ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ทันทีที่ฮองเฮาหยุดไท่เฮาเองก็หยุดเช่นกัน “ดูสิ วันนี้ข้ามีความสุขจนลืมเรื่องน่าปวดหัวพวกนั้นไปหมดแล้ว”

        หานอวิ๋นซียิ้มเยาะเย้ยในใจแต่ไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้พวกนางเล่นละครอย่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

        “เสด็จแม่ข้าว่าไม่ต้องไปพูดถึงบุตรบุญธรรมอะไรหรอก เราต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น เพียงท่านเอ็นดูอวิ๋นซีให้อวิ๋นซีมาที่นี่บ่อยๆ มันก็เหมือนกัน” ฮองเฮาพูดอย่างเรียบง่ายราวกับว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

        ไท่เฮาพยักหน้า“ช่างเถอะๆ อวิ๋นซี เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

        “ทุกอย่างไท่เฮาเป็นคนตัดสินใจฉินอ๋องเองก็งานยุ่ง ข้าไม่ไปรบกวนเขาจะดีกว่าเพคะ” แน่นอนว่าหานอวิ๋นซีต้องการแสดงจุดยืนหากไม่อยู่ฝ่ายเดียวกับไท่เฮา คงไม่โดนทำร้ายจนตายที่นี่หรอกใช่หรือไม่?

        ด้วยคำพูดของหานอวิ๋นซีไท่เฮาจึงฝืนยิ้มออกมา “ฮ่าๆ เจ้านี่ช่างเป็นเด็กที่รู้เรื่องรู้ราวเสียจริง”

        เนื่องจากเรื่องนี้ไม่สามารถคุยกันยืดเยื้อได้หานอวิ๋นซีจึงไม่ได้อยู่ที่นี่นาน หลังจากกล่าวขอบคุณ นางก็ลุกขึ้นและกล่าวคำอำลา

        และทันทีที่นางเดินออกไปใบหน้าชราของไท่เฮาก็กลับเป็นดังเดิม ปัดถ้วยชาที่หานอวิ๋นซีใช้ออกไป “นังไม่รู้จักชั่วดี!”

        “เสด็จแม่อย่าโกรธไปเลยเพคะมันจะไม่ดีต่อสุขภาพ ก่อนหน้านี้หม่อมฉันบอกท่านแล้วว่าสตรีนางนี้ไม่ธรรมดา คราวหน้าเราต้องระวังกว่านี้นะเพคะ”ฮองเฮารีบพูดเกลี้ยกล่อมนางทันที

        “เหอะนังเด็กชั้นต่ำ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าให้เกียรตินางขนาดนั้น ก็ยังกล้าที่จะปฏิเสธ!ต้องมีสักวันหนึ่งที่นางจะต้องเสียใจ ข้าไม่เชื่อว่านางจะอยู่ในจวนฉินอ๋องได้อย่างสงบสุขหรอก!ครั้งนี้ถือว่านางโชคดีไป คราวหน้าอย่าให้นางได้มาตกอยู่ในมือของข้าเชียวล่ะ!”

        ไท่เฮาโกรธเกรี้ยวจริงๆนางไม่เคยคิดว่าหานอวิ๋นซีจะปฏิเสธ ผ่านไปนานก็ยังไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้...

        หานอวิ๋นซีถือเพียงว่าเหตุการณ์นี้เป็นเรื่องตลกเท่านั้นหลังจากออกจากวัง นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเดินผ่านตระกูลหาน นางก็หยุดมองอยู่เป็นเวลานานแม้ว่าตระกูลหานจะไม่ใช่ขุนนางในเมืองหลวง ทว่าก็เป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาและน่านับถือไม่น้อย

        ขณะนี้ประตูใหญ่สีแดงสดถูกปิดอย่างแน่นหนา ทุกอย่างดูเหมือนสงบอย่างมาก แต่หานอวิ๋นซีรู้ว่าความผิดของหานฉงอันจะถูกตัดสินในวันพรุ่งนี้ คนผู้นี้คงต้องว้าวุ่นและพ่ายแพ้ไป

        ความทรงจำเกี่ยวกับร่างกายนี้วนเวียนอยู่ในสมองล้วนแต่เป็นความทรงจำในวัยเด็ก ความทรงจำเกี่ยวกับการถูกรังแกและถูกทำให้อับอาย แม้ว่ามันจะเป็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแต่ร่างกายนี้กลายเป็นของนางแล้ว ความทรงจำของนางก็เช่นกัน

        ฉากต่างๆสมจริงราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

        ไม่นานหลังจากนั้นหานอวิ๋นซีก็ยกยิ้มอย่างเยาะเย้ย หันหลังกลับและเดินออกไป

        กว่าจะมาถึงจวนฉินอ๋องก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วหานอวิ๋นซีไม่แน่ใจว่าตนเองสามารถเคาะประตูได้หรือไม่ แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อมองจากระยะไกลกลับเห็นแสงไฟสว่างไสวในจวนโดยเฉพาะแสงไฟในห้องโถงใหญ่

        เมื่อเห็นสิ่งนี้หานอวิ๋นซีก็พึมพำในใจ คงไม่ได้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นในจวนกลางดึกหรอกใช่หรือไม่? ด้วยนิสัยของอี้ไท่เฟยแล้ว นางอยากที่จะนอนหลับอย่างสงบ! แม้ฟ้าจะถล่มนางก็จะนอน!

        หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหลงเฟยเยี่ย?

        หานอวิ๋นซีคาดเดาไปต่างๆนานา และอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าคงไม่ได้กำลังรอนางอยู่ใช่หรือไม่?

        ไม่นานนางก็มาถึงที่ประตูและพบว่าชายชราที่เฝ้าประตูกำลังรอนางอยู่ นางจึงเคาะแค่หนึ่งครั้งประตูก็เปิดออก

        “หวังเฟยยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ! ไท่เฟยรอท่านนานแล้ว รีบไปกันเถอะพ่ะย่ะค่ะ” ชายชราตื่นเต้นจนหุบยิ้มไม่ได้

        ยินดี?

        ตอนนี้หานอวิ๋นซีรู้สึกตกใจอย่างมากคิดไม่ถึงว่าจะเกี่ยวกับนางจริงๆ! คำพูดแสดงความยินดีที่พูดออกมาจากปากของคนรับใช้ของอี้ไท่เฟยคงจะมีเรื่องดีใช่หรือไม่?

        หานอวิ๋นซีเต็มไปด้วยความสงสัยทว่าก็ไม่ได้สนใจที่จะถามคำถามต่อ นางไปที่ห้องโถงใหญ่ทันที

        โดยไม่คาดคิดเมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ มีหีบสมบัติขนาดใหญ่สามหีบเปิดอยู่ หีบทองแท่งหนึ่งหีบ แท่งเงินหนึ่งหีบและเครื่องประดับหนึ่งหีบ และข้างๆ ยังมีไหมคุณภาพสูงหลายผืนวางอยู่ด้วย

        ดวงตาของหานอวิ๋นซีเปล่งประกายไปเอาของดีมากมายขนาดนี้มาจากที่ไหนกัน!

        ทอง เงินและเครื่องประดับ มันช่างแพรวพราวเหลือเกิน ไม่แปลกใจที่หานอวิ๋นซีจะเห็นพวกนี้ก่อนที่จะเห็นอี้ไทเฟย

        อี้ไทเฟยนั่งอยู่ที่ที่นั่งประจำใบหน้าที่บอบบางของนางดูเศร้าหมองจนมีน้ำตาไหลออกมา และมู่หรงหว่านหรูก็คอยอยู่ข้างๆนาง ทันทีที่เห็นอวิ๋นซีเดินเข้ามา ดวงตาก็เปล่งประกายออกมาด้วยความอิจฉาและความเกลียดชัง!

        “หมู่เฟยท่านกำลังรอข้างั้นหรือ?” หานอวิ๋นซีคำนับและทำความเคารพ

        “ฮ่าฮ่าวีรสตรีผู้ยิ่งใหญ่กลับมาแล้ว ทำตัวตามสบายเถอะ วีรสตรีผู้ยิ่งใหญ่ ข้าจะสดุดีอย่างไรดี?”

        แม้แต่น้ำเสียงของอี้ไทเฟยก็ยังดูประชดประชันขึ้นด้วยบางทีนางอาจรู้เรื่องในวังแล้ว

        หานอวิ๋นซีลุกขึ้นแล้วมองไปที่สมบัติเงินทองอีกครั้ง ในใจก็คิดว่านี่คงจะเป็นรางวัลจากฮ่องเต้เทียนฮุยดีจัง ส่งมาเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?

        หานอวิ๋นซีแอบชำเลืองมองไปที่อี้ไท่เฟยกระตุกมุมปาสองสามครั้งโดยไม่รู้ตัว แม่ของนางช่วยชีวิตไท่เฮา ส่วนนางก็ช่วยชีวิตหลานชายของไท่เฮาไม่แปลกใจเลยที่อี้ไท่เฟยจะโกรธ

        “พี่สะใภ้ข้าไม่นึกเลยว่าทักษะทางการแพทย์ของท่านจะดีขนาดนี้ ท่านสามารถรักษาโรคประหลาดของไท่จื่อให้หายดีได้ฮ่องเต้กับไท่เฮาต้องมีความสุขมากเลยใช่หรือไม่? ดูสิ ทั้งหมดนี้เป็นรางวัลสำหรับท่านและพวกมันถูกส่งมาที่นี่ในชั่วข้ามคืน” มู่หรงหว่านหรูพูดพลางยิ้ม

        อี้ไท่เฟยที่ยังคงโกรธอยู่ทันทีที่นางเอ่ยถึงฮ่องเต้และไท่เฮา นั่นย่อมเป็นการเติมเชื้อไฟให้ลุกโชน

        “เหอะๆทำให้ฮ่องเต้กับไท่เฮามีความสุข ชีวิตของเจ้าก็คงสุขสบายขึ้นไม่น้อยเลยสินะ!” อี้ไท่เฟยพูดอย่างเย้ยหยัน

        อี้ไท่เฟยนี่จะอะไรนักหนา? เที่ยงคืนดึกดื่นไม่นอน ลุกขึ้นมาพูดจาเสียดแทงใจร้ายกับนางโดยเฉพาะหรือไร?ไม่มีความอดทนเอาเสียเลย!

        หานอวิ๋นซีทนไม่ได้จริงๆกับคำพูดเยาะเย้ยถากถางแบบนี้ อี้ไท่เฟยเองก็ทะเลาะกับนางมาหลายครั้งหลายคราแล้ว หากยังไม่รู้นิสัยของนางเช่นนั้นนางก็ไม่รังเกียจที่จะแสดงให้เห็นอีกครั้ง

        “หมู่เฟยพูดถูกฮ่องเต้และไท่เฮามีความสุขอย่างมาก ฮ่องเต้พูดว่าหากไม่ใช่เพราะข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงเขาก็คงไม่รู้ว่าข้ามีทักษะการแพทย์” หานอวิ๋นซีตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาใบหน้าของมู่หรงหว่านหรูก็ซีดลงทันที

        อี้ไท่เฟยเองก็หน้าซีดลงเช่นกันคิดไม่ถึงว่าหานอวิ๋นซีจะกล้าพูดแบบนั้น นังสารเลวคนนี้นับวันยิ่งทำตัวอวดดีขึ้นเรื่อยๆ

        “งั้น...หรือ?” อี้ไท่เฟยแทบจะกัดฟันพูด “นี่ถือเป็นโชคดีของเจ้า รางวัลมากมายขนาดนี้ ข้าควรที่จะยินดีกับเจ้าสินะ?”

        “แน่นอนเกียรติของข้าคือเกียรติของหมู่เฟย และมันก็เป็นเกียรติของจวนฉินอ๋องเช่นกัน ฮ่องเต้และไท่เฮาต้องจำบุญคุณของจวนฉินอ๋องไว้อย่างแน่นอน”หานอวิ๋นซีพูดอีกครั้ง

        เมื่อเทียบกับการพูดจาเจ็บแสบของอี้ไท่เฟยแล้วเรียกได้ว่านางปากร้ายยิ่งกว่า!

        คำพูดทิ่มแทงที่เจ็บที่สุดพุ่งตรงมาที่อี้ไท่เฟยเรื่องนี้สำหรับนางแล้ว พูดได้ว่าเป็นเรื่องน่าละอาย คิดไม่ถึงว่าหานอวิ๋นซีจะพูดกับนางจริงๆว่ามันเป็นเกียรติ สิ่งสำคัญที่สุดคือนางต้องยิ้มให้กับหานอวิ๋นซี

        อี้ไท่เฟยที่โกรธจนกัดฟันพูดไม่ออกเป็นเวลานาน นางไม่รู้ว่าตนเองรอจนถึงดึกดื่น จนกระทั่งหานอวิ๋นซีกลับมาเพื่อทำอะไรกันแน่รอนางกลับมาอวด กลับมาเย้ยหยันอย่างนั้นหรือ?

        เมื่อเห็นว่าอี้ไท่เฟยเงียบไปหานอวิ๋นซีจึงพูดอีกครั้งว่า “หมู่เฟย ครั้งนี้ท่านอ๋องเองก็เป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เช่นกันแล้วก็เป็นท่านอ๋องที่เสี่ยงชีวิตไปเอายาเซิงเสวี่ยตานมา หากไม่มียาเซิงเสวี่ยตาน ข้าเองก็คงไม่สามารถรักษาได้”

        ว่าอย่างไรนะ?

        คำพูดเหล่านี้เป็นพิษร้ายแรงจนหัวใจตับ ไต ม้าม ปอดของไท่เฟยต้องเจ็บปวด บุตรชายสุดที่รักของตนก็เอาตัวเองไปเสี่ยงเพื่อที่จะหายาให้หลานชายสุดที่รักของศัตรู!

        “อา…”

        อี้ไท่เฟยคำรามอยู่ในใจ“พอได้แล้ว หานอวิ๋นซี เจ้าพอได้แล้ว!”

        มือในแขนเสื้อที่กำแน่นเป็นกำปั้นมานานจนเล็บเจาะเข้าไปในฝ่ามือ ทว่ามันไม่เจ็บเท่าที่หัวใจ!

        พลางคิดว่าหากนางรู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวลือก่อนหน้านี้นางคงจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ เป็นแน่!

        มู่หรงหว่านหรูรู้สึกใจไม่เป็นสุขอย่างมากสุดท้ายก็ยับยั้งตัวเองไว้ ไม่กล้าที่จะเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก

        เมื่อเห็นใบหน้าของอี้ไท่เฟยที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธหานอวิ๋นซีก็อารมณ์ดีจนแทบลืมความเหนื่อยทั้งหมดไปทันที ฮึ ถ้านางไม่ระเบิดลง อี้ไท่เฟยยังคิดว่านางเป็นแค่คนไร้ความสามารถจริงๆสินะ?

        “หมู่เฟยการรักษาไท่จื่อนั้นใช้แรงกายแรงใจอย่างมาก ข้าเหนื่อยเหลือเกิน หากไม่มีเรื่องอันใดแล้วข้าขอตัวก่อน ฮ่องเต้รับสั่งให้ข้าพักผ่อนให้มากๆ”

        คำพูดประโยคหลังของหานอวิ๋นซีจงใจพูดกับอี้ไท่เฟยโดยตรงนางคงไม่โง่ถึงขนาดที่จะเอาไท่เฮามาขู่อี้ไท่เฟย แต่ฮ่องเต้นั้นแตกต่างออกไป นางพูดเสียขนาดนี้อย่างน้อยต้องได้พักผ่อนอย่างสบายใจสักสองสามวัน

        นางที่กำลังจะออกไปเมื่อพูดจบทว่าอี้ไท่เฟยกลับสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า “หานอวิ๋นซี เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

        เสียงนี้ดุร้ายอย่างมากหานอวิ๋นรู้สึกอยู่เสมอว่าเสียงที่ดุร้ายของอี้ไท่เฟยนั้นแตกต่างจากเสียงที่ดุร้ายตามปกติของนางเพียงแต่ แตกต่างอย่างไรนั้น นางไม่สามารถบอกได้

        นางหยุดฝีเท้าลงและพูดอย่างใจเย็นว่า“หมู่เฟยมีอะไรจะสั่งอีกงั้นหรือ?”

        “หานอวิ๋นซีไท่เฮาให้เจ้าอยู่ในวังต่อเพื่อทานอาหารเย็นหรือ?” อี้ไท่เฟยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาไม่ได้ฉุนเฉียวเหมือนก่อนหน้านั้น ทว่ามีความจริงจังยิ่งกว่า

        หานอวิ๋นซีตกใจเล็กน้อยนางรู้เรื่องหมดแล้ว และดูเหมือนว่าในวังคงจะมีสายลับของอี้ไท่เฟยอยู่ด้วย

        “เพคะ”หานอวิ๋นซีตอบตามความเป็นจริง

        “ไท่เฮาให้เจ้าอยู่ต่อทำไมกัน?” อี้ไท่เฟยถามอีกครั้ง หากไม่ใช่เพราะได้ยินข่าวนี้ นางคงไม่รอหานอวิ๋นซีกลับมาจนถึงดึกดื่นหรอก

        แววตาระแวดระวังฉายแววในดวงตาของหานอวิ๋นซีอี้ไท่เฟยสงสัยอะไรบางอย่างอย่างนั้นหรือ? เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่หากทำให้อี้ไท่เฟยสงสัยบางอย่างระหว่างนางกับไท่เฮา ด้วยนิสัยใจคอของอี้ไท่เฟยแล้วนางจะไปรอดได้อย่างไร?

        แม้ว่าท่าทางของหานอวิ๋นซีจะยังคงเหมือนเดิมแต่ก็ตอบอย่างระมัดระวังมากกว่าเดิม “ไท่เฮาไม่เคยให้ใครทานอาหารในวังมาก่อน และบอกว่าข้าสามารถรักษาได้สำเร็จจึงสมควรได้รางวัลอันมีเกียรติเช่นนี้”

        แววตาของอี้ไท่เฟยมืดมนพร้อมกับความลังเล ไท่เฮาไม่เคยให้ใครทานอาหารในวังเลย แต่การที่นางให้หญิงสาวผู้นี้อยู่ต่อเพื่อจะให้รางวัลมันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไร!

        นางคงพูดอะไรกับสตรีผู้นี้ใช่หรือไม่? ฮูหยินเทียนซินช่วยนางไว้ หญิงสาวผู้นี้ก็ได้ช่วยชีวิตหลานชายสุดที่รักของนางไว้อีกนางยังมีเหตุผลอะไรที่ต้องไม่พอใจสตรีผู้นี้อีกหรือ?

        ยิ่งไปกว่านั้นสตรีผู้นี้ไม่ได้ขี้เหร่อีกต่อไป แถมยังมีทักษะทางการแพทย์ที่ดีด้วย! เป็นผู้ที่มีความสามารถอย่างมาก!

        เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนนั้นไท่เฮามีแรงจูงใจซ่อนเร้นในการให้สตรีผู้นี้อภิเษกกับฉินอ๋องใช่หรือไม่?

        เมื่อนึกถึงสิ่งนี้แววตาของอี้ไท่เฟยก็มืดมนลงกว่าเดิม นางจ้องตรงไปที่หานอวิ๋นซีและไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน

        เดิมทีหานอวิ๋ซีคิดว่านางจะถามคำถามต่อแต่เมื่อเห็นเช่นนี้แล้ว ในใจก็รู้สึกประหม่า อี้ไท่เฟยหมายถึงอะไรกันแน่? นางคิดที่จะทำอะไรกัน?

        อี้ไท่เฟยจ้องมองที่หานอวิ๋นซีเป็นเวลานานยิ้มอย่างเย้ยหยันแล้วจึงเดินออกไป

        รอยยิ้มนี้ทำให้หานอวิ๋นซีขนหัวลุกขึ้นมาทันใด นางรู้ว่าชีวิตของนางคงไม่สงบสุขอีกต่อไป

        อย่างไรก็ตามหานอวิ๋นซีผู้ผ่านประสบการณ์การต่อสู้มาหลายครั้ง ก็ปรับความคิดของนางได้อย่างรวดเร็วแววตาสงบนิ่งเยือกเย็น และไม่กลัวสิ่งใดๆ หากอี้ไท่เฟยอยากจะสอบสวนก็สอบสวนไปเถอะ นางไม่ได้กลัวอะไรอยู่แล้ว

        เพียงแต่ก่อนที่การสอบสวนจะชัดเจน ทางที่ดีอย่าสร้างปัญหากับนางอย่างหุนหันพลันแล่น ไม่อย่างนั้นนางคงได้สู้กลับด้วยกำลังทั้งหมดที่มีอย่างแน่นอน!

        ทันทีที่อี้ไท่เฟยออกไปมู่หรงหว่านหรูที่ใจอยู่ไม่สุขก็แอบถอนหายใจเบาๆ สิ่งที่นางกลัวที่สุดคือหมู่เฟยจะไล่ตามผู้ที่ปล่อยข่าวลือโชคดีที่เรื่องหานอวิ๋นซีอยู่ที่วังเพื่อทานอาหารเย็นเบี่ยงเบนความสนใจของอี้ไท่เฟยไปได้

        ตามความเข้าใจของนางเกี่ยวกับหมู่เฟยต่อไปในช่วงเวลานี้ หมู่เฟยต้องจำเรื่องนี้ไว้ขึ้นใจและสอบสวนถึงที่สุดอย่างแน่นอน

        หานอวิ๋นซีแม้ว่าโรคประหลาดของไท่จื่อจะหายเป็นปกติแล้ว มีฮ่องเต้คอยหนุนหลังแล้วยังไงล่ะ ฮ่องเต้ทรงงานยุ่งคงไม่ได้มาสนใจอะไรมากมายนัก

        มู่หรงหว่านหรูเดินเข้าไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์และเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงที่น่าฟัง “พี่สะใภ้ หมู่เฟยเองก็ดีใจกับท่านเช่นกัน แต่คงจะรอนานเกินไปเลยอารมณ์ไม่ดีท่านไม่ต้องเก็บไปใส่ใจนะ”