ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        น้องชายสองคนพยักหน้าเห็นพ้องต้องกันทันที

        พี่ใหญ่อายุยี่สิบเจ็ดแล้วยังไม่ได้แต่งงาน

        พี่ใหญ่เอาแต่คิดถึงเถาเถาแต่พวกเขาสามพี่น้องไม่ชอบเธอเลยสักคน

        เถาเถาไปเซี่ยงไฮ้โดยไม่แม้แต่ทิ้งที่อยู่ไว้ให้พี่ใหญ่เห็นชัดว่าอยากจะเลิกกับพี่ใหญ่

        แต่อีกฝ่ายก็ไม่อยากเป็นคนเลวเลยไม่เขียนจดหมายบอกตรง ๆ และปล่อยให้พี่ใหญ่ค้างคาใจแบบนี้

        ไม่ว่าเรื่องอะไรพี่ใหญ่ก็มองออกทะลุปรุโปร่ง มีเพียงความรักเท่านั้นที่มองไม่ชัด ปล่อยวางไม่ได้

        ตอนนี้มีสวี่ฮุ่ยปรากฏตัวขึ้นคนเขาทั้งสวย ทั้งนิสัยดี เรียนเก่ง ที่สำคัญคือคุณย่าชอบ พวกเขาเองก็ชอบ

        งั้นก็ต้องร่วมมือร่วมใจกันหาวิธีจับคู่สวี่ฮุ่ยกับพี่ใหญ่

        ลู่ฉี่เหวินแนะนำ“พวกเรามอบของขวัญวันเกิดให้สวี่ฮุ่ยในนามพี่ใหญ่เถอะพอสวี่ฮุ่ยได้รับของขวัญวันเกิด เธอต้องดีใจมากแน่ ๆ แล้วก็จะหวั่นไหวกับพี่ใหญ่”

        ลู่ฉี่เหวินกับลู่ฉี่อู่ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน“ความคิดนี้ไม่เลว”

        สามพี่น้องปรึกษากันอยู่หลายนาทีก็ตกลงได้ว่าต้องซื้อเค้กวันเกิดให้แน่ ๆ แล้วหนึ่งอย่างส่วนของขวัญวันเกิดก็จะซื้อเป็นกำไลเงินวงหนาหนัก ๆ ไปให้

        จริง ๆแล้ว ลู่ฉี่อู่ตั้งใจจะซื้อกำไลทองให้เพราะเงินเก็บของพวกเขาทั้งสามคนซื้อกำไลทองวงหนึ่งได้สบาย ๆ อยู่แล้ว

        แต่ลู่ฉี่โหย่วบอกว่าถ้าเริ่มต้นด้วยการให้กำไลทอง เกรงว่าสวี่ฮุ่ยจะตกใจกลัวจนหนีไปเสียก่อนกำไลเงินจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น

        อีกอย่างสมัยนี้คู่รักที่ตกลงปลงใจกันก็มักจะนิยมให้เครื่องประดับเงินกัน

        เอาเป็นว่าใครอายุมากกว่าก็ฟังคนนั้นน้องชายสองคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย

        ถึงจะทำท่าทางเหมือนจะออกเงินซื้อของขวัญให้แทนพี่ชายแต่ยังไงก็ต้องไปทวงคืนจากพี่ชายทีหลังอยู่ดี

        พวกเขามาด้วยมอเตอร์ไซค์เลยขี่มอเตอร์ไซค์ไปซื้อของขวัญที่ตัวอำเภอ

        เถ้าแก่เนี้ยตักไข่ลวกน้ำเชื่อมสองถ้วยมาให้สวี่ฮุ่ยกับจ้าวชิงชิงเพื่อฉลองวันเกิดให้สวี่ฮุ่ย

        จ้าวชิงชิงกินไข่ลวกน้ำเชื่อมอย่างมีความสุขแล้วพูดกับสวี่ฮุ่ยว่า “อานิสงส์จากเธอทำให้ฉันได้กินไข่ลวกน้ำเชื่อมด้วย”

        ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยฉลองวันเกิด ไม่เคยได้กินไข่ลวกน้ำเชื่อมในวันเกิดเลยสักครั้ง

        สวี่ฮุ่ยยิ้ม“ต่อไปฉันจะจัดวันเกิดให้เธอทุกปีเอง”

        แล้วกำชับเธอว่าเดี๋ยวเพื่อนร่วมชั้นมาแล้วอย่าพูดถึงเรื่องที่เธอเกิดวันนี้เพื่อนจะได้ไม่ต้องเสียเงินซื้อของขวัญวันเกิดให้เธอ

        จ้าวชิงชิงพยักหน้ารับคำ

        เพื่อนรักทั้งสองเพิ่งกินไข่ลวกน้ำเชื่อมเสร็จก็มีเพื่อนร่วมชั้นหลายคนโผล่หน้ามาแอบมองที่ร้านอาหาร

        พอเห็นสวี่ฮุ่ยนั่งอยู่ในร้านถึงเดินเข้ามา พลางยิ้มแล้วพูดกับสวี่ฮุ่ยว่า “เธอมาเร็วจัง!”

        สวี่ฮุ่ยมองเข็มนาฬิกาแขวนบนผนัง“ไม่เร็วนะ นี่ก็จะเที่ยงแล้ว”

        เพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้นพอมาถึงก็มอบของขวัญวันเกิดให้สวี่ฮุ่ยคนละชิ้นทุกคนต่างอวยพรวันเกิดให้สวี่ฮุ่ย

        สวี่ฮุ่ยรับของขวัญด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

        ตัวเธอจัดการไม่ดีเองแหละทำไมต้องนัดเลี้ยงฉลองในวันเกิดด้วยนะ?

        เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นแค่คนไม่มีตัวตนในห้องเรียนคงไม่มีใครรู้วันเกิดของเธอ

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนๆ จะรู้…

        ไม่นานนักอาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นที่ได้รับเชิญก็ทยอยมาทีละคน ๆ และมอบของขวัญให้เธอกันหมด

        เพื่อน ๆส่วนใหญ่มักจะให้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างปากกา สมุดโน้ต และผ้าเช็ดหน้า

        ส่วนของอาจารย์จะให้เป็นซองแดงโดยตรงและบอกสวี่ฮุ่ยว่าหลังจากมหาลัยเปิดเทอมแล้วต้องการอะไรก็ซื้อเอา

        ด้วยไมตรีจิตที่ยากจะปฏิเสธสวี่ฮุ่ยจึงต้องรับไว้

        มอเตอร์ไซค์แล่นเร็วตอนนี้สามพี่น้องสกุลลู่ก็ซื้อเค้กขนาดไม่เล็กกับของขวัญวันเกิดกลับมาแล้ว

        เมื่อเห็นภาพตรงหน้าสามพี่น้องก็รู้สึกว่าพวกเขาทำถูกแล้วจริง ๆ

        มีคนมากมายมอบของขวัญวันเกิดให้สวี่ฮุ่ยถ้าพี่ชายไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิด ก็อย่าหวังว่าจะจีบเธอติด!

        ลู่ฉี่โหย่วถือกล่องเครื่องประดับที่มีห่อกำไลเงินเดินเข้ามาแล้วตะโกนทันทีที่เดินเข้าประตูมา “สหายสวี่ฮุ่ยพี่ชายให้พวกเราเอาเค้กวันเกิดกับของขวัญวันเกิดมาให้เธอ!”

        เสียงตะโกนของลู่ฉี่โหย่วดึงดูดสายตาของทุกคนมาที่พวกเขา

        มีนักเรียนหญิงหลายคนเห็นสามพี่น้องบ้านสกุลลู่หน้าตาหล่อเหลาก็หน้าแดงโดยไม่รู้ตัว

        สวี่ฮุ่ยตกใจจนลุกขึ้นยืน

        เธอมองสามพี่น้องสกุลลู่อย่างเหลือเชื่อรู้สึกเหมือนตัวเองฝันไป

        ลู่ฉี่เสียนให้ของขวัญวันเกิดเธอ?เป็นไปไม่ได้…

        แต่ในบ้านสกุลลู่ก็มีแค่เขาที่น่าจะรู้วันเกิดของเธอ

        คราวก่อนเธอเกือบโดนปล้นทรัพย์และล่วงละเมิดทางเพศ ตอนที่ให้ปากคำเธอต้องกรอกวันเดือนปีเกิดตามระเบียบการ ลู่ฉี่เสียนเคยเห็นบันทึกปากคำนั้น

        ขอแค่ลู่ฉี่เสียนใส่ใจก็จะจำวันเกิดของเธอได้

        ส่วนคนอื่นๆ ในบ้านสกุลลู่ เธอไม่เคยพูดถึงวันเกิดของตัวเองกับใครเลย ไม่มีทางที่พวกเขาจะรู้

        หรือว่าตอนที่ลู่ฉี่เสียนดูบันทึกปากคำเขาใส่ใจจริง ๆ ?

        สวี่ฮุ่ยตื่นเต้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

        จนลู่ฉี่เหวินกับลู่ฉี่อู่วางเค้กลงบนโต๊ะของสวี่ฮุ่ยสวี่ฮุ่ยถึงได้รู้สึกตัว รีบกล่าวขอบคุณด้วยใบหน้าแดงก่ำ

        ลู่ฉี่โหย่ววางกล่องเครื่องประดับไว้ตรงหน้าสวี่ฮุ่ย“เปิดดูสิว่าชอบไหม?”

        สวี่ฮุ่ยเปิดกล่องเครื่องประดับข้างในเป็นกำไลเงินเปล่งประกายแวววาว

        แม้ว่ารูปทรงจะไม่ได้สวยงามเป็นพิเศษแต่น้ำหนักไม่เบาเลย

        นักเรียนหญิงหลายคนน้ำลายหกด้วยความอิจฉาพวกเธอก็อยากได้กำไลเงินเหมือนกัน

        นักเรียนชายหลายคนที่แอบชอบสวี่ฮุ่ยเก็บของขวัญวันเกิดที่เตรียมไว้ให้สวี่ฮุ่ยใส่กระเป๋าเงียบ ๆ

        ในยุคนี้เครื่องประดับเงินมักจะเป็นของแทนใจระหว่างหนุ่มสาว

        เมื่อได้รับของขวัญวันเกิดสุดพิเศษแบบนี้ใบหน้าของสวี่ฮุ่ยก็แดงเรื่อขึ้นมาทันที

        เธอปิดกล่องเครื่องประดับส่งคืนให้ลู่ฉี่โหย่ว “ฉันรับสิ่งนี้ไว้ไม่ได้ค่ะ”

        ลู่ฉี่โหย่วพูดอย่างจริงจัง“รับได้หรือไม่ได้ เธอไปคุยกับพี่ชายฉันเองพวกเรามีหน้าที่แค่ส่งของเท่านั้น”

        สิ้นเสียงเขาก็พาน้องชายทั้งสองออกจากร้าน ขึ้นมอเตอร์ไซค์ขับหนีไป

        สวี่ฮุ่ยจึงต้องเก็บกล่องเครื่องประดับที่มีห่อกำไลนั้นไว้

        บนโต๊ะอาหารมีเพื่อนร่วมชั้นถามสวี่ฮุ่ยว่าจะไปเรียนที่เมืองเอกมณฑลวันไหนพวกเขาจะได้ไปส่งเธอ

        สวี่ฮุ่ยยิ้ม“ก็แค่ไปเรียนที่เมืองเอกมณฑลเอง ไม่ได้ไปเรียนที่เมืองหลวงซะหน่อยไม่ต้องไปส่งหรอก อีกอย่าง ฉันยังไม่ได้รับใบตอบรับเข้าเรียนเลย”

        อาจารย์ใหญ่โจวสงสัย“อะไรนะ? ยังไม่ได้รับใบตอบรับเข้าเรียนเป็นไปไม่ได้ฉันได้ยินนักเรียนจากโรงเรียนอื่นที่สอบติดมหาวิทยาลัยบอกว่าพวกเขาได้รับใบตอบรับกันหมดแล้ว”

        “เธอกลับไปถามที่บ้านดูว่ามีใครรับใบตอบรับเข้าเรียนแทนเธอหรือเปล่าถ้ามีแต่ไม่ได้ให้เธอ เธอต้องบอกฉันนะ”

        สวี่ฮุ่ยพยักหน้ารับคำ

        …

        สวี่ฮุ่ยเดาไม่ผิดกู่ซิ่วพาสวี่เยว่กลับบ้านเดิมเพื่อฉลองวันเกิดให้ลูกสาวสุดที่รักตั้งแต่เช้าและจะขอยืมเงินพ่อแม่สี่พันหยวนมาใช้แก้ขัดด้วย

        สวี่ฮุ่ยไม่ยอมให้พวกเขายืมเงินเด็ดขาดสวี่ต้าซานกับกู่ซิ่วปรึกษากันไปปรึกษากันมา สุดท้ายก็ต้องไปยืมเงินพ่อตาแม่ยาย

        พวกเขากลัวไม่กล้าไม่คืนเงินกับของขวัญให้คุณนายลู่

        แม่ลูกเดินเข้าไปในเขตบ้านพักครูก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนทันที

        หลายคนทักทายกู่ซิ่วด้วยรอยยิ้มถามเธอว่าพาสวี่เยว่กลับบ้านเดิมมาฉลองวันเกิดใช่ไหม

        ขณะที่ถามทุกคนมองสวี่เยว่ด้วยสายตาแปลกๆ และเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

        กู่ซิ่วฝืนยิ้มตอบ

        เธอรู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้กำลังดูถูกอะไรก็เรื่องลูกสาวคนเล็กยืมมือคนอื่นทำร้ายสวี่ฮุ่ยจนเป็นข่าวใหญ่โตไงล่ะ?

        แล้วไง?มันเกี่ยวอะไรกับคนพวกนี้!

        สองแม่ลูกแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินไปทางบ้านสกุลกู่ ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของเพื่อนบ้านมาจากด้านหลัง

        “ลูกสาวนิสัยเสียขนาดนี้กู่ซิ่วยังเห็นเป็นแก้วตาดวงใจ แต่งตัวให้ซะสวย สมองคงมีปัญหาแล้วมั้ง”

        “ถ้าฉันเลี้ยงลูกสาวที่ใจคอโหดเหี้ยมแบบนี้ฉันไล่ออกจากบ้านไปนานแล้วไม่ฉลองวันเกิดให้หรอก!”

        กู่ซิ่วกับลูกสาวได้ยินก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

        เมื่อก่อนยังไม่ทันเดินเข้าประตูบ้านสกุลกู่สวี่เยว่ก็จะออดอ้อนเรียกคุณตาคุณยาย เสียงหวานเลี่ยนสุด ๆ

        แต่วันนี้สวี่เยว่ไม่กล้าทำแบบนั้น

        ตั้งแต่คุณตาคุณยายรู้เรื่องเธอยืมมือคนอื่นทำร้ายคนจากหนังสือพิมพ์ในระหว่างที่เธอรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล พวกเขาไม่เพียงไม่มาเยี่ยมเธอหลังจากนั้นก็ไม่เคยโทรหาเธอด้วย

        แสดงว่ายังโกรธเธออยู่เธอจะกล้ากระตุกหนวดเสือได้ยังไง?

        กู่ซิ่วได้แต่ตะโกนว่า“พ่อ แม่ หนูกับเยว่เยว่มาเยี่ยมค่ะ” พูดจบก็เดินเข้าไปในบ้าน

        ปกติวันนี้ของทุกๆ ปี บ้านสกุลกู่จะตกแต่งห้องนั่งเล่น เพื่อให้สวี่เยว่เชิญเพื่อน ๆมาร่วมฉลองวันเกิดที่บ้านได้สะดวก

        แต่วันนี้นอกจากห้องนั่งเล่นบ้านสกุลกู่ไม่ได้ตกแต่งแล้ว กลับยังเงียบเหงามีเพียงคุณตากู่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา