่างเสียไม่ได้ "พี่ใหญ่หยางนี้ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องนะคะ พี่แต่งงานแล้ว และไม่ควรเกี่ยวข้องกับสาวๆ มากเกินไปนอกจากนี้เธอยังเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลาย ที่อนาคตไกล เธอควรจะเรียนให้มากพี่กำลังรบกวนการเรียนของเธออยู่นะ"

        "มันไม่ใช่แบบที่เธอคิดเราเป็นแค่เพื่อนกัน เธอบอกว่าเธอไม่ได้มีเรียนแล้วในวันนี้ดังนั้นเธอจึงชวนพี่ออกมาเล่นเกม พี่ไม่ได้พาเธอเสียคนนะ มั่นใจได้เลยครับครูหลี่"หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มเอียงอาย

        หลี่จิงจิงพยักหน้าแล้วกลับไปเงียบอีกครั้ง ความรู้สึกผิดเกิดขึ้นภายในใจเล็กน้อยและแสดงออกมาจากใบหน้าเล็กๆ ของเธอ

        หยางเฉินถอนหายใจแล้วถาม "ก่อนหน้านี้ที่เธอกับครอบครัวไปกินข้าวกับเจี่ยงซั่ว เธอกับเขาเป็นยังไงกันบ้าง"

        หลี่จิงจิงกัดริมฝีปากพร้อมกล่าวว่า

        "ใช่ค่ะ...พ่อและแม่อยากให้ฉันออกไปทานข้าวกับหัวหน้าเจี่ยงหัวหน้าเจี่ยงจีบฉันอยู่ตลอด เวลานี้ฉัน… ก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร"

        "เธอชอบเขาเหรอ?"หยางเฉินถาม

        "ฉัน…ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน..." หลี่จิงจิงส่ายหัวของเธอด้วยความสับสน "ฉันไม่ได้เกลียดเขาหัวหน้าเจี่ยงแม้บางครั้งเขาก็ทำตัวโอเวอร์ไปบ้างแต่ฉันไม่ได้มองว่าเขาเป็นคนไม่ดี เขามักจะดีต่อฉันเสมอพ่อและแม่ต่างผ่านความยากลำบากมามากฉันต้องการให้พวกเขามีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น และฉันก็ไม่สามารถปฏิเสธพวกเขาได้ดังนั้น… ดังนั้นเลยยังคิดเรื่องนี้อยู่"

        "แม่ของเธอบอกห้ามไม่ให้เธอติดต่อกับพี่อีกใช่มั้ย?"หยางเฉินถามด้วยรอยยิ้ม

        หลี่จิงจิงเงยหน้าด้วยความตกตะลึง "พี่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?"

        "เพราะเธอโกหกไม่เก่งเอาเสียเลยวันนั้นพี่ดูท่าทีของเธอก็รู้แล้ว"

        หลี่จิงจิงกล่าวเสียงเศร้าว่า

        "พี่รู้ว่าฉันมีอะไรอยู่ในใจ…แต่พี่ก็ไม่คิดจะโทรหาฉันเลย…ฉันคิดว่าพี่กำลังโกรธฉันอยู่ พี่ใหญ่หยางฉันคิดว่าพี่จะไม่สนใจฉันอีกต่อไปแล้ว..."

        ได้ยินเช่นนั้นหยางเฉินก็รู้สึกผิดอยู่ภายในใจ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยแคร์ผู้หญิงรอบๆ ตัวเขาสักเท่าไร บางทีนี่อาจเป็นภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาไม่ได้นึกถึงความรู้สึกของผู้หญิงและไม่เคยรู้ว่าที่หลี่จิงจิงรู้สึกแย่เพราะว่าเขาไม่ได้โทรหา

        "อันที่จริงนี่อาจไม่ได้เลวร้ายสักทีเดียว บางทีฉันอาจตกหลุมรักหัวหน้าเจี่ยงเข้าสักวัน..."หลี่จิงจิงกล่าวว่า "หลังจากนี้บางสิ่งบางอย่างก็ต้องการเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์และฉันจะไม่ยอมให้อยู่ในสภาพทุกข์ทรมานตลอดชีวิต ฉันต้องการมีชีวิตเป็นของตัวเอง"

        หยางเฉินจ้องมองหลี่จิงจิงอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินคำพูดดังกล่าวจากเธอเมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็ไม่มีอะไรจะต้องพูด เมื่อเธอตัดสินใจได้ด้วยตัวของเธอเองนั้นทำให้หยางเฉินโล่งใจกล่าวว่า

        "ในช่วงเวลาสั้นๆที่เธอเป็นครู ลักษณะท่าทางของเธอก็เปลี่ยนไป แต่พี่ก็รู้สึกดีนะ"

        หลี่จิงจิงกลอกตาอย่างซุกซนพร้อมกล่าวว่า "ฉันต้องเดินเส้นทางนี้เพราะฉันไม่สามารถละสายตาไปจากพี่ได้ ใช่มั้ยคะ?"

        หยางเฉินมองใบหน้าที่สดใสและมีเสน่ห์ภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น นั่นทำให้เขารู้สึกลังเลในหัวใจแต่เขาก็รู้ว่ามันไม่ควร ดังนั้นหยางเฉินจึงล้วงเอามือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

        บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองนั้นเป็นที่น่าอึดอัดใจอย่างยิ่งแม้คนที่เพิ่งพบกันครั้งแรกยังไม่ได้มีสภาพเช่นคู่นี้

        ขณะนั้นเองเด็กสาวคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากโรงเรียน เธอสวมเสื้อสีเหลืองและกระโปรงสีดำเมื่อเห็นหยางเฉินเธอก็โบกมืออย่างยินดีพลางตะโกนว่า "ลุง!กำลังคุยกับใครน่ะ!?"

        ถังถังที่กระตือรือร้นเป็นพิเศษเธอกระโดดไปหาหยางเฉินอย่างอารมณ์ดี แต่เมื่อเธอสังเกตเห็นหลี่จิงจิงที่ยืนอยู่ข้างหยางเฉิน ริมฝีปากสีแดงของถังถังก็กลายเป็นรูปตัว 'O'เหมือนกระต่ายตัวน้อยที่กำลังหวาดกลัว

        "คุณ…คุณครูหลี่… ทำไมครูถึงอยู่ที่นี่ได้…แหะๆ... " ถังถังหัวเราะออกมาแห้งๆ ราวกับเข้าใจเรื่องทั้งหมด

        หลี่จิงจิงกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า "เด็กที่พี่รอคือถังถังเองสินะคะช่างบังเอิญจริงๆ"

        หยางเฉินเหมือนจะเข้าใจได้ทันที "เธอเป็นนักเรียนของเธองั้นหรือ?"

        "ฉันเป็นครูประจำชั้นของเธอค่ะ"หลี่จิงจิงจ้องมองถังถังอย่างสนุกสนานและเผยให้เห็นศักดิ์ศรีของการเป็นครูของเธอ "ถังถังครูบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียนให้หนักในปีสุดท้าย อย่าคิดไปเล่นเกมเลยนะหากยังทำแบบนี้อยู่ล่ะก็ ครูจะบอกแม่ของเธอแล้วนะ?"

        "เอ๋..."ถังถังยืดมือและกอดแขนหลี่จิงจิง พร้อมเขย่าอย่างอ้อนวอนกล่าวว่า "ครูหลี่หนูทำข้อสอบวิชาคอมพิวเตอร์เสร็จแล้วนะคะ ดังนั้นหนูเลยจะออกไปเล่นกับลุงนิดหน่อยนอกจากนี้อันดับของหนูก็อยู่ในท็อปเทนมาตลอด ครูหลี่ใช้แม่เพื่อบีบบังคับหนูนั้นโหดร้ายเกินไปแล้ว!"

        "คนเราไม่ควรทะนงตัวจนเกินไป!"หลี่จิงจิงกล่าวสอนอย่างจริงจัง

        ถังถังยกมือทั้งสองข้างอย่างจำนน

        "ได้ค่ะคุณครูหลี่ครูหลี่สุดสวย ให้หนูไปเถอะ หนูนัดกับลุงไว้แล้วนอกจากนี้ครูก็คุ้นเคยกับลุงเป็นอย่างดี เห็นแก่หน้าลุงเถอะนะคะ ให้หนูไปเถอะ..."ว่าแล้วถังถังก็ส่งสัญญาณให้หยางเฉินพูดเสริม

        หยางเฉินขมวดคิ้วเขาสรุปได้ว่าถังถังต้องปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ แต่เขาก็ให้ความร่วมมือและกล่าวว่า "ฉันคิดว่าเธอควรให้ถังถังไปนะฉันจะเป็นดูแลเธอเอง และจะไม่ให้เธอเล่นจนเกินเลยไป"

        หลี่จิงจิงไม่ได้ต้องการทะเลาะกับหยางเฉินดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงพยักหน้าและพูดว่า

        "เอาล่ะแต่ถังถังต้องกลับบ้านให้ตรงเวลานะ อย่าทำให้คุณแม่ต้องเป็นห่วง"

        "เย้"ถังถังหัวเราะคิกคัก "หนูสัญญาว่าจะไม่ทำให้ครูและแม่ผิดหวัง!"

        หลี่จิงจิงหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางอันเจ้าเล่ห์ของถังถัง และไม่ได้พูดอะไรอีก

        ถังถังคล้ายนักโทษหนีคดีเธอลากหยางเฉินออกไปและรีบวิ่งไปที่รถทันทีเธอกลัวว่าหลี่จิงจิงจะเปลี่ยนใจและให้เธออยู่ในโรงเรียนต่อ

        หยางเฉินยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวคำอำลากับหลี่จิงจิง จากนั้นจึงตามถังถังไปที่รถ

        เมื่อรถแล่นออกมาไกลจากโรงเรียนแล้วถังถังก็ถอนหายใจออกมาเสียงดัง และหันไปมองหลี่จิงจิงที่เดินจากไปด้วยท่าทางหดหู่

        "ได้ยังไงกันลุงทำเกินไปแล้วนะ ลุงรู้จักกับครูหลี่ได้ยังไงกันลุงรู้มั้ยลุงทำหนูเกือบหัวใจวายตายแล้ว"

        "ฉันเป็นเพื่อนกับพ่อของเธอ"หยางเฉินอธิบาย

        "จริงเหรอ?"ถังถังอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อ "แต่ทำไมครูหลี่มองลุงด้วยสายตาอาฆาตอย่างนั้นล่ะ?ลุงคุณไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับครูหลี่ใช่มั้ย?"

        "อะไรนะ?"หยางเฉินไม่ได้สังเกตเห็นสายตาดังกล่าวของหลี่จิงจิงเขาหัวเราะแห้งๆ แล้วกล่าวว่า "มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงฉันแต่งงานแล้วนะ "

        ถังถังเบ้ปากกล่าวว่า "ลุงหยุดเสแสร้งได้แล้ว ทุกวันนี้มีคนจำนวนมากมายที่นอกใจภรรยา แม่ของหนูบอกว่าผู้ชายดีนั้นมีน้อย โดยเฉพาะในเมืองนี้ พวกเขาต่างมีใบหน้าของมนุษย์แต่มีจิตใจเหมือนสัตว์"

        "เฮ้อย่าใส่ร้ายฉันสิ ฉันไม่ได้เป็นแบบพวกนั้นซะหน่อย"หยางเฉินกล่าวหน้านิ่ง แต่ในหัวใจกำลังพึมพำว่า ยัยเด็กคนนี้...

        ถังถังหัวเราะอย่างมีความสุขพลางกล่าวว่า

        "ลุงลุงจะร้อนตัวไปทำไม? หนูไม่ได้พูดถึงลุงซะหน่อยแต่มันก็ดีนะถ้าลุงจีบครูหลี่ติด หนูจะไม่ได้ต้องหลบหนีครูหลี่อีกลุงหนูไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ครูหลี่มักจะไปฟ้องแม่อยู่เสมอ หนูเหลืออดแล้วจริงๆ!"

        หยางเฉินไม่คิดว่าหลี่จิงจิงจะเป็นครูที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้เธอเอาใจใส่และดูแลเด็กๆ ด้วยความจริงใจ หยางเฉินยิ้มน้อยๆ และกล่าวว่า "หยุดบ่นได้แล้วบอกมาเราจะไปที่ไหนกัน"

        ถังถังขมวดคิ้วเผยใบหน้าซุกซนพร้อมลักยิ้มที่น่ารัก

        "จงไห่E-Sports เซนเตอร์"