ความตึงเครียดลับๆ ระหว่างเรา

“เดี๋ยวผมมานะครับ” ผมบอกเขาแล้วเดินไปที่ห้องซักรีดเพื่อหยิบไม้แขวนเสื้อ

เมื่อกลับมาที่ห้องศิลปะ ผมวางไม้แขวนเสื้อลงบนโต๊ะแล้วหันไปหาชัค ผมสบตาเขาขณะที่ค่อยๆ แกะกระดุมเสื้อของเขาออกทีละเม็ด โดยไม่ละสายตาไปไหนเลย เมื่อแกะกระดุมจนหมด ผมก็ค่อยๆ เลื่อนเสื้อออกจากไหล่ของเขาอย่างเบามือ นำไปแขวนบนไม้แขวนอย่างเรียบร้อย แล้วนำกลับไปไว้ที่ห้องซักรีดเพื่อวางบนราวตากผ้า

เมื่อผมกลับมา ชัคกำลังยืนอยู่ที่โต๊ะและจ้องมองภาพสเก็ตช์ของผมอยู่ ผมเดินไปข้างหลังเขา โอบกอดเอวเขาไว้ แล้วจูบลงบนรอยสักรูปนกอินทรีที่หลังของเขา เริ่มจากปีกซ้าย ปีกขวา และสุดท้ายที่ส่วนหัวของมัน ผมรู้สึกได้ว่าเขาตัวสั่นเล็กน้อยภายใต้ริมฝีปากของผม

เขาค่อยๆ หันกลับมา สายตาของเขาดูอ่อนโยนและนุ่มนวล เขาโน้มตัวลงมาจูบผมอย่างแผ่วเบาเหมือนกับที่ผมเคยจูบเขาเมื่อวาน ผมยิ้มรับจูบนั้น

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบว่า “ผมรักคุณนะนิรันดร์ ถึงแม้ผมจะไม่ได้แสดงออกบ่อยๆ... ผมกลัวว่าผมอาจจะทำให้คุณเจ็บ เพราะผมชอบเก็บซ่อนความรู้สึก เพราะผมมีความลับที่ไม่มีใครรู้”

ผมใช้หลังมือลูบแก้มเขาเบาๆ “ผมรักคุณในแบบที่คุณเป็นนี่แหละครับ ผมชอบที่คุณเริ่มแสดงอารมณ์ออกมาบ้างแล้ว ทั้งที่ตอนแรกผมคิดว่าคุณไม่มีความรู้สึกซะอีก ถึงคุณจะดูลึกลับไปบ้าง แต่ผมว่ามันก็มีเสน่ห์ดีนะครับ ทุกคนต่างก็มีความลับของตัวเองกันทั้งนั้น และมันก็ไม่เป็นไรเลย”

ชัคยิ้ม

“ไปนอนกันเถอะ” เขาพูดเบาๆ

เขากุมมือผมไว้ แล้วเราก็เดินไปที่บันไดด้วยกัน ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นไป ผมก็นึกอะไรบางอย่างได้ ผมจึงปล่อยมือเขาแล้ววิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบโทรศัพท์ เมื่อกลับมาผมก็กุมมือเขาอีกครั้ง

เมื่อเรามาถึงหน้าห้องนอนของเขา เขาพูดว่า

“เดี๋ยวตามเข้ามาในห้องผมนะ”

ผมพยักหน้าแล้วเดินไปที่ห้องของตัวเอง

ผมเห็นข้อความจากแตงในโทรศัพท์:

“เฮ้ พรุ่งนี้หลังเลิกงาน นายกับชัคจะมาที่บ้านคิทไหม?”

ผมวางโทรศัพท์ลง หยิบชุดนอน ไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว แล้วเดินเงียบๆ เข้าไปในห้องของชัคเขานั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์ กำลังดูโทรศัพท์อยู่

ผมเดินเข้าไปใกล้แล้วพูดว่า

“แตงส่งข้อความมาหาผมครับ เขาถามว่าพรุ่งนี้หลังเลิกงานเราจะไปบ้านคิทกันไหม”

ชัคพยักหน้า

“ถ้าคุณไป ผมก็ไปครับ” เขาตอบ

“ผมไปครับ” ผมยิ้มแล้วตอบข้อความแตงไปว่า: ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ

ผมเอนตัวลงนอนบนเตียง ชัควางโทรศัพท์แล้วเดินตามมา เขาตะแคงข้างหันหน้ามาทางผม แล้ววางมือบนเอวผมอย่างแผ่วเบา

“คุณเหนื่อยแล้วนะ” เขาพูดเบาๆ มองผมด้วยสายตาอ่อนโยนที่เขามักจะแสดงให้เห็นแค่เวลาที่เราอยู่กันตามลำพังเท่านั้น

“นิดหน่อยครับ” ผมยอมรับ “แต่วันนี้ก็เป็นวันที่ดีมาก ถึงแม้จะยาวนานไปหน่อย”

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นชัคก็กระซิบว่า

“ผมชอบเวลาที่คุณอยู่กับผม มันรู้สึกเหมือนเวลาหยุดหมุนเลย”

ผมหันไปหาเขาและเอาหน้าผากพิงหน้าผากเขาไว้

“อยู่กับคุณ ผมรู้สึกต่างออกไป เหมือนไม่มีใครพรากคุณไปจากผมได้”

มือของเขาเลื่อนลงไปใต้ผ้าห่มและจับข้อมือผมไว้เบาๆ

“ผมรู้ว่าผมยังปิดบังบางอย่างอยู่ แต่... ผมไม่อยากวิ่งหนีความรู้สึกตัวเองอีกแล้ว ผมไม่อยากซ่อนคุณไว้”

“คุณไม่จำเป็นต้องบอกผมทุกอย่างในคราวเดียวหรอกครับชัค” ผมพูด “ผมแค่ขอให้คุณเชื่อใจผมเมื่อคุณพร้อมก็พอ”

ผมสบตาเขา ในวินาทีนั้น เขาไม่ใช่ชัคที่เย็นชาและห่างเหินคนเดิมที่ออฟฟิศ เขาเป็นชัคของผม เป็นเวอร์ชันที่มีแค่ผมเท่านั้นที่ได้เห็น คนที่เคยกลัวการถูกมองเห็นตัวตนที่แท้จริง

“สัญญากับผมนะ” ผมกระซิบ “สัญญาว่าตอนอยู่ที่ทำงานเราจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณจะปฏิบัติกับผมเหมือนพนักงานคนอื่นๆ ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา”

“ผมสัญญา” ชัคพูดแล้วจูบหน้าผากผม

“แต่เวลาเราอยู่กันสองคน... ผมจะชดเชยเวลาทั้งหมดที่เราเสียไปให้เอง”

“ตกลงครับ ‘ชัคกี้’ ของผม” ผมพูดเสียงนุ่ม

“ผมชอบชื่อเล่นนี้นะ” ชัคยิ้ม แล้วพูดต่อว่า

“คุณจะเป็นศิลปินของผมตลอดไป”

ผมยิ้มตอบ “ฝันดีนะครับ ชัคกี้ของผม” ผมกระซิบและจูบแก้มเขา

“ฝันดีนะ ศิลปินของผม” ชัคตอบกลับและจูบหน้าผากผมอีกครั้ง

เขาดึงผมเข้าไปในอ้อมแขน มือข้างหนึ่งลูบหลังผมเบาๆ อย่างปลอบโยน ผมหลับตาลง

ผมหลับไปในอ้อมกอดของเขา

เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ชัคยังคงกอดผมไว้ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเวลา 6:45 น. ผมค่อยๆ เลื่อนตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างเงียบเชียบ

ผมลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องครัว ตั้งใจจะทำมื้อเช้ามาทานในห้อง

ผมทำน้ำผลไม้สดที่ประกอบด้วยส้ม มะนาว สตรอว์เบอร์รี และแตงโม เทใส่แก้วสองใบ และทำแซนด์วิชร้อนๆ สองชิ้น ผมหั่นผลไม้สดวางเรียงทุกอย่างไว้อย่างเรียบร้อยบนถาด

เมื่อผมกลับมาที่ห้องนอน ชัคยังคงหลับอยู่

ผมวางถาดมื้อเช้าไว้บนโต๊ะข้างเตียง โน้มตัวลงไปจูบแก้มเขาแล้วกระซิบว่า

“อรุณสวัสดิ์ครับชัคกี้ ได้เวลามื้อเช้าแล้ว”

ชัคค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ผมสะกิดเขานั่งลงข้างๆ ยกถาดขึ้นมาวางบนเตียงเบาๆ

เขามองผมแล้วยิ้ม

“อรุณสวัสดิ์ ศิลปินของผม” เขาพูดพร้อมกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากผม

ผมส่งแก้วใบหนึ่งให้เขา แต่เขาแกล้งส่ายหน้าแล้วพูดว่า

“แบ่งกันดื่มเถอะ”

เขาเอื้อมมือมาจับแก้วในมือผมแล้วจิบน้ำผลไม้ โดยที่สายตายังคงจ้องมองผมตลอดเวลา จากนั้นเขาก็ส่งคืนให้ผมพร้อมรอยยิ้ม ผมจิบตาม รู้สึกถึงความหวานเย็นชื่นใจ

“รสชาติดีขึ้นเยอะเลยเวลาเราแบ่งกัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังงัวเงียอยู่เล็กน้อย

ผมหัวเราะเบาๆ “ทุกอย่างก็เป็นแบบนั้นแหละครับ”

ผมหยิบแซนด์วิชขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วกัดไปคำหนึ่ง ชัคโน้มตัวลงมากัดแซนด์วิชชิ้นเดียวกันตรงฝั่งที่ผมเพิ่งกัดไป สายตาเราประสานกัน และผมเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากของเขา

“จริงจังเหรอครับเนี่ย?” ผมถามอย่างขำๆ

“อะไรล่ะ คุณเริ่มก่อนเองนะ” เขาตอบขณะเคี้ยวช้าๆ “อย่าขี้เหนียวสิ”

ผมกลอกตาไปมาแต่ก็หุบยิ้มไม่ได้ เราผลัดกันกัดแซนด์วิชคำต่อคำจนหมดชิ้น

“คราวหน้าผมจะทำสามชิ้นเลยคอยดู” ผมพูดแหย่

ชัคเอาหัวพิงไหล่ผม

“ไม่ต้องหรอก ผมชอ

บกินแบบนี้ มันรู้สึก... ใกล้ชิดดี”

ผมหันไปหาเขาแล้วจูบที่กลางกระหม่อม

“นั่นสินะครับ” ผมกระซิบ “มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ”