ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        เยวี่ยเจาหรานที่วิ่งไปราวกับม้าป่าพยศ แม้ว่าจะสวมชุดของสตรี แต่งตัวเฉกเช่นสตรีทั่วไป แต่หากเจ้าเห็นประกายในแววตาคู่นั้น ราวกับเป็นชายหนุ่มที่กำลังไล่ตามหญิงสาวในดวงใจของตนก็ไม่ปาน ชุ่ยเชี่ยวที่ยืนนิ่งอยู่กับที่กลอกตาทีหนึ่ง ในใจแอบจิกกัดเจ้านายของตนว่าเมื่อไรโรคชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอะไรนั่นถึงจะหายขาดได้เสียที?

        ถึงอย่างไรนักปรัชญาอาจารย์ต้าจางเหว่ย [1] ก็เคยพูดเอาไว้มากกว่าหนึ่งครั้งแล้วว่า โดนแอร์มากไปจะไม่สบาย ยุ่งเรื่องชาวบ้านมากไปจะชีวิตจะบรรลัยเอาได้นะ!

        แต่เยวี่ยเจาหรานนายของตนนั้นไม่ได้สนใจเลยว่ายามนี้จะเป็นหญิงเป็นชายหรือเป็นกะเทย ไม่ว่าอย่างไรก็จะยุ่งเรื่องของคนอื่นให้ได้ ทั้งชาตินี้คงไม่มีทางไม่ยุ่งได้แล้ว…

        เหล่ากองทัพกวาดถูของเยวี่ยเจาหรานที่เดินตามอยู่ข้างหลังมาตลอดเมื่อเห็นว่าผู้นำของตนวิ่งทะยานไปหาสาวใช้คนหนึ่ง ทั้งหมดก็เกิดความสับสนงุนงงไปพร้อมกัน โชคดีที่ชุ่ยเชี่ยวออกมาอธิบายควบคุมสถานการณ์ด้วยตนเอง เมื่อนั้นจึงทำให้เหล่ากองทัพกวาดถูที่มองหน้ากันไปมาอย่างประหลาดใจเริ่มกลับเข้าสู่ภารกิจที่ตนควรใส่ใจอีกครั้ง

        ชุ่ยเชี่ยวพลันถอนหายใจ ในที่สุดก็โยนไม้กวาดด้ามใหญ่มหึมาซึ่งแต่เดิมเป็นของเยวี่ยเจาหรานไปบนพื้นที่ว่างข้างๆ อย่างยอมรับชะตากรรม ก่อนจะก้มหน้าถืออุปกรณ์ทำความสะอาดในมือของตนไว้แน่น แล้วเริ่มการทำความสะอาดของตนอย่างกระตือรือร้น…

        เยวี่ยเจาหรานที่อยู่อีกด้านหนึ่งวิ่งโร่เข้าไปอย่างกระโดดโลดเต้น ในที่สุดก็สกัดข้อมูลเอาไว้ได้ที่มุมทางเดิน อ้อไม่สิ สกัด... สกัดแม่นางอาเชวี่ย ผู้เก็บข้อมูลเอาไว้อีกทั้งยังกำลังร้องไห้น้ำตาไหลพรากจนดวงตาแดงก่ำเอาไว้ได้

        ชั่วขณะที่สายตาของอาเชวี่ยและสายตาของเยวี่ยเจาหรานสบกันนั้น ต้องบอกว่า ณ ที่นั้นได้จุดชนวนบรรยากาศอันน่าอึดอัดขึ้นมาแล้ว ถึงอย่างไรเจ้านายของอาเชวี่ยกับเยวี่ยเจาหรานก็เป็น ‘อริเก่า’ กันในจวนเยี่ยนนี้ เจ้าว่าสาวใช้ที่เพิ่งจะถูกนายของตนต่อว่ามา จะยังสามารถปั้นยิ้มรับหน้า ‘อริเก่า’ ของเจ้านายตนได้อีกหรือ?

        แต่เยวี่ยเจาหรานนั้น เห็นว่าอารมณ์ด้านลบของสวี่ชิวเยวี่ยเป็นเพียงความเป็นปรปักษ์ฝ่ายเดียวอันเรียบง่าย อีกทั้งยังเป็นความปรปักษ์ที่หากเจ้าไม่ล่วงเกินข้า ข้าก็ไม่ล่วงล้ำเจ้า สำหรับผู้ไร้ความผิดคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างกายสวี่ชิวเยวี่ยนั้น เดิมทีก็ไม่เคยข่มขู่คุกคามอะไรเยวี่ยเจาหรานมาก่อน ดังนั้นเยวี่ยเจาหรานจึงคร้านที่จะคิดเล็กคิดน้อยกับพวกเขามากมายนัก

        สถานการณ์ในยามนี้จึงเปลี่ยนเป็นความน่าอึดอัดอย่างที่เห็น นั่นก็เพราะรอยยิ้มเป็นมิตรของเยวี่ยเจาหรานได้ปะทะกับสายตาที่หลบเลี่ยงของอาเชวี่ย ความรู้สึกของคนทั้งสองฝ่ายไม่สมดุลกัน นั่นย่อมไม่นำพาซึ่งจุดจบที่ดีนัก และชั่วชีวิตนี้คงไม่ได้มีจุดจบที่ดีแน่

        “นะ น้อมคารวะฮูหยินน้อย...”

        เมื่อเห็นว่าเยวี่ยเจาหรานเอาแต่ยิ้มอยู่นานแล้ว คำพูดสักคำก็ไม่เอ่ยออกมาเลย ถึงกับยิ้มจนอาเชวี่ยขนลุกขึ้นมา ผ่านครู่หนึ่งจึงเอ่ยกับเยวี่ยเจาหรานขึ้นอย่างช้าๆ อย่างไรก็นับว่าเป็นการทักทาย อย่างน้อยก็คงไม่ถูกอีกฝ่ายด่าว่าไม่มีมารยาทหรอกใช่หรือไม่?

        “ดี ดีเลย!” เยวี่ยเจาหรานนั้นกลับตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแป้น สุดท้ายคำพูดนั้นไม่ต่อความก็แล้วไป แต่พอเอ่ยออกไปก็ทำให้อาเชวี่ยอกสั่นขวัญแขวน

        อาเชวี่ยครุ่นคิดอยู่ในใจไม่หยุด ไม่กี่วันมานี้สวี่ชิวเยวี่ยเองก็ไม่ได้ออกจากห้องไม่ได้ให้ร้ายป้ายสี ‘เยวี่ยเยียนหราน’ กับ ‘เยี่ยนอวิ๋นเฟย’ เลย เหตุใดยามนี้ ‘เยวี่ยเยียนหราน’ ผู้นี้ถึงทำตัวแปลกๆ ราวกับซ่อนมีดดาบเอาไว้ในรอยยิ้มเช่นนี้กัน?

        แม้ว่าในใจอาเชวี่ยจะหวาดกลัว แต่ก็ยังอดถามขึ้นไม่ได้ “ท่าน ท่านมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?”

        ......

        เจ็บปวด ช่างน่าเจ็บปวดใจจริงๆ เยวี่ยเจาหรานขมวดคิ้ว คิดไม่ตกอย่างยิ่งว่าท่าทีของตนเหมือนกับจะมาหาเรื่องหรืออย่างไร? ตนยอมลำบากลำบนมามอบความอบอุ่นให้เลยนะ เหตุใดจึงทำให้แม่นางน้อยผู้นี้ตกใจกลัวเช่นนั้นได้เล่า!

        ช่างเข้าใจยากยิ่งนัก!

        “ไม่มีอะไรหรอก ข้าเพียงแค่... ข้าเพียงแค่พาบ่าวรับใช้เหล่านั้นมาทำความสะอาดเรือนนะ ข้าเห็นเจ้าดวงตาแดงก่ำ ถูกรังแกมาหรือ?” เยวี่ยเจาหรานเองก็ไม่รู้ว่าเรือนอื่นๆ รู้หรือไม่ว่าเขาถูกฮูหยินเยี่ยนทำโทษให้มาทำความสะอาด แต่จะให้ตนพูดออกมาเองก็รู้สึกว่าค่อนข้างน่าขายหน้าไปสักหน่อย ดังนั้นเขาจึงได้เลือกที่จะเอ่ยคำโกหกเล็กๆ น้อยๆ ที่ไร้พิษภัย

        เมื่อมองไปยังสีหน้าของเยวี่ยเจาหรานแล้ว อาเชวี่ยเองก็แยกไม่ออกจริงๆ ว่านั่นคือความใส่ใจจริงๆ หรือว่าคำพูดจอมปลอมตามมารยาท แน่นอนว่านางไม่กล้าพูดตามตรงมากเกินไป เพียงแค่ก้มหน้าส่ายไปมาสุดชีวิต ราวกับว่ากินยาส่ายมาอย่างนั้น... บางทีอาจเพราะความเร็วในการส่ายหัวนั้นรวดเร็วมาก จึงทำให้ดูเหมือนรุนแรงเป็นพิเศษ

        “ขอบคุณฮูหยินน้อยที่ใส่ใจเจ้าค่ะ บ่าวไม่เป็นอะไร”

        คำตอบของอาเชวี่ยนั้นเยวี่ยเจาหรานก็พอจะคาดเดาได้อยู่บ้างเช่นกัน ถึงอย่างไร... ถึงอย่างไรความสัมพันธ์ของตนกับสวี่ชิวเยวี่ยก็ย่ำแย่โดยที่ใครๆ ก็รู้กันทั่ว หากวันนี้จู่ๆ สวี่ชิวเยวี่ยมาใส่ใจชุ่ยเชี่ยวน้อยของตนบ้าง เช่นนั้นตอนแรกชุ่ยเชี่ยวเองก็คงจะนึกว่าสวี่ชิวเยวี่ยคิดอะไรไม่ดีจะมาทำร้ายตนอีกเป็นแน่เช่นกันกระมัง

        แต่เยวี่ยเจาหรานเองคิดว่าภาพลักษณ์ของตนเองกับสวี่ชิวเยวี่ยนั้นก็แตกต่างกันอยู่ไม่น้อย นอกจากนี้ตั้งแต่ผ่านเรื่องที่เขาชิงเฉวียนมา ในใจของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วและเยวี่ยเจาหรานทั้งสองก็หลงเหลือความรู้สึกผิดและเสียใจต่อสวี่ชิวเยวี่ยอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

        ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่สวี่ชิวเยวี่ยกลับมาจากเขาชิงเฉวียน ก็สงบเสงี่ยมไปไม่น้อย ดังนั้นเยวี่ยเจาหรานจึงตั้งใจสนับสนุนให้นางสงบเสงี่ยมต่อไป ถึงอย่างไรเช่นนี้ก็เป็นเรื่องดีต่อตนและเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วไม่ใช่หรือ

        “โธ่เอ๊ย เจ้าจะเกรงใจอะไรกับข้ากันเล่า!” เยวี่ยเจาหรานเอ่ยขึ้นอย่างไม่คิดมาก แต่คำที่เอ่ยออกมานั้นกลับทำให้อาเชวี่ยสะดุ้งด้วยความตกใจ “เจ้ามีอะไรทุกข์ใจก็พูดมาเถอะ บอกมาแล้วข้าจะช่วยเจ้าแก้ไขเองนะ”

        อาเชวี่ยค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเยวี่ยเจาหรานอย่างประหลาดใจยิ่ง ในใจคิดว่า คำที่พูดมานั้นคงไม่ได้หมายความว่าข้ามีอะไรทุกข์ใจก็พูดออกมาให้เจ้าได้อภิรมย์อย่างนั้นหรอกนะ?

        ที่จริงแต่เดิมอาเชวี่ยนั้นตัดสินใจมั่นแล้วว่าจะไม่พูดความจริงกับเยวี่ยเจาหรานเด็ดขาด ทว่ามองเห็นท่าทีเช่นนั้นของเยวี่ยเจาหราน ที่เหมือนกับไม่มีแผนร้ายอะไรจริงๆ ก็นึกไปถึงเส้นตายสามวันที่สวี่ชิวเยวี่ยให้กับตนอีกครั้ง น่ากลัวว่าหากไม่อาจบรรลุภารกิจเรื่องขนนกกระจอกเทศได้ นางคงจะถูกไล่ออกจากจวนเยี่ยนจริงๆ

        แทนที่จะนั่งรอความตายปล่อยชะตากรรมนำพา ไม่สู้ยืมมือของคนตรงหน้า วางเดิมพันสักครั้ง บางทีอาจจะมีทางดึงกู้สถานการณ์กลับมาก็ได้ ใครจะไปรู้?

        อาเชวี่ยที่ฮึดสู้ในใจอย่างเด็ดเดี่ยว เงยขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ในที่สุด นางมองเยวี่ยเจาหรานแล้วคำนับ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ขอพูดอย่างไม่ปิดบังต่อฮูหยินน้อย วันนี้บ่าวเจอปัญหามานิดหน่อยจริงๆ เจ้าค่ะ...” พูดจบอาเชวี่ยก็เกิดกลัวขึ้นเล็กน้อย ที่สำคัญก็คือนางกลัวว่าเยวี่ยเจาหรานจะพลิกหน้ามือเป็นหลังมือแล้วหัวเราะเยาะตน หรือขอให้ตนไปช่วยเยวี่ยเจาหรานโจมตีสวี่ชิวเยวี่ยให้ย่อยยับก็ได้

        ทว่าว่าโชคยังดี ยามนี้เยวี่ยเจาหรานเอ่ยขึ้นมันกลับเป็นเพียงคำถามที่เรียบง่ายประโยคหนึ่งเท่านั้น “แล้วมันเกิดอะไรขึ้นหรือ?”

        เมื่อนั้นอาเชวี่ยถึงนับว่าวางใจลงได้ แล้วพูดเรื่องที่สวี่ชิวเยวี่ยร้องขอต่อตนออกมาอย่างหมดเปลือกด้วยท่าทีที่ดีขึ้น เพียงแค่ปิดบังจุดประสงค์ที่แท้จริงที่สวี่ชิวเยวี่ยต้องการขนนกกระจอกเทศนี้เอาไว้เท่านั้น

        อย่างไรเสียจุดประสงค์ที่สวี่ชิวเยวี่ยต้องการของก็คงเพื่อประจบเอาใจ ‘เยี่ยนอวิ๋นเฟย’ สามีของ ‘เยวี่ยเยียนหราน’ อาเชวี่ยเองก็ไม่ใช่คนโง่ นางย่อมรู้ว่าเรื่องนี้หากบอกให้ ‘เยวี่ยเยียนหราน’ รู้เข้า ขนนกกระจอกเทศของตนนี้น่ากลัวว่าคงจะหมดหนทางจะได้มาถึงมือแล้วไม่ใช่หรือไร?

        “ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง!” เยวี่ยเจาหรานพยักหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ในใจเองก็มีแผนอะไรอยู่บ้างเช่นนั้น ขนนกกระจอกเทศนับว่าค่อนข้างล้ำค่า คิดดูแล้วที่สวี่ชิวเยวี่ยต้องการมันก็คงไม่ใช่เพื่อเย็บกระเป๋าเสื้อให้ตัวเอง เรื่องนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกับเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วหรือว่าฮูหยินเยี่ยนแปดถึงเก้าในสิบส่วนแน่

        แต่ว่าถึงให้สวี่ชิวเยวี่ยได้ขนนกกระจอกไปแล้วมันอย่างไรล่ะ? นางคงจะไม่สามารถใช้ขนนกกระจอกนั่นมารัดคอฆ่าใครหรือใช้เป็นเชือกแขวนคอฆ่าตัวตายหรอกกระมัง?

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ เยวี่ยเจาหรานถึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องยากอะไร เจ้าวางใจได้เลย เรื่องนี้ไว้ให้ข้าจัดการเอง!”

        เมื่อได้รับความเห็นชอบจากเยวี่ยเจาหราน อาเชวี่ยจึงพยักหน้าด้วยความดีอกดีใจ แล้วเอ่ยคำขอบคุณไม่หยุด พูดเสียจนเยวี่ยเจาหรานรู้สึกเก้อเขินขึ้นมานิดหน่อยเลยทีเดียว

        เชิงอรรถ

        [1] ต้าจางเหว่ย (大张伟) หรือ Wowkie Zhang เป็นนักร้องนักแต่งเพลงและนักดนตรีชาวจีน ซึ่งมักจะมีประโยคคำคมของตนมากมาย จนในใจของแฟนคลับหลายคนมองว่าเขามีความเป็นนักปรัชญาชีวิตอยู่ในตัว